Stań przy mnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stań przy mnie
Stand by me
Gatunek dramat, obyczajowy, familijny, przygodowy
Data premiery 8 sierpnia 1986
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 85 min.
Reżyseria Rob Reiner
Scenariusz Bruce A. Evans,
Raynold Gideon
Główne role Wil Wheaton,
River Phoenix,
Corey Feldman,
Jerry O'Connell
Muzyka Jack Nitzsche
Zdjęcia Thomas Del Ruth
Scenografia J. Dennis Washington,
Richard D. Kent
Kostiumy Sue Moore
Montaż Robert Leighton
Produkcja Raynold Gideon,
Bruce A. Evans,
Andrew Scheinman
Wytwórnia Columbia Pictures
Act III
Act III Communications
The Body
Dystrybucja Columbia Pictures
Nagrody Young Artist Award

Stań przy mnie (ang. Stand by me) – amerykański film obyczajowy z 1986 roku, na podstawie opowiadania Stephena Kinga Ciało.

Treść filmu[edytuj | edytuj kod]

W barze zostaje zamordowany adwokat Christopher Chambers. Jego przyjaciel Gordon Lachance wraca wspomnieniami do wakacji 1959 roku, kiedy jako 12-latek mieszkał w niewielkim prowincjonalnym miasteczku Castle Rock w stanie Oregon. Miał trójkę przyjaciół: Teddy'ego Duchampsa, Verna Tessio i właśnie Chrisa. Każdy z nich pochodził z innej rodziny i miał inny charakter: Gordie był bardzo wrażliwy, Chris zgrywał twardziela, Teddy był ekscentrykiem, a Vern strasznym tchórzem. Pewnego dnia ich rówieśnik Ray Brower poszedł do lasu i słuch o nim zaginął. Po kilku dniach chłopcy dowiadują się, że Ray zginął potrącony przez pociąg, a jego ciało leży porzucone gdzieś w lesie. Wtedy wpadają na szalony pomysł. Postanawiają wyruszyć do lasu, by je odnaleźć. Są przekonani, że jak to zrobią zostaną okrzyknięci bohaterami, staną się bogaci i wszyscy będą im zazdrościli. W tym samym czasie grupa chuliganów, na czele z Acem Merrillem, podąża tym samym szlakiem. Podczas wędrówki chłopcy napotykają wiele trudności i przychodzi im, każdemu z osobna, zmagać się ze swoimi problemami i lękami. W końcu dochodzi też do konfrontacji z chuliganami, która kończy się zwycięstwem 12-latków. Wszystko to sprawia, że chłopcy wychodzą z lasu odmienieni i bardziej dojrzali, bogatsi o bagaż nowych doświadczeń. Konsekwencją tej niezwykłej przemiany jest anonimowe oddanie znalezionego ciała policji. Później okazuje się, że była to ich ostatnia wspólna wyprawa, gdyż po niedługim czasie ich drogi definitywnie się rozchodzą. Jednak po latach narrator stwierdza, że mimo tego, ich przyjaźń przetrwała i na zawsze pozostaną oni w jego sercu. Na końcu filmu wystukuje on na komputerze następujące słowa: "Nigdy później nie miałem takich przyjaciół, jak w wieku 12 lat. Jezu, a czy ktokolwiek ma?" (I never had any friends later on like the ones I had when I was twelve. Jesus, does anyone?)

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ekipa[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film otrzymał następujące nagrody:

  • Young Artist Award 1987,
  • BMI Film & TV Awards 1988,
  • Kinema Junpo Awards 1988.

Ponadto był nominowany m.in. do Oscara w kategorii najlepszy scenariusz adaptowany oraz do Złotego Globu w 2 kategoriach: najlepszy film dramatyczny i najlepszy reżyser (Rob Reiner) w 1987 roku.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Tytuł roboczy filmu to: "The Body".
  • Film kręcono w USA w stanie Oregon i w stanie Kalifornia. W powieści był to region Maine.
  • Film znalazł się na 17. miejscu w rankingu 100 najbardziej wzruszających momentów filmowych, który przygotował kanał telewizyjny Channel 4. w 2005 roku.
  • Pan Quidacioluo jest grany przez Bruce'a Kirby'ego, który naprawdę na drugie imię ma Quidacioluo.
  • Aktorka z okładki magazynu w filmie to Elizabeth McGovern, która wówczas była zaręczona z Robem Reinerem.
  • Kiedy Ace i Eyeball spotykają się z Gordie'm i Chrisem, na szybie budynku widnieje napis "Irby's Billiards". Irby Smith był asystentem Roba Reinera podczas kręcenia filmu.
  • Chłopcy śpiewają w filmie piosenkę "I ran all the way home", która była motywem muzycznym filmu "All the Way Home" z 1981 roku. W filmie tym grała Frances Lee McCain, filmowa matka Gordiego.
  • Rob Reiner był działaczem kampanii antynikotynowej. Dlatego papierosy, palone przez chłopców były sztuczne.
  • Początkowo to David Dukes grał rolę narratora. Jednak po nakręceniu kilku scen zrezygnował, na rzecz filmu "This is Spinal Tap". Odchodząc polecił jednak Richarda Dreyfussa, który rolę dostał.
  • Żeby wczuć się w swoją rolę, Kiefer Sutherland (Ace) poza planem często czepiał się i napastował Wheatona, Feldmana, Phoenixa i O'Connella.
  • Corey Feldman i reżyser Rob Reiner testowali trzydzieści różnych rodzajów śmiechu zanim zdecydowali się na jeden z nich. Śmiech stał się podobny do tego, który opisywał King w swojej opowieści.
  • Dziadek Wila Wheatona występował w "Wagon Train" (1957), dlatego też babcia Wila zapytała czy nie mogłoby być to uwzględnione w dialogu. Zostało zawarte.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]