Stadion Śląski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stadion Śląski[1]
Stadion Śląski.jpg
Przebudowa Stadionu Śląskiego w lipcu 2013 roku.
Przydomek: Kocioł Czarownic
Państwo  Polska
Miejscowość Chorzów
Adres ul. Katowicka 10
41-500 Chorzów
Lata budowy 1951-1956
Data otwarcia 22 lipca 1956
Koszt budowy b.d.
Właściciel Sejmik Województwa Śląskiego
Klub Reprezentacja Polski oraz kluby z Górnego Śląska
Inauguracja 22 lipca 1956
PolskaNRD 0:2
(mecz towarzyski)
Pojemność 54.477[1]
Rekordowa frekwencja 120 000 widzów
(18.09.1963 Górnik Zabrze
Austria Wiedeń 1:0)
Wymiary boiska 105 m x 68 m
Oświetlenie 1600 lux
Nawierzchnia trawiasta
bieżnia lekkoatletyczna[2]
Położenie na mapie Chorzowa
Mapa lokalizacyjna Chorzowa
Stadion Śląski[1]
Stadion Śląski[1]
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stadion Śląski[1]
Stadion Śląski[1]
Ziemia 50°17′18″N 18°58′25″E/50,288333 18,973611Na mapach: 50°17′18″N 18°58′25″E/50,288333 18,973611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Stadion Śląski – wielofunkcyjny stadion sportowy, położony na terenie Parku Śląskiego (dawne WPKiW) w Chorzowie (przy granicy z Katowicami) i administrowany przez jednostkę budżetową województwa śląskiego pod nazwą Wojewódzki Ośrodek Kultury i Sportu „Stadion Śląski” w Chorzowie.

Jest to obiekt uniwersalny, mogą się na nim bowiem odbywać mecze piłkarskie, zawody żużlowe, mityngi lekkoatletyczne oraz imprezy muzyczne. Od chwili oddania do użytku, największa tego typu budowla w Polsce. Natomiast przebudowa w 2011 roku i budowa Stadionu Narodowego w Warszawie spowodowała spadek na drugie miejsce[3].

W 1993 Polski Związek Piłki Nożnej specjalną uchwałą nadał Stadionowi Śląskiemu nazwę „Narodowy”[4]. Ministerstwo Sportu i Turystyki twierdzi, że PZPN jako stowarzyszenie sportowe nie ma uprawnień do nadawania nazw stadionom. Stadion Narodowy w Warszawie to nazwa zarejestrowana w Urzędzie Patentowym, na rzecz Ministerstwa Sportu i Turystyki[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Plany budowy dużego obiektu sportowego w polskiej części Górnego Śląska z widownią na kilkadziesiąt tysięcy osób powstały już w latach międzywojennych. W 1939 gotowy był projekt przygotowany przez Adama Kocura – prezydenta Katowic i zarazem przewodniczącego komitetu budowy stadionu[6]. Miał on przypominać Stadion Olimpijski w Berlinie, lecz w wyniku wybuchu II wojny światowej koncepcja upadła. Pod koniec lat 40. XX w. w tzw. „planie sześcioletnim” przewidziano budowę dużego stadionu na 70 tysięcy osób. Miał na nim rozgrywać mecze jeden z tutejszych klubów piłkarskich, jednak ten pomysł nie został zrealizowany.

Ostatecznie decyzja o budowie Stadionu Śląskiego na terenie tworzonego wówczas największego parku miejskiego w Europie (WPKiW) zapadła w 1950, podczas posiedzenia Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. Zaprojektował go architekt Julian Brzuchowski, kierownikiem robót był inż. Wiktor Pade. Roboty rozpoczęły się w 1951. Część prac wykonywali fachowcy sprowadzeni z Czechosłowacji. Stadion został zbudowany z piaskowca czerwonego i białego oraz granitu i betonu. Budowa największego w kraju stadionu pociągała za sobą duże koszty. Kluby sportowe z okręgu katowickiego wpłaciły do kasy komitetu budowy ponad 100 tysięcy złotych. Szukano kibiców, którzy przy budowie obiektu pracowaliby nieodpłatnie. Społeczeństwo województwa przepracowało łącznie 589 938 roboczogodzin, wartość tej pracy szacuje się na 1 500 000 ówczesnych złotych. Powstawał on równocześnie ze Stadionem Dziesięciolecia.

Obiekt został ukończony latem 1956. Jego oficjalna inauguracja miała miejsce w dniu najważniejszego święta narodowego Polski Ludowej 22 lipca 1956 – przegranym 0:2 – towarzyskim spotkaniem piłkarskim przeciwko NRD. Pierwszym dyrektorem został Mikołaj Beljung. W 1959 założono na nim sztuczne oświetlenie elektryczne (pierwsze w Polsce).

W 1993 Polski Związek Piłki Nożnej nadał mu status Stadionu Narodowego. W 1995 rozpoczęła się gruntowna przebudowa stadionu. Pierwszy jej etap zakończono w 1997, a drugi w 2001. W październiku 2007 zamontowano system podgrzewający płytę boiska oraz wymieniono jej murawę.

W 2009 roku rozpoczął się kolejny etap przebudowy stadionu[2]. Wybudowane zostanie zadaszenie, tor żużlowy zastąpi lekkoatletyczna bieżnia, wybudowane zostanie dodatkowe piętro trybun. Stadion zwiększy swą pojemność do ok. 55 tysięcy osób[2].

Pierwotna konstrukcja stadionu[edytuj | edytuj kod]

Widownia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo trybuny stadionu mogły oficjalnie pomieścić 87 000 widzów, jednak regularnie zasiadało na nim od 90 000 do 100 000 kibiców, toteż szybko przylgnęło do niego miano stutysięcznika. Rekord frekwencji – 120 000 osób – padł 18 września 1963, podczas meczu piłkarskiego Pucharu Europy Mistrzów Krajowych Górnik ZabrzeAustria Wiedeń. Międzynarodowe wymogi bezpieczeństwa wymusiły – z biegiem czasu – stopniowe zmniejszanie jego pojemności.

Wieża[edytuj | edytuj kod]

Wieża – były symbol stadionu

Zlokalizowana w centralnej części obiektu – wieża, od samego początku była symbolem całego obiektu. Pierwotnie mieściły się w niej biura administracyjne oraz pomieszczenia techniczne, natomiast później nie pełniła żadnej funkcji. W związku z rozpoczęciem kolejnego etapu przebudowy stadionu, we wrześniu 2008 roku wieża została rozebrana.

Tunel[edytuj | edytuj kod]

Wewnątrz stadionu, pod trybunami znajduje się tunel. Jest jednym z legendarnych miejsc w obiekcie. Prowadzi on na murawę boiska. Tędy wychodzą drużyny piłkarskie przed rozpoczęciem meczów. Wielu sportowców wspomina specyficzne wrażenie, jakie miało miejsce podczas wyjścia tędy na mecz. Tunel jest długi i odpowiednio tłumi krzyki widowni oddając odpowiedni klimat. Obecnie tunel jest po liftingu, jest nieco wyższy i krótszy – ma teraz 63 metry długości. W bocznym skrzydle tunelu znajduje się kompleks szatni spełniających europejskie standardy.

Stadion po przebudowie[edytuj | edytuj kod]

Przebudowa Stadionu Śląskiego
Prace na płycie stadionu
Prace na płycie stadionu

Trybuny[edytuj | edytuj kod]

Po przebudowie pojemność stadionu zwiększy się z 47 202 widzów do 55.211 miejsc siedzących ulokowanych na dwupiętrowych trybunach[2]. Po modernizacji będzie także 900 miejsc w lożach. Szerokość rzędu na widowni wynosi 85 centymetrów. Początkowa koncepcja architekta stadionu zakładała zamontowanie czerwonych krzesełek, jednak w dniu 7 lutego 2011 roku, zarząd województwa podjął decyzję o zmianie ich koloru na żółto-niebieskie[7], czyli barwy Górnego Śląska.

Dach[edytuj | edytuj kod]

Przebudowa nada stadionowi półprzezroczysty dach ze sztucznego tworzywa, zaprojektowany przez niemiecką firmę GMP Architekten z Akwizgranu. Ma on nawiązywać do przemysłowych konstrukcji, jakich nie brak na Górnym Śląsku. Będzie podświetlany na 3 kolory (biały, niebieski i czerwony), a w nocy będzie tworzył łunę światła, jego powierzchnia wynosić będzie 43 tys. m², co uczyni go największym dachem w Europie[2].

Ośrodek[edytuj | edytuj kod]

Hotel i kolejka oczekujących na wejście na Stadion Śl. w ramach dnia otwartego 7 maja 2011

Cały kompleks Stadionu Śląskiego zajmuje powierzchnię 21,34 ha. Oprócz głównego stadionu obejmuje on również boczne boisko treningowe ze sztuczną nawierzchnią, oświetleniem oraz zadaszoną trybuną na 300 miejsc siedzących, które 3 czerwca 2005 – jako pierwsze w kraju – otrzymało z rąk prezydenta FIFA Seppa Blattera międzynarodowy certyfikat FIFA[8]. Znajduje się tu również: drugie boisko treningowe z naturalną trawą, widownią na 100 osób i oświetleniem, boiska do gry w koszykówkę i piłkę ręczną, korty tenisowe, siłownia, szereg wielofunkcyjnych sal (w tym sala konferencyjna na 500 osób), restauracja oraz hotel posiadający 70 miejsc noclegowych.

Piłka nożna[edytuj | edytuj kod]

Mecze reprezentacji Polski[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnie Stadion Śląski został Stadionem Narodowym w 1993, jednak piłkarska reprezentacja Polski rozgrywała na nim swe najważniejsze mecze już od 1957 (eliminacyjne spotkanie finałów MŚ'1958 przeciwko ZSRR). Wiele z nich przeszło do legendy zarówno rodzimego, jak i światowego futbolu. Biało-czerwoni ogrywali tutaj takie potęgi, jak: ZSRR, Anglia, Holandia, Włochy, czy Portugalia. To właśnie dzień po – wygranym 2:0 – spotkaniu przeciw Dumnym Synom Albionu w ramach kwalifikacji do finałów MŚ'1974, brytyjskie media nadały mu przydomek Kocioł Czarownic (7 czerwca 1973). Polacy trzykrotnie pieczętowali na nim awans do mundiali: w 1977, 1985 i 2001 a raz do mistrzostw Europy 2007. Do tej pory łącznie odbyło się tutaj 55 oficjalnych meczów polskiej kadry narodowej, z czego 23 zostały przez nią wygrane, 14 przegranych i 18 zremisowanych (przy bilansie bramkowym: 88 goli strzelonych i 55 goli straconych).

Lp. Data Mecz Wynik Widzów
1 22 lipca 1956 PolskaNRD 0:2 90 000
2 20 października 1957 PolskaZSRR 2:1 100 000
3 11 maja 1958 PolskaIrlandia 2:2 80 000
4 14 września 1958 PolskaWęgry 1:3 90 000
5 28 czerwca 1959 PolskaHiszpania 2:4 100 000
6 8 listopada 1959 PolskaFinlandia 6:2 22 000
7 26 czerwca 1960 PolskaBułgaria 4:0 25 000
8 25 czerwca 1961 PolskaJugosławia 1:1 100 000
9 5 listopada 1961 PolskaDania 5:0 10 000
10 10 października 1962 PolskaIrlandia Pn. 0:2 50 000
11 2 czerwca 1963 PolskaRumunia 1:1 40 000
12 23 maja 1965 PolskaSzkocja 1:1 80 000
13 3 maja 1966 PolskaWęgry 1:1 95 000
14 5 lipca 1966 PolskaAnglia 0:1 70 000
15 21 maja 1967 PolskaBelgia 3:1 65 000
16 24 kwietnia 1968 PolskaTurcja 8:0 35 000
17 30 października 1968 PolskaIrlandia 1:0 18 000
18 7 września 1969 PolskaHolandia 2:1 85 000
19 14 października 1970 PolskaAlbania 3:0 10 000
20 6 czerwca 1973 PolskaAnglia 2:0 90 000
21 26 września 1973 PolskaWalia 3:0 90 000
22 10 września 1975 PolskaHolandia 4:1 85 000
23 24 marca 1976 PolskaArgentyna 1:2 60 000
24 21 września 1977 PolskaDania 4:1 80 000
25 29 września 1977 PolskaPortugalia 1:1 80 000
26 4 kwietnia 1979 PolskaWęgry 1:1 60 000
27 2 maja 1979 PolskaHolandia 2:0 85 000
28 26 września 1979 PolskaNRD 1:1 70 000
29 6 czerwca 1980 PolskaCSRS 1:1 45 000
30 2 maja 1981 PolskaNRD 1:0 80 000
31 2 września 1981 PolskaRFN 0:2 70 000
32 22 maja 1983 PolskaZSRR 1:1 75 000
33 11 września 1985 PolskaBelgia 0:0 75 000
34 16 listopada 1985 PolskaWłochy 1:0 20 000
35 19 października 1988 PolskaAlbania 1:0 35 000
36 11 października 1989 PolskaAnglia 0:0 35 000
37 25 października 1989 PolskaSzwecja 0:2 15 000
38 29 maja 1993 PolskaAnglia 1:1 65 000
39 2 kwietnia 1997 PolskaWłochy 0:0 32 000
40 31 maja 1997 PolskaAnglia 0:2 30 000
41 27 maja 1998 PolskaRosja 3:1 8 000
42 31 marca 1999 PolskaSzwecja 0:1 28 000
43 1 września 2001 PolskaNorwegia 3:0 43 000
44 6 października 2001 PolskaUkraina 1:1 25 000
45 29 marca 2003 PolskaWęgry 0:0 47 000
46 10 września 2003 PolskaSzwecja 0:2 20 000
47 8 września 2004 PolskaAnglia 1:2 45 000
48 3 września 2005 PolskaAustria 3:2 45 000
49 31 maja 2006 PolskaKolumbia 1:2 40 000
50 11 października 2006 PolskaPortugalia 2:1 44 000
51 17 listopada 2007 PolskaBelgia 2:0 47 000
52 1 czerwca 2008 PolskaDania 1:1 35 000
53 11 października 2008 PolskaCzechy 2:1 47 000
54 5 września 2009 PolskaIrlandia Północna 1:1 45 000
55 14 października 2009 PolskaSłowacja 0:1 4 000

Mecze w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Stadion Śląski wykorzystywany jest również przez kluby piłkarskie z Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego do rozgrywania ważnych meczów międzynarodowych (głównie w europejskich pucharach). Przy tej okazji rolę gospodarza pełniły tutaj: Górnik Zabrze, GKS Katowice, Ruch Chorzów, Polonia Bytom i GKS Tychy.

Nr Rozgrywki Data Kluby Wynik Widzów
1 LM UEFA 13 września 1961 Górnik ZabrzeTottenham Hotspur 4:2 80 000
2 LM UEFA 12 września 1962 Polonia BytomPanathinaikos Ateny 2:1 30 000
3 LM UEFA 18 listopada 1962 Polonia BytomGalatasaray Stambuł 1:0 10 000
4 LM UEFA 18 września 1963 Górnik ZabrzeAustria Wiedeń 1:0 120 000
5 LM UEFA 13 listopada 1963 Górnik ZabrzeDukla Praga 2:0 100 000
6 LM UEFA 20 września 1964 Górnik ZabrzeDukla Praga 3:0 80 000
7 LM UEFA 22 września 1965 Górnik ZabrzeLASK Linz 2:1 60 000
8 LM UEFA 28 listopada 1965 Górnik ZabrzeSparta Praga 1:2 35 000
9 LM UEFA 20 września 1967 Górnik ZabrzeDjurgårdens IF Sztokholm 3:0 45 000
10 LM UEFA 9 listopada 1967 Górnik ZabrzeDynamo Kijów 1:1 100 000
11 LM UEFA 13 marca 1968 Górnik ZabrzeManchester United 1:0 90 000
12 PZP UEFA 1 października 1969 Górnik ZabrzeOlympiakos Pireus 5:0 30 000
13 PZP UEFA 12 listopada 1969 Górnik ZabrzeGlasgow Rangers 3:1 80 000
14 PZP UEFA 18 marca 1970 Górnik ZabrzeLewski Spartak Sofia 2:1 100 000
15 PZP UEFA 15 kwietnia 1970 Górnik ZabrzeAS Roma 2:2 100 000
16 PMT 16 września 1970 GKS KatowiceFC Barcelona 0:1 85 000
17 PMT 16 września 1970 Ruch ChorzówFiorentina 1:1 85 000
18 PZP UEFA 9 listopada 1971 Górnik ZabrzeManchester City 2:0 90 000
19 LM UEFA 29 września 1971 Górnik ZabrzeOlympique Marsylia 1:1 70 000
20 LM UEFA 8 listopada 1972 Górnik ZabrzeDynamo Kijów 2:1 70 000
21 Puchar UEFA 29 września 1976 GKS Tychy1. FC Köln 1:1 35 000
22 LM UEFA 18 września 1985 Górnik ZabrzeBayern Monachium 1:2 60 000
23 PZP UEFA 2 października 1986 GKS KatowiceFram Reykjavik 1:0 20 000
24 PZP UEFA 22 października 1986 GKS KatowiceFC Sion 2:2 10 000
25 Puchar UEFA 5 października 1988 GKS KatowiceGlasgow Rangers 2:4 30 000
26 LM UEFA 26 października 1988 Górnik ZabrzeReal Madryt 0:1 55 000
27 LM UEFA 13 września 1989 Ruch ChorzówSredec Sofia 1:1 15 000
28 Puchar UEFA 14 września 2000 Ruch ChorzówInter Mediolan 0:3 20 000

Pozostałe mecze[edytuj | edytuj kod]

22 lipca 1974 na Stadionie Śląskim odbył się mecz reprezentacji Śląska przeciwko Tanzanii, wygrany przez Ślązaków 7:2. Dodatkowo od połowy lat 50. do końca lat 80. odbyło się tutaj wiele prestiżowych spotkań ligowych (m.in. derby Górnego Śląska). W marcu 2008 mecze rozgrywali tu Ruch Chorzów i Polonia Bytom z racji niedopuszczenia ich obiektów do rozgrywek w tym okresie.

Żużel[edytuj | edytuj kod]

Od 8 czerwca 1972 murawę boiska Stadionu Śląskiego okalał pełnowymiarowy tor żużlowy. Najważniejszymi zawodami w tej dyscyplinie rozgrywanymi na nim były żużlowe mistrzostwa świata: indywidualne (4 krotnie: 1973, 1976, 1979 i 1986, par (2-krotnie: 1978 i 1981) i drużynowe (1-krotnie: 1974). Dwa razy odbyły się tutaj zawody Grand Prix Europy. Ich organizatorem była bydgoska Polonia, która jednocześnie organizowała w Bydgoszczy Grand Prix Polski. Stadion Śląski stanowił też największy obiekt żużlowy na świecie.

Lekkoatletyka[edytuj | edytuj kod]

W 1967 roku obiekt gościł mistrzostwa Polski seniorów[9]. W 1969 odbył się tutaj mecz lekkoatletyczny Polska – NRD – Związek Radziecki[10], podczas którego reprezentująca ZSRR Nadieżda Cziżowa jako pierwsza w historii kobieta pchnęła kulą ponad 20 metrów ustanawiając wynikiem 20,09 rekord świata[11]. Na początku 2010 pojawiła się idea zorganizowana na Stadionie Śląskim mistrzostw świata w 2015 roku jednak w czerwcu tego samego roku Chorzów odpadł z walki o organizację zawodów[12]. Istniała koncepcja aby zgłosić miasto i stadion do goszczenia mistrzostw Starego Kontynentu w 2016 roku[13].

Imprezy muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Na Stadionie Śląskim odbywają się ponadto koncerty muzyczne (wówczas obiekt ten jest w stanie pomieścić nawet 70 000 fanów muzyki). Gościły już na nim m.in.: Iron Maiden, The Rolling Stones, AC/DC, Metallica, U2, Nightwish, czy Slipknot. W czerwcu 2007 swoje koncerty zagrali tutaj: Linkin Park, Pearl Jam i Genesis, 3 lipca 2007 wystąpili pierwszy raz w Polsce Red Hot Chili Peppers. W 2008 roku na stadionie zagrała już Metallica, Machine Head oraz The Police. W sierpniu 2009 roku ostatni przed wyłączeniem stadionu na 2-letni czas remontu koncert dała grupa U2.

Pozostałe wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

W dniach od 4 do 6 sierpnia 2006 roku na stadionie odbył się międzynarodowy kongres Świadków Jehowy pod hasłem „Wyzwolenie jest blisko!”. Liczba obecnych wyniosła ok. 55 tys.

Zawody Orlen Monster Jam

30 maja 2009 roku na stadionie Śląskim odbyły się pierwsze w Polsce i w Europie zawody Monster Jam (dokładnie Orlen Monster Jam).

Klub sportowy[edytuj | edytuj kod]

Przy Stadionie Śląskim działa jednosekcyjny klub piłkarski o nazwie Klub Sportowy „Stadion Śląski, specjalizujący się w szkoleniu młodzieży (szkółka piłkarska). Utworzono go w 6 stycznia 1928 roku jako KS Stadion Królewska Huta, z sekcjami – piłką nożną, lekkoatletyką, pływaniem i tenisem[14][15], a 20 kwietnia 1962 reaktywowano jako Wojewódzki Sportowy Ośrodek Metodyczno-Szkoleniowy Klub Sportowy Stadion Śląski przy Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku. Prawa stowarzyszenia klub otrzymał 11 maja 1962 roku. Od samego początku klub ten zajmował się wyłącznie szkoleniem młodzieży (od trampkarzy do juniorów), bowiem planów utworzenia drużyny seniorów – mimo poczynionych starań wspólnie z AKS-em Chorzów – nie udało się nigdy zrealizować. Klub ma barwy zielono-białe. Największym jego sukcesem było czwarte miejsce w mistrzostwach Polski juniorów w Olsztynie. Szkoli blisko 240 młodych piłkarzy. Zajęcia odbywają się 3-4 razy w tygodniu, w 11 grupach podzielonych według kryteriów wiekowych. W 2005 roku zyskał status Organizacji Pożytku Publicznego. Z klubu wywodzą się tacy zawodnicy jak: Jerzy Wyrobek, Henryk Wieczorek, Paweł Janduda, Dariusz Fornalak, Robert Mitwerandu, Dariusz Rzeźniczek, Arkadiusz Szczygieł, Dawid Plizga czy Piotr Ćwielong.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Oficjalna strona Stadionu Śląskiego. [dostęp 2012-03-29].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Marcin Fejkiel: Stadion Śląski będzie biało-czerwonym kotłem czarownic (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2010-03-31].
  3. http://dom.wieszjak.pl/wiadomosci/nieruchomosci-komercyjne/292741,Stadion-Narodowy-w-Warszawie--najwiekszy-stadion-w-Polsce-GALERIA.html.
  4. Awantura o Narodowy. Jeden jest w Chorzowie, drugi w Warszawie.
  5. Gdzie jest Stadion Narodowy? W Warszawie czy Chorzowie?
  6. „Gazeta Wyborcza” – „Stadion Śląski – kocioł czarownic” Paweł Czado, Piotr Zawadzki 2006.03.30.
  7. Gazeta Wyborcza Katowice: Stadion Śląski będzie żółto-niebieski (pol.). [dostęp 2011-02-15].
  8. pzpn.pl: Boisko przy Stadionie Śląskim z certyfikatem FIFA.
  9. Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  10. Zbigniew Łojewski, Tadeusz Wołejko: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Mecze Międzypaństwowe I Reprezentacji Polski seniorów – mężczyźni. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  11. Progression of Official World Record / Women, Shot (ang.). tilastopaja.org. [dostęp 6 listopada 2011].
  12. MŚ 2015 na Stadionie Śląskim? Odpadliśmy na starcie (ang.). Gazeta.pl Katowice. [dostęp 17 września 2010].
  13. Ambitne plany organizacyjne. „Magazyn lekkoatletyczny”, s. 46, lipiec – sierpień 2010. Kobyłka: Lama Production. ISSN 2081-8939. 
  14. Str. 50, „75 lat OZPN KATOWICE” KSIĘGA PAMIĄTKOWA, wyd. GiA KATOWICE w r. 1996.
  15. Paul Rother, „Chronik der Stadt Königshütte Oberschlesien”, wyd. Laumann Verlag Dülmen (ISBN 3-87466-193-8).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Taczewski: Współczesna architektura Katowic. Katowice: Wydawnictwo GIA, 2002, s. 84. ISBN 83-904135-2-3.
  • Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, s. 449, ISBN 83-87455-77-6.
  • „Pół wieku Stadionu Śląskiego”
  • Gazeta Wyborcza”, wkładki:
    • „Pół wieku Stadionu Śląskiego” Część 1, 26 czerwca 2006, str: 1, 2, 3, 4
    • „Pół wieku Stadionu Śląskiego” Część 3, 10 lipca 2006, str: 1, 2, 3, 4
    • „Pół wieku Stadionu Śląskiego” Część 4, 17 lipca 2006, str: 1, 2, 3, 4
  • Gazeta Wyborcza”, 2 lipca 2007 – wkładka: „Śląskie. Skarby – Spodek i Stadion Śląski”

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Stadion Śląski