Sprzęg SA-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Uproszczony schemat sprzęgu SA-3.
Klinij tu aby zobaczyć animację

Sprzęg SA-3 (ros. Автосцепка СА-3, skrót od Советская автосцепка, 3-й вариант - sowietskaja awtoscepka 3 wariant) – kolejowy sprzęg samoczynny (nie potrzebuje on późniejszego zablokowania, w chwili zderzenia się z drugim takim sprzęgiem blokuje się sam; aby go rozłączyć, należy przełożyć dźwignię).

Stosowany do chwili obecnej na kolejach rosyjskich (RŻD) i innych kolejach państw byłego ZSRR i Mongolii. Na PKP stosowany na Linii Hutniczej Szerokotorowej oraz w lokomotywach pracujących na granicach z Rosją, Ukrainą i Białorusią (do lat 70. Ty43, Ty42, Ty23, obecnie SM48 i ST44).

Opracowany został w ZSRR w 1932 na bazie amerykańskiego sprzęgu Willisona z 1916 roku. Proces wprowadzania sprzęgu do użycia w ZSRR rozpoczęto w 1935 roku, a ukończono w 1957 roku.

Aby połączyć wagony o różnych sprzęgach, używa się specjalnych wagonów ochronnych, mających zabudowany z jednej strony sprzęg śrubowy, z drugiej samoczynny. W Polsce są to najczęściej węglarki (prod. Pafawag) lub wagony kryte (np. skasowane w 2006 r. w Braniewie czteroosiowe serii Gags-t).

Sprzęg ze względu na swój kształt znany jest pod potoczną nazwą "Pięść Breżniewa".