Spycimierz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Spycimierz
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat poddębicki
Gmina Uniejów
Liczba ludności (2006) 380
Strefa numeracyjna (+48) 63
Kod pocztowy 99-210
Tablice rejestracyjne EPD
SIMC 0298873
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Spycimierz
Spycimierz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Spycimierz
Spycimierz
Ziemia 51°57′N 18°46′E/51,950000 18,766667Na mapach: 51°57′N 18°46′E/51,950000 18,766667

Spycimierz (lub Spicymierz, Spicimierz) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Uniejów. W Spycimierzu na Boże Ciało układane są dywany kwiatowe.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa konińskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od męskiego imienia słowiańskiego Spycimir, które występuje również w formie Spycimierz. Miejscowość w staropolskiej formie Spicimir notuje Gall Anonim w swojej Kronice polskiej spisanej w latach 1112–1116.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś położona na pd. od Uniejowa. Istniał tu gród, wspomniany w kronice Galla Anonima pod r. 1107, zbudowany na miejscu, w którym krzyżowały się szlaki piesze: z Pomorza na Ruś oraz z Łęczycy do Kalisza. Był to obiekt pierścieniowaty, o stosunkowo niewielkich rozmiarach. Urządzenia obronne składały się z wału drewniano - ziemnego o konstrukcji rusztowej, zwieńczonego drewnianym ostrokołem. W grodzie tym w toku walk ze Zbigniewem Bolesław Krzywousty więził arcybiskupa Marcina, stronnika swego brata. Warownia spicymierska była siedzibą kasztelana i przetrwała w tym charakterze do poczatków XIV stulecia, czyli do przejścia grodu w prywatne ręce. Gall Anonim odnotował, że pod Spicymierz w 1108 r. latem zapuścił się zbrojny oddział Pomorzan. Spicymierz wymieniony jest także w bulli papieża Innocentego II w 1136 r. jako gród książęcy. Kasztelania spicymierska wchodziła w skład Księstwa Sieradzkiego i obejmowała na prawym brzegu Warty tereny do rzeki Ner. Kasztelan spicymierski został wymieniony w dokumencie Konrada Mazowieckiego z 1236 r. W bliżej nieznanych okolicznościach przed 1331 r. gród przeszedł w prywatne ręce Pawła Ogończyka. Upadek grodu nastąpił w 1331 r. kiedy to Krzyżacy, podążający na umówione spotkanie z Janem Luksemburskim pod Kaliszem skorzystali z przepraw przez Wartę właśnie w rejonie Spicymierza. Stary gród został wtedy doszczetnie zniszczony: "Podłożyli ogień i gród spalili, ponieważ w inny sposób dobyć go nie mogli" (wg zeznań Pawła Ogończyka na procesie przeciw Krzyżakom). Badania archeologiczne wykazały, iż w jakiś czas po spaleniu w miejscu byłej warowni, wykorzystyjąc resztki wału obronnego, usypano niewielki stożek, na którym wzniesiono drewniane umocnienia. W ten sposób powstał drewniany "zameczek" pełniący funkcję prywatnej siedziby. W XIV w. Spicymierz utracił znaczenie na rzecz sąsiedniego Uniejowa. Obecnie grodzisko bardzo wyraźnie wyodrębnia się spośród otaczających go łąk: usytuowane jest pomiędzy nurtem rzeki a starorzeczem, tuż pod wsią. Prowadzi do niego polna droga. Miejsce to okoliczna ludność nazywa "Górą" lub "Kasztelanką".

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Współczesna wieś słynna jest z układanych dywanów kwiatowych w dniu procesji Bożego Ciała. Na terenie wsi znajduje się 5 bunkrów z okresu II wojny światowej.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Ruszkowski A., "Sieradz i okolice", Sieradz 2000.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Spycimierz-Kolonia

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. "Monumenta Poloniae Historica", Tom I, Akademia Umiejętności w Krakowie, Lwów 1864, str. 453.