Stabilizator obrazu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zdjęcie wykonane bez stabilizacji (góra) i ze stabilizacją (dół)

Stabilizator obrazu - układ zapobiegający poruszeniu zdjęcia wynikającego z drżenia aparatu przy długich czasach naświetlania, drgania obrazu nagranego kamerą albo oglądanego przez lornetkę. Pozwala zrezygnować ze statywu lub wysokiej czułości filmu/matrycy (wysokiego ISO).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Prószyński filmujący aeroskopem ulice Paryża w 1909 roku

Pierwszą na świecie ręczną kamerę filmową o napędzie automatycznym, która dzięki żyroskopowi posiadała stabilizację obrazu - aeroskop skonstruował w 1908 roku polski wynalazca i konstruktor, Kazimierz Prószyński[1]

Rodzaje[edytuj | edytuj kod]

  1. Mechaniczne:
    1. korygowanie położenia matrycy światłoczułej np. w aparatach Konica Minolta
    2. korygowanie położenia układu optycznego np. w aparatach Panasonic.
  2. Elektroniczne:
    1. skracanie czasu naświetlania kompensowane wzrostem czułości w aparatach
    2. elektroniczna korekta przesunięcia kolejnych klatek w kamerze.
  3. Zewnętrzne
    1. żyroskopowo stabilizowana podstawa aparatu lub kamery np. Kenyon Laboratories.

Nazwy firmowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Władysław Jewsiewicki, Kazimierz Prószyński, Warszawa: Interpress, 1974, str. 70.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]