Stała czasowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stała czasowa – w układzie automatyki wielkość o wymiarze czasu opisująca osiąganie stanu ustalonego przez sygnał wyjściowy, związana z czasem trwania stanu nieustalonego następującego po zmianie sygnału wejściowego. Zazwyczaj oznaczana poprzez \tau lub T.

W obwodach elektrycznych jest to czas, po którym składowa przejściowa maleje e-krotnie względem swojej wartości początkowej. Czas trwania stanu nieustalonego szacuje się na 3 do 5 stałych czasowych. Odwrotnością stałej czasowej jest stała tłumienia \sigma.

W elektryce:

\tau = \frac{L}{R} – stała czasowa szeregowego połączenia RL
\tau = RC – stała czasowa szeregowego połączenia RC

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]