Sprzęgło cierne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sprzęgła cierne: a-tarczowe, b-stożkowe, c-wielopłytkowe

Sprzęgło cierne – rodzaj sprzęgła poślizgowego, w którym przeniesienie momentu następuje poprzez połączenie cierne. Zwykle para lub więcej elementów ciernych dociskanych jest do siebie za pomocą elementów pomocniczych zwykle cięgien lub sprężyn. W momencie, gdy moment siły na wale przekracza maksymalne jaki sprzęgło jest zdolne przenieść, pomiędzy parami elementów ciernych powstaje poślizg. Sprzęgła cierne pełnią także rolę zabezpieczającą mechanizm przed przeciążeniem. Ze względu na to, że w czasie poślizgu energia mechaniczna zamieniana jest w cieplną, często konieczne jest chłodzenie sprzęgła. Zwykle stosuje się chłodzenie olejowe.

Sprzęgła cierne ze względu na budowę dzielą się na:

  1. sprzęgła tarczowe płaskie
  2. sprzęgła tarczowe stożkowe
  3. sprzęgła wielopłytkowe.

Sprzęgła cierne często stosuje się jako synchronizatory prędkości wałów napędowego i napędzanego, przed włączeniem głównego sprzęgła przymusowego sztywnego rozłącznego.

Sprzęgła cierne mogą występować w roli sprzęgła odśrodkowego, to jest takiego, które włącza lub wyłącza się, gdy wał napędowy osiągnie określoną prędkość obrotową.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]