Stanisław Bunin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Bunin
Imię i nazwisko Stanisław Bunin
Data i miejsce urodzenia 25 września 1966
Moskwa
Instrument fortepian
Gatunek muzyka poważna

Stanisław Stanisławowicz Bunin, ros. Станислав Станиславович Бунин (ur. 25 września 1966 w Moskwie) – rosyjski pianista, zwycięzca XI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 1985 oraz Konkursu im. Marguerite Long i Jacques'a Thibaud w 1983.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny inteligenckiej o tradycjach humanistycznych. Jego dziadkiem był Heinrich Neuhaus, a babcią Zinaida Pasternak (żona Borysa Pasternaka). Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku czterech lat pod kierunkiem matki. Później uczył się w Centralnej Szkole Muzycznej w Moskwie w klasie Jeleny Richter, a następnie w Konserwatorium Moskiewskim (1984–1988) pod kierunkiem profesora Sergiusza Dorieńskiego.

Trzykrotnie uczestniczył w konkursach pianistycznych. W 1979 roku na Międzynarodowym Konkursie Radiowym dla Młodych Muzyków "Concertino Praha" w Pradze zdobył dyplom finalisty. W 1983 roku został zwycięzcą Międzynarodowego Konkursu im. Long-Thibaud w Paryżu. Wreszcie w 1985 roku wygrał Konkurs Chopinowski. Ponadto otrzymał dwie nagrody specjalne: Towarzystwa im. Fryderyka Chopina za najlepsze wykonanie poloneza i Filharmonii Narodowej za najlepsze wykonanie koncertu fortepianowego.

Wkrótce po ostatnim zwycięstwie, pianista zaczął robić światową karierę, występując w największych centrach muzycznych ze sławnymi dyrygentami i zespołami symfonicznymi. W samej Japonii dał ponad 200 koncertów w 70 miastach w ciągu niespełna dziesięciu lat.

W 1988 roku Bunin wyemigrował z ZSRR. Początkowo przebywał w Niemczech, a następnie przeniósł się do Japonii. Prowadzi zajęcia w Wyższej Szkole Muzycznej Senzuko w Kawasaki. W 1992 roku założył na tej uczelni Komitet Sztuki Pianistycznej. Angażuje się w działalność charytatywną, m.in. powołał Stanisław Bunin Enterprise w celu wspierania uzdolnionych dzieci, poszkodowanych w wyniku różnych okoliczności.

Wiele razy występował w Polsce. W 1995 roku grał na jubileuszowym 50. Międzynarodowym Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach. W 1997 roku podczas recitalu w Warszawie po raz pierwszy wykonał publicznie nowo odnalezione Preludium cis-moll Karola Szymanowskiego. W 2001 roku dał recital z okazji stulecia Filharmonii Narodowej.

Nagrywa dla wytwórni płytowych Deutsche Grammophon, Sony, Toschiba-Emi/Emi-Classical. Dokonał wielu nagrań, obejmujących dzieła Chopina, Bacha, Mozarta i Debussy’ego. Jest też autorem ścieżki dźwiękowej do gry Eternal Sonata (kompozycje Fryderyka Chopina).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]