Stała Rydberga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stała Rydberga (oznaczana przez R) – stała fizyczna, występująca we wzorze Rydberga i innych wzorach opisujących promieniowanie elektromagnetyczne atomów (serie widmowe atomów) wynikające z poziomów energetycznych.

Stała Rydberga w układzie SI dla nieruchomego jądra o nieskończonej masie jest równa[1]:

R_\infty = \frac{m_e e^4}{(4 \pi \epsilon_0)^2 \hbar^3 4 \pi c} = \frac{m_e e^4}{8 \epsilon_0^2 h^3 c} = 1,0973731568539(55) \cdot 10^7 \,\mathrm{m}^{-1}

gdzie:

Dla atomu wodoru wynosi R = 1,09677 \cdot 10^7\ \mathrm{m}^{-1}.

Dla skończonych mas jądra stała Rydberga (dla danego nuklidu o masie jądra M) równa jest RD = R_\infty(1 + \frac{m}{M})^{-1}.

Wartość liczbową występującą we wzorze Balmera wyznaczył na podstawie danych spektroskopowych J. R. Rydberg w 1889, a N. H. Bohr w 1913 określił wzór wiążący ją z wartościami ogólniejszych stałych na podstawie własnej teorii zwanej obecnie modelem atomu Bohra.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. CODATA, 2010