Stal Harveya

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Japońskie krążowniki pancernopokładowe typu Matsushima miały pokład wykonany ze stali Harveya

Stal Harveya – rodzaj stali, używany głównie do opancerzania okrętów. Proces opracował amerykański inżynier Hayward Augustus Harvey w początku lat 90 XIX wieku.

W procesie utwardzano powierzchnię płyt stalowych, przez rozgrzanie płyt do temperatury bliskiej temperaturze topnienia i utrzymywanie w tej temperaturze przez dwa-trzy tygodnie. W tym czasie powierzchnia była w kontakcie z węglem drzewnym (lub innym źródłem węgla). W wyniku dyfuzji węgla jego zawartość w powierzchniowej warstwie stali zwiększała się do 1,0-1,1%, zmniejszając się z głębokością. Zwiększenie zawartości węgla obserwowano do głębokości około 2,5 cm.

Po nawęgleniu płyty chłodzono w oleju a następnie w wodzie.

Otrzymywano stal twardą na powierzchni lecz dalsze warstwy zachowywały dużą wiązkość (w uproszczeniu: zdolność do pochłaniania energii).

Wkrótce później odkryto, że dodatkowe polepszenie właściwości uzyskać można przez dodatkowe kucie na zimno po nawęglaniu. Dodatkowe kucie zmniejszało grubość płyt o 10-15%.

Pancerze wykonane ze stali Harveya szybko wykazały swą wyższość nad poprzednio stosowanymi rodzajami stali. Odporność na przebijanie wzrosła o 15-20%. Zamiast 15 calowego pancerza można było zastosować pancerz o grubości 13,5 cala.

Stal Harveya została szybko zastąpiona przez bardziej zaawansowaną i mocniejszą stal Kruppa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]