Srebrzystość liści

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Owocniki grzyba Chondrostereum purpureum występujące na pniu drzewa

Srebrzystość liści – choroba grzybowa wielu roślin, głównie drzew liściastych, wywoływana przez chrząstkoskórnika purpurowego (Chondrostereum purpureum – (Pers.) Pouzar (1959)) należącego do klasy podstawczaków[1].

Patogen bardzo często atakuje rośliny z rodzaju Prunus (śliwa, wiśnia), gdzie ma duże znaczenie gospodarcze. Spotykany jest także na jabłoni, gruszy, wierzbach, topoli, klonie, grabie, platanie, dębie, wiązie, bzie lilaku i innych. Sporadycznie może także infekować gatunki iglaste takie jak jodła, świerk czy żywotnik[2]. Ma bardzo szeroki zasięg występowania, powszechny w lasach, ogrodach i sadach klimatu umiarkowanego.

Charakterystyka choroby[edytuj | edytuj kod]

Drewno na porażonych pędach powoli brunatnieje i murszeje, a kora ulega nekrozie i odpada. Infekcja powoduje obumieranie gałęzi i konarów i rozprzestrzeniając się, doprowadza do śmierci drzewa. Na obumarłych konarach i gałęziach grzyb wytwarza dachówkowato ułożone, półkoliste owocniki o pofałdowanym brzegu. Górna, skórzasta, część jest szara, a dolna szarobrunatna lub fioletowoczerwona. Infekcję powodują zarodniki podstawkowe powstające na dolnej stronie owocników. Wrastają one do konarów przez rany, stąd też w systematycznie przycinanych sadach choroba może rozwijać się epidemicznie. Grzybnia rozwija się w korze i drewnie, nigdy w liściach; jednak objawy srebrzystości, są łatwo zauważalne na liściach, to zjawisko wtórne spowodowane wydzielaniem przez patogen enzymów powodujących "odklejanie" się bezbarwnej skórki liścia od zielonej warstwy miękiszu palisadowego.

Zwalczanie[edytuj | edytuj kod]

Nie stosuje się zwalczania chemicznego poprzez opryskiwanie za pomocą fungicydów. Profilaktyka rozprzestrzeniania się infekcji polega na usuwaniu wszystkich gałęzi z objawami choroby w miejscach poniżej występowania grzyba, natomiast powstałe rany zabezpiecza się przy użyciu farby emulsyjnej z dodatkiem środka grzybobójczego. Zabiegi takie powinny być wykonywane w lecie, kiedy objawy na liściach są wyraźnie widoczne. Silnie porażone drzewa (z owocnikami na pniach) powinny być usuwane z plantacji i palone.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Karol Mańka: Fitopatologia leśna. Warszawa: PWRiL, 1992. ISBN 83-09-01507-0.
Commons in image icon.svg