Stanisław Ciosek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Ciosek
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1939
Pawłowice
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Ambasador PRL/RP w ZSRR/Rosji
Okres urzędowania od 1989
do 1996
Poprzednik Włodzimierz Natorf
Następca Andrzej Załucki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Białej Gwiazdy II Klasy (Estonia)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Stanisław Józef Ciosek (ur. 2 maja 1939 w Pawłowicach) – polski polityk i dyplomata, działacz PZPR, ambasador w ZSRR i Rosji (1989–1996), poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Sopocie (1961). W 1959 wstąpił do PZPR. Podjął także działalność w Zrzeszeniu Studentów Polskich, gdzie po ukończeniu studiów pozostał jako pracownik etatowy. Pełnił funkcje sekretarza Komitetu Wykonawczego Rady Naczelnej, wiceprzewodniczącego Rady Naczelnej, a od 1969 do 1973 przewodniczącego Rady Naczelnej ZSP. W latach 1973–1975 był przewodniczącym Rady Głównej Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej.

W latach 1971–1980 był zastępcą członka KC PZPR. W 1975 został I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Jeleniej Górze, pełniąc jednocześnie funkcję przewodniczącego lokalnej Wojewódzkiej Rady Narodowej. W lutym 1980 został członkiem KC PZPR, a w listopadzie tego samego roku wszedł w skład Rady Ministrów jako minister do spraw związków zawodowych. W rządzie pozostawał do 1985, w latach 1983–1984 jednocześnie pełnił funkcję ministra pracy, płac i spraw socjalnych.

W 1985 powrócił do pracy w aparacie partyjnym jako kierownik Wydziału Społeczno-Prawnego KC (do 1986). W 1986 objął funkcję sekretarza KC, a także przewodniczącego Komisji Prawa i Praworządności oraz Zdrowia Moralnego KC PZPR. W czerwcu został zastępcą członka, a w grudniu tego samego roku członkiem Biura Politycznego KC PZPR. Od stycznia 1988 do listopada 1989 pełnił również funkcję sekretarza generalnego Rady Krajowej PRON. W latach 1972–1985 sprawował mandat poselski na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji.

Od 1988 uczestniczył w rozmowach w Magdalence, a w 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu. Kandydował w wyborach do Sejmu "kontraktowego" 4 czerwca 1989, ale nie zdobył mandatu. Pozostawał w aparacie partyjnym jako przewodniczący Komisji Prawa i Praworządności oraz Polityki Informacyjnej KC PZPR. W 1990 związał się z SdRP[1].

W listopadzie 1989 został ambasadorem PRL w ZSRR. Pozostał w Moskwie po rozpadzie Związku Radzieckiego jako przedstawiciel dyplomatyczny RP w Federacji Rosyjskiej. Misję zakończył w 1996. Podczas prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego był jego doradcą ds. międzynarodowych i polityki wschodniej. Obecnie zasiada w Radzie Fundacji "Amicus Europae" Aleksandra Kwaśniewskiego[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2005)[3], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, estońskim Orderem Białej Gwiazdy II klasy (2002)[4] oraz Orderem "Za Zasługi dla Litwy".

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]