Stéphane Simian
Stéphane Simian (ur. 8 czerwca 1967 w Le Pontet d'Ozon), tenisista francuski, zwycięzca turniejów zawodowych w grze podwójnej, klasyfikowany w czołowej pięćdziesiątce rankingu światowego w grze pojedynczej.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Kariera sportowa wysokiego (193 cm), leworęcznego Francuza przypadła na lata 90. XX wieku. Oficjalnie status tenisisty zawodowego Simian przyjął w 1991 i w tymże roku po raz pierwszy osiągnął III rundę w Wielkim Szlemie – na US Open pokonał swojego rodaka Fleuriana oraz Amerykanina Currena (finalistę Wimbledonu sprzed kilku lat), by ulec obrońcy tytułu Samprasowi w czterech setach. Nigdy nie udało mu się w turniejach wielkoszlemowych zajść dalej, w III rundzie był jeszcze w Australian Open 1993 (przegrał ze Szwedem Bergströmem), w Australian Open 1994 (pokonał Van Rensburga z RPA oraz Amerykanina Palmera, przegrał z Samprasem) oraz na French Open 1997 (pokonał m.in. Austriaka Schallera, poddał mecz 1/16 finału z Changiem). Na Wimbledonie startował w grze pojedynczej zaledwie trzy razy i odniósł tylko jedno zwycięstwo – w 1993 pokonał w I rundzie Reneberga.
Największymi sukcesami w jego karierze pozostają dwa finały turniejów cyklu głównego. W 1992 w Tel Awiwie wyeliminował m.in. Brada Gilberta i Marcosa Ondruskę, a przegrał w finale w trzech setach z Jeffem Tarango. Drugi finał osiągnął cztery lata później, w 1996; na trawie w Rosmalen pokonał wysoko klasyfikowanego rodaka Boetscha, Słowaka Kroslaka, Hindusa Paesa i Holendra Haarhuisa, by w decydującym meczu zdecydowanie ulec Amerykaninowi Renebergowi (4:6, 0:6). Inne wartościowe rezultaty Simiana to m.in. dwa półfinały turniejowe z 1993 (w Osace uległ Changowi, w Manchesterze na korcie trawiastym pokonał m.in. skutecznego na tej nawierzchni Australijczyka Morgana, rosyjskiego weterana Czesnokowa i kilkakrotnego finalistę wielkoszlemowego Pioline'a, a przegrał ze Stoltenbergiem z Australii) czy 1/8 finału w Queen's Clubie w 1997, kiedy jeszcze raz potwierdził umiejętności gry na trawie, eliminując znanego Holendra Siemerinka. Najwyżej w karierze w rankingu światowym sklasyfikowany został w lipcu 1993 – jako nr 41. Dwa lata potem kontuzja zepchnęła go do czwartej setki rankingu, ale podjął walkę o odzyskanie miejsca w szerokiej czołówce i sezon 1996 zdołał zakończyć w pierwszej setce. Organizacja tenisistów zawodowych ATP doceniła ten wyczyn tytułem "powrotu roku". Karierę zakończył Simian jesienią 1998.
Jako deblista wygrał dwa turnieje najwyższej rangi, był też w jednym finale. Wszystkie te wyniki odniósł w 1994. Przy zwycięstwie w Doha partnerował mu rodak Olivier Delaitre, w Seulu Amerykanin Kenny Thorne. W Coral Springs jego partnerem był doświadczony deblista Ken Flach, jednak końcowe zwycięstwo przypadło finałowym rywalom pary francusko-amerykańskiej – Bale'owi i Stevenowi. Również w 1994 Simian odnotował swój najlepszy deblowy rezultat w Wielkim Szlemie – 1/8 finału French Open (w parze z Fleurianem). Wszystkie te wyniki złożyły się na najwyższą w karierze pozycję w światowym rankingu deblistów (nr 56), którą Simian zajmował w listopadzie 1994.
Zawodowe zarobki Simiana zamknęły się sumą niespełna 800 tysięcy dolarów.
Zwycięstwa turniejowe [edytuj]
- gra podwójna
- 1994 Doha (z Olivierem Delaitre), Seul (z Kenny Thorne)
Finały turniejowe [edytuj]
- gra pojedyncza
- 1992 Tel Awiw
- 1996 Rosmalen
- gra podwójna
- Coral Springs (z Kenem Flachem)
Linki zewnętrzne [edytuj]
- sylwetka na stronie ATP World Tour (dostęp: 5 czerwca 2010)
