Stacja demontażu pojazdów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stacja demontażu pojazdów (skrót: SDP) – urządzenie, zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontażu samochodów wycofanych z eksploatacji (skrót: SWE)[1]

Zarys ogólny funkcjonowania stacji[edytuj | edytuj kod]

Przebieg demontażu samochodów[edytuj | edytuj kod]

Proces demontażu pojazdów samochodowych uzależniony jest od wielu czynników związanych z wyposażeniem zakładu[2]. Z tego względu możliwe są nieznaczne odstępstwa od wskazanych w dokumentach ustawodawczych i wykonawczych, określających funkcjonowanie instalacji demontażu samochodów. Odstępstwa mogą dotyczyć jedynie sposobu demontażu związanego z pozyskiwaniem części i zespołów do ponownego zastosowania, jak również proponowanego wyposażenia (narzędzia i urządzenia) oraz w niektórych przypadkach kolejności i zakresu przeprowadzanych operacji. Natomiast procedury funkcjonowania zakładu są wyraźnie określone, a sposób ich realizacji precyzyjnie opisany w technologii demontażu pojazdów.

Typowe operacje przy demontażu[edytuj | edytuj kod]

Operacje, które muszą być wykonane ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska[1]:

  • Pomiar masy własnej pojazdu dostarczonego do demontażu.
  • Demontaż akumulatora z pojazdu i umieszczenie go w specjalnym pojemniku (operacja niebezpieczna)
  • Demontaż poduszki powietrznej (operacja niebezpieczna)
  • Osuszenie pojazdu z płynów (operacja niebezpieczna):
  1. paliwa,
  2. gazu CNG ze zbiornika i z instalacji gazowej (tylko urządzenie specjalne),
  3. oleju silnikowego,
  4. oleju przekładniowego (skrzynia biegów, przekładnia główna, mosty),
  5. oleju z układu wspomagania kierownicy,
  6. oleju z amortyzatorów (przy demontażu podzespołu),
  7. płynu chłodzącego,
  8. czynnika z układu klimatyzacji (tylko urządzenie specjalne),
  9. płynu niezamarzającego ze spryskiwaczy szyb,
  10. płynu hamulcowego (tylko urządzenie specjalne – próżniowe)
  11. oleju ze sprężyn gazowych (przy demontażu podzespołu).
  • Demontaż filtrów paliwa, oleju, powietrza i nawiewu.
  • Demontaż zbiornika gazu.

Operacje, które należy wykonać ze względu na potrzeby recyklingu:

  • Demontaż gaśnicy.
  • Demontaż narzędzi, trójkąta ostrzegawczego i podnośnika.
  • Demontaż drzwi i pokryw.
  • Demontaż siedzeń.
  • Demontaż szyb i uszczelek.
  • Demontaż kół i opon.
  • Demontaż silnika, przekładni i elementów osprzętu (np. alternatora, rozrusznika, wału napędowego).
  • Demontaż katalizatorów (składować według przepisów).
  • Demontaż i segregacja tworzyw sztucznych (w tym zderzaków, desek rozdzielczych, reflektorów, nakładek, listew itp.).
  • Demontaż tapicerki i pianek.
  • Demontaż wykładzin.
  • Demontaż instalacji elektrycznej.
  • Strzępienie (rozdrabnianie) karoserii z pozostałymi elementami (tylko w strzępiarce)[1].
  • Segregacja części i materiałów do: recyklingu, ponownego użycia i odpadów.
  • Pomiar mas materiałów przeznaczonych do recyklingu i odpadów.

Przebieg demontażu pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Operacje technologiczne winny być realizowane w sektorach[1], które szczegółowo określa cytowane na wstępie rozporządzenie:

Sektor 1[edytuj | edytuj kod]

Przyjmowanie pojazdów

Lokalizacja na utwardzonej, szczelnej powierzchni, wyposażonej w system odprowadzania odcieków kierowanych do separatora substancji ropopochodnych oraz w wagę samochodową o nośności do 5 Mg. Pomieszczenie do przyjmowania i obsługi osób (klientów) przekazujących pojazdy wycofane z eksploatacji, zlokalizowane przy bramie wjazdowej. Biuro obsługi klienta, wyposaża się w szafę metalową do przechowywania dokumentów (szczególnie zaświadczeń) oraz sprzęt komputerowy wraz z oprogramowaniem specjalistycznym do ewidencji pojazdów, wystawiania zaświadczeń oraz ewidencji gospodarki odpadami. Nad funkcjonowaniem całości zagadnień dotyczących organizacji i funkcjonowania stacji czuwa kierownik stacji demontażu. Do obsługi osób należy wyznaczyć uprzednio przeszkolonego pracownika, do którego zadań należy:

na wagę (stanowi jeden z elementów sektora), by ustalić brakującą masę własną pojazdu,

  • wystawienie stosownego zaświadczenia:
    • „Zaświadczenie o demontażu pojazdu” (dla pojazdu kompletnego)
    • „Zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu”
  • wpisanie wystawionego zaświadczenia do „Ewidencji zaświadczeń”
  • unieważnienie dowodu rejestracyjnego przez obcięcie prawego dolnego rogu strony tytułowej (2 cm²),
  • unieważnienie tablic rejestracyjnych przez rozwiercenie trzech równych otworów w równej odległości 1 cm od dolnej krawędzi między wyróżnikiem województwa (lub powiatu) a danymi pojazdu,
  • pouczenie właściciela o terminie, w jakim winien się zgłosić do właściwego wydziału komunikacyjnego starostwa powiatowego;
  • skierowanie właściciela pojazdu do kasy w celu uiszczenia ustalonej opłaty za

brakującą masę pojazdu,

  • wydanie właścicielowi pojazdu zaświadczenia i unieważnionych dokumentów pojazdu.

Identyfikacja pojazdu Numer nadwozia umieszczony jest na prawym bocznym wzmocnieniu nad wnęką koła w komorze silnika. Obok umieszczona jest również tabliczka znamionowa pojazdu. Nadwozie pojazdu oznaczane jest numerem identyfikacyjnym VIN, który zawiera informacje o typie, miejscu i czasie produkcji samochodu.

Masy własne pojazdu Masa własna pojazdu uwzględnia zbiornik paliwa wypełniony w 90%, inne płyny zawarte w układach (oprócz wody) w 100% pojemności wyszczególnionej przez producenta, z narzędziami, kołem zapasowym, bez uwzględnienia masy ciała kierowcy (średnio 50 kg). Masa własna minimalna określa masę pojazdu w wersji podstawowej bez opcji wyposażenia dodatkowego. Masa własna maksymalna określa masę pojazdu w wersji wyposażonej w opcje wyposażenia dodatkowego. Do rozliczenia materiałowego pojazdu przy demontażu, należy stosować masę rzeczywistą pojazdu dostarczonego do stacji demontażu.

Sektor 2[edytuj | edytuj kod]

Magazynowanie przyjętych pojazdów

Lokalizacja w pobliżu bramy wjazdowej. Pojazdy po przyjęciu i zaewidencjonowaniu są kierowane do tego sektora w miarę ich napływu od właścicieli. W przypadku dostawy pojazdu-wraku nieposiadającego substancji niebezpiecznych, tj. przykładowo braku silnika i podzespołów zawierających takie substancje pojazd-wrak jest kierowany bezpośrednio do sektora nr 4. Wyznaczony teren sektora (200 m²), tj. plac o określonych rozporządzeniem minimalnych wymogach, utwardzony i uszczelniony przy użyciu „Geomembrany” z polietylenu o wysokiej gęstości (PE-HD), z korytkami odwadniającymi odprowadzającymi odcieki do separatora koalescencyjnego z filtrem lamelowym o przepustowości 10 litr/s (aprobata techniczna Instytutu Ochrony Środowiska), z którym współpracuje osadnik i studzienka kontrolna. Uwzględnia się w sektorze pole manewrowe do sprawnego składowania wraków i poruszania się wózka podnośnikowego typu sztaplarka. Składowane pojazdy są w sposób zabezpieczający je przed wyciekami paliw i płynów eksploatacyjnych. Nie dopuszcza się możliwości magazynowania pojazdów w pozycji na boku lub dachu. Należy podkreślić, że w sektorze tym pojazdy nieosuszone są magazynowane przejściowo w ilości 10-15 sztuk, czyli będą sukcesywnie zabierane do dalszego przetwarzania w pozostałych sektorach, szczególnie nr 3 i 4.

Sektor 3[edytuj | edytuj kod]

Usuwanie z pojazdów elementów substancji niebezpiecznych, w tym płynów

Sektor lokalizowany jest w wydzielonym pomieszczeniu w obiekcie budowlanym. Do usuwania substancji niebezpiecznych wyposaża się sektor w urządzenie do odsysania paliw i płynów eksploatacyjnych z zestawem do usuwania olejów. Użyte urządzenia stwarzają możliwości wielozadaniowe. Można usuwać wszystkie paliwa i płyny zmieniając jedynie pojemniki, do których będzie się odsysać substancje. Sektor wyposaża się w oznakowane pojemniki na usunięte lub wymontowane z pojazdów następujące odpady: beczki wielofunkcyjne na:

  • oleje silnikowe,
  • oleje przekładniowe ze skrzyń biegów, mostów,
  • oleje hydrauliczne,
  • płyny chłodnicze,
  • płyny niezamarzające do szyb,
  • płyny hamulcowe,
  • filtry oleju

pojemniki z materiałów odpornych na kwasy na:

  • akumulatory,
  • wymontowane z pojazdów odpady kondensatorów,
  • zawierające materiały wybuchowe,
  • zawierające rtęć,

zbiorniki ciśnieniowe na:

  • usunięte z układów klimatyzacji substancje zubożające warstwę ozonową,

inne specjalne pojemniki na:

  • układy klimatyzacyjne,
  • katalizatory spalin,

oraz: pojemnik z sorbentami – do neutralizacji wycieków

Sektor ten jest szczególnym ogniwem stacji z uwagi na to, że przejmowane są w nim odpady niebezpieczne ze względu na bezpieczeństwo osób i dla środowiska naturalnego. Odsysanie paliw i płynów, eliminowanie substancji niebezpiecznych jest ewidencjonowane w celu wykazania stopnia odzysku i recyklingu. Istotną rolę odgrywa kolejność czynności realizowanych przez obsługującego pracownika w tym sektorze, i jest ona następująca:

  • odłączyć i zdemontować akumulator i umieścić go w specjalnym pojemniku,
  • osuszyć pojazd z paliwa (benzyna, olej napędowy), etylina i ON oddzielnie,
  • jeśli pojazd był wyposażony w instalację LPG należy odłączyć i zdemontować butle (pojemnik na gaz skroplony) i przetransportować go do magazynu odpadów niebezpiecznych, usuwanie gazu ze zbiornika wykona specjalistyczna firma (umowa),
  • osuszyć pojazd z olejów: silnikowego i przekładniowych (zdemontować filtr oleju), każdy rodzaj oddzielnie w pojemnikach,
  • osuszyć pojazd z płynów: chłodniczego, do spryskiwaczy i hamulcowego, każdy rodzaj płynów oddzielne pojemniki.
  • zdemontować poduszki powietrzne (jeśli były montowane),
  • zdemontować katalizator spalin (jeśli był instalowany),
  • usunąć z układu klimatyzacji substancję zubożającą warstwę ozonową.

(Powyższe zdemontowane podzespoły i układy zostaną przekazane specjalistycznym firmom zajmującym się unieszkodliwianiem tych układów)

Poszczególne pojemniki z chwilą ich wypełnienia będą przewożone go sektora nr 6, gdzie znajdują się zbiorniki o większej pojemności. Ponadto sektor jest wyposażony awaryjnie w sorbenty do natychmiastowego usuwania nieznacznych plam po paliwach lub olejach.

Osuszanie pojazdów z płynów Osuszanie pojazdu z płynów jest szczególnie ważną czynnością poprzedzającą demontaż samochodów. Polega na usunięciu z układów pojazdu: paliwa, olejów silnikowych, olejów przekładniowych, płynów chłodniczych, płynów hamulcowych, płynów ze spryskiwaczy, czynnika z układu klimatyzacji, oleju z amortyzatorów i sprężyn gazowych. Wymienione płyny stanowią zagrożenie pożarowe przy demontażu pojazdu, także stanowią zagrożenie dla środowiska naturalnego w zakładzie demontażu (powierzchni ziemi oraz wód gruntowych). Z powyższych względów jedną z pierwszych operacji po przyjęciu samochodu do złomowania powinno być, usunięcie z niego płynów. Pozyskiwane płyny w trakcie osuszania pojazdu nie powinny być ze sobą mieszane. Należy zastosować takie technologie, które umożliwiają osobne gromadzenie płynów. Osuszanie pojazdów powinno być przeprowadzane w warunkach zapewniających zachowanie przepisów BHP i przepisów przeciwpożarowych.

Sektor 4[edytuj | edytuj kod]

Demontaż z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia oraz elementów, w tym odpadów nadających się do odzysku lub recyklingu albo unieszkodliwienia

Sektor organizuje się w pobliżu sektora usuwania odpadów niebezpiecznych (nr 3) z uwagi na to, że jest tutaj kontynuowany demontaż dalszych odpadów, które mogą być umieszczone w pojeździe w miejscach trudno dostępnych. W sektorze tym pracownicy muszą kierować się zasadą, że zdemontowane odpady mogą stanowić niebezpieczeństwo dla środowiska i dlatego należy je w gnieździe demontażu wyeliminować w pierwszej kolejności. Do powyższego procesu wykorzystuje się urządzenia takie jak:

  • klucz udarowy (pneumatyczny), do demontowania dużych elementów przykręconych z zapieczonymi śrubami. Powyższe urządzenie jest zasilane sprężonym powietrzem przez
  • sprężarkę.
  • nożyce do cięcia blach (do 30 mm), prace wymagające cięcia grubych elementów wykonuje się poza budynkiem na utwardzonej nawierzchni w bezpiecznej odległości od odpadów łatwopalnych przy użyciu
  • zestawu do cięcia tlenowo-propanowego

Następnie demontuje części i urządzenia nadające się do ponownego użycia, tak aby ich nie uszkodzić, przy użyciu

Znajdujące się w małej odległości pojemniki segregacyjne służą do składowania zdemontowanych odpadów. O zdemontowanych z pojazdu częściach i podzespołach przeznaczonych do ponownego użycia decyduje kierownik SDP i części te przed umieszczeniem w magazynie są myte przy wykorzystaniu

  • specjalistycznego płynu i stołu do mycia części

Zdemontowane części przed złożeniem w magazynie zostają zważone na:

  • wadze (do 10 kg) i opisane

Każdorazowo części należy na bieżąco ewidencjonować dla celów magazynowych i prowadzenia możliwości odsprzedaży. Na specjalnym stanowisku są oddzielane opony od felg przy użyciu

  • demontażownicy opon, które składowane są w wyznaczonym miejscu na placu w stosach tak, aby nie zagrażały przewróceniem się. Koła (opony) w dobrym stanie mogą podlegać dalszej dystrybucji i trafiają do magazynu części.

Nadzorujący prace demontażowe nie może dopuścić, aby do dalszej dystrybucji trafiły części, które znajdują się w załącznikach rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa dotyczącego zakazu ponownego ich wprowadzenia na rynek. Zdemontowane i oczyszczone z innych materiałów karoserie transportowane są w rejon składowania. Mogą być tam składowane jedne na drugich w stosach z zachowaniem jednak ostrożności, by tak ułożone nie zagroziły bezpieczeństwu pracowników. W sektorze znajdują się

  • sorbenty do natychmiastowej likwidacji nieznacznych wycieków mogących powstać szczególnie po tzw. „demontażu głębokim”

Sektor 5[edytuj | edytuj kod]

Magazynowanie wymontowanych z pojazdów przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia

W budynku-magazynie należy usytuować miejsce na magazynowanie części o dużych gabarytach

Wszystkie części są opisane i zaewidencjonowane tak, by można było je łatwo odnaleźć dla potrzeb sprzedaży. W magazynie winny być przestrzegane zasady dotyczące kontrolowania ewentualnych wycieków i usuwane przy pomocy sorbentów. Części i podzespoły o znacznych rozmiarach (części karoserii, z wyjątkiem silników) składowane są na zewnątrz w wyznaczonym rejonie.

Ponowne wykorzystanie części zamiennych

  • Ogólne zasady wyboru części z demontażu pojazdu do ich ponownego wykorzystania.

Pojazdy przeznaczone do demontażu znajdują się w bardzo różnym stanie technicznym. Mogą to być zarówno samochody o zróżnicowanych rocznikach, jak również o zróżnicowanych przebiegach. Powoduje to, że ich stan i stopień zużycia może być skrajnie rożny. Mogą to być także pojazdy nowe, ale powypadkowe, jak również wraki pojazdów całkowicie wyeksploatowanych. Powyższe powoduje, że zespoły i części pochodzące z demontażu pojazdu znajdują się w bardzo zróżnicowanym stanie technicznym. Z uwagi na występujące uwarunkowania należy przyjąć następujące zasady doboru zespołów i części pochodzących z demontażu pojazdów do ich ponownego wykorzystania: • Zasada zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochronie środowiska. Nie jest dozwolone stosowanie części pochodzących z demontażu pojazdów, których użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko. Zasada ta wynika bezpośrednio z wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury[3] • Ogólna zasada bezpieczeństwa. Nie jest dozwolone stosowanie części pochodzących z demontażu pojazdów, które mają bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo kierowcy, pasażerów i innych użytkowników dróg oraz obsługi serwisowej lub negatywnie wpływa na środowisko. Zasada ta uzupełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. • Zasada wykluczenia technicznego I. Nie należy stosować części pochodzących z demontażu pojazdów, które ze względów technicznych nie mogą być ponownie użyte (np. części jednorazowego użycia, uszczelki, uszczelniacze, pochłaniacze itp.). • Zasada wykluczenia technicznego II. Nie należy stosować części pochodzących z demontażu pojazdów, których zastosowanie ze względów technicznych nie jest wskazane (np. łożyska, świece zapłonowe, paski itp.). • Zasada zespołów. W pierwszej kolejności dopuszczane są do ponownego użycia po weryfikacji, sprawdzeniu funkcjonalności i ewentualnej regeneracji zespoły, które nie zostały wykluczone ww. zasadami (np. silnik, skrzynia biegów, drzwi kompletne, siedzenia itp.). • Zasada części. W drugiej kolejności dopuszczane są do ponownego użycia po weryfikacji, sprawdzeniu funkcjonalności i ewentualnej regeneracji części samodzielne lub wchodzące w skład zespołów, które nie zostały wykluczone w/w zasadami (np. wał korbowy, wałek rozrządu, pokrycie siedzeń itp.).

  • Metody weryfikacji części

Do weryfikacji mogą być skierowane wyłącznie te części z demontażu pojazdu, które nie są wykluczone przez ich producenta do ponownego wykorzystania. Zakład weryfikujący części pochodzące z demontażu samochodu weryfikuje części na podstawie wymagań technicznych producenta części.

  • Metody testowania części

Testowaniu podlegają te części z demontażu pojazdu, które nie są wykluczone przez ich producenta do ponownego wykorzystania i przeszły weryfikację z wynikiem pozytywnym. Zakład wprowadzający części z demontażu samochodu testuje je, na podstawie wymagań technicznych producenta części, przed ich wprowadzeniem do ponownego obrotu.

  • Stosowanie części pochodzących z demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji

Stosowanie części i zespołów (pochodzących z demontażu samochodów wycofanych z eksploatacji), które uzyskały zgodę na wprowadzenie ich do ponownego obrotu przez jednostki upoważnione do weryfikacji i regeneracji tych części, jest dopuszczalne w obsłudze serwisowej w okresie pogwarancyjnym na wyraźne życzenie klienta.

  • Odpowiedzialność za ponowne wykorzystanie części pochodzących z demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji

Części i zespoły pochodzące z demontażu samochodów wycofanych z eksploatacji przed wprowadzeniem do ponownego obrotu muszą nosić wyraźne oznaczenia stwierdzające, że część pochodzi z demontażu i nie podlega gwarancji ani odpowiedzialności prawnej przez oryginalnego wytwórcę. Części i zespoły pochodzące z demontażu samochodów wycofanych z eksploatacji przed wprowadzeniem do ponownego obrotu powinny być poddane pełnej kontroli na zgodność z warunkami technicznymi. Dotyczy to także części i zespołów, które zostały poddane regeneracji. W/w czynności muszą być wykonywane przez wyspecjalizowane zakłady posiadające stosowną aparaturę kontrolno-pomiarową. Znak kontroli musi być zamieszczony na sprawdzanym elemencie w postaci trwałego oznaczenia.

Sektor 6[edytuj | edytuj kod]

Magazynowanie odpadów pochodzących z demontażu pojazdów

Sektor lokalizuje się na uboczu SDP z uwagi na to, że w jego obrębie składowane są odpady niebezpieczne oraz wszystkie pozostałe, które muszą podlegać ścisłej ewidencji wagowej, i do których nie może być dostępu osób postronnych. Organizację sektora przedstawia schemat. Najistotniejsze odpady są składowane w budynku w stosownych:

  • beczkach (paliwa, olej, płyny)
  • kontenerach (akumulatory).
  • koszach (guma, tworzywa sztuczne)

Pozostałe nie niosące znacznego zagrożenia dla środowiska są składowane w rejonach sektora na zewnątrz (w kontenerach, pojemnikach o znacznych gabarytach oraz luzem). Składowiska są oznakowane. W oznaczonym miejscu składowane są karoserie przeznaczone do sprasowania lub do odbioru przez wyspecjalizowaną firmę.

Uwarunkowania bezpieczeństwa ekologicznego[edytuj | edytuj kod]

Organizacja SDP jest ukierunkowana na zachowanie szczególnej ostrożności w zakresie bezpieczeństwa ekologicznego[4]. Niewłaściwa gospodarka odpadami może, bowiem spowodować poważne zagrożenia dewastacji środowiska naturalnego na terenie SDP, jak i w jej pobliżu. Odpowiedzialna gospodarka odpadami może ustrzec się ewentualnego zanieczyszczenia i zagrożeń takich, jak:

  • skażenie ziemi i wód wyciekającymi z SWE płynami, szczególnie przepracowanymi olejami, płynami hamulcowymi, do spryskiwania szyb, a także elektrolitem z akumulatorów oraz paliwem ze zbiorników SWE (ostatnie stwarzają także zagrożenie pożarowe),
  • skażenie ziemi i wód materiałami ciężkimi i innymi substancjami stałymi, takimi jak: rtęć, ołów, kadm, azbest oraz materiałami ciężkimi z katalizatorów spalin, wyłączników rtęciowych, akumulatorów,
  • zanieczyszczenie atmosfery substancjami gazowymi szczególnie freonem R12 (lub innymi płynami chłodniczymi) z instalacji klimatyzacyjnej, gazami z instalacji LPG, parami olejów, płynów chłodniczych, elektrolitu oraz parami paliw płynnych (niektóre są także zagrożeniami pożarowymi i wybuchowymi),
  • niszczenie krajobrazu przez zaśmiecanie terenu SDP.

Zdając sobie sprawę z powyższych zagrożeń SDP muszą przeprowadzić dokładną analizę w oparciu o specjalistyczne oceny gospodarki hydro-ściekowej w celu uniknięcia zakażenia gruntów na terenie SDP oraz sąsiednich. Użycie odpowiednich pojemników oraz skrupulatna gospodarka odpadami uniemożliwia przedostanie się do atmosfery i gleby odpadów stwarzających potencjalne zagrożenie dla środowiska. Stąd uszczelnienia powierzchni narażonej na te niebezpieczeństwa. Zastosowanie separatora substancji ropopochodnych oraz specjalistycznych urządzeń, stoi na przeszkodzie nieumyślnemu zakażeniu środowiska.

Inne zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

  • przekroczenie norm hałasu
  • zagrożenie pożarowe
  • zagrożenie bezpieczeństwa obsługi

Najczęściej przekroczenie norm hałasu może wystąpić podczas prasowania karoserii. Z uwagi na bliskie sąsiedztwo budynków mieszkalnych należy przewidzieć odbiór karoserii w całości i uniknięcie w ten sposób hałasu na terenie SDP.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Sejm: 'Ustawa z 20 stycznia 2005 roku, o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji'. Warszawa: 2005 (Dz. U. Nr 25, poz. 202).
  2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z 28 lipca 2005 roku w spr. minimalnych wymagań dla stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1206).
  3. Rozporządzenie Ministra Infrastuktury z 28 września 2005 roku, w sprawie doposzczenia części do dalszej sprzedaży(Dz. U. Nr 201,poz.1666).
  4. T. Tarnowski-Koczur, Ocena oddziaływania na środowisko w stacjach demontażu, „Recykling” Nr 11/2007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons