Stała Plancka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stała Plancka (oznaczana przez h) jest jedną z podstawowych stałych fizycznych. Ma wymiar działania, pojawia się w większości równań mechaniki kwantowej.

Historycznie stała Plancka pojawiła się w pracy Maxa Plancka na temat wyjaśnienia przyczyn tzw. katastrofy w nadfiolecie w prawie promieniowania ciała doskonale czarnego. Planck stwierdził, że energia nie może być wypromieniowywana w dowolnych ciągłych ilościach, a jedynie w postaci "paczek" (kwantów) o wartości , gdzie ν jest częstotliwością.

Stała Plancka w układzie SI jest równa[1]:

h = 6,626 069 57(29)·10–34 J·s = 4,135 667 516(91)·10–15 eV·s

Stała Diraca[edytuj | edytuj kod]

O wiele częściej niż stałej Plancka używa się wielkości nazywanej h kreślone (zredukowana stała Plancka albo stała Diraca):

\hbar = \frac{h}{2\pi}

gdzie \pi jest liczbą pi. Wielkość ta jest równa:

\hbar = 1,054 571 68 (18)·10−34 J·s = 6,582 119 15 (56)·10−16 eV·s = 197,326 968 (17) MeV·fm/c

\hbar jest kwantem momentu pędu, a więc tym samym i spinu. Z tego też powodu przez wielu uważana za stałą bardziej podstawową niż sama stała Plancka. Oznaczenie to wprowadził brytyjski fizyk Paul A. M. Dirac.

Kod symbolu ℏ to 0x210F (zobacz Unicode).

Przypisy

  1. wg CODATA, 2010

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]