Stanisław Ciosek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Ciosek
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1939
Pawłowice
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Ambasador PRL/RP w ZSRR/Rosji
Okres urzędowania od 1989
do 1996
Poprzednik Włodzimierz Natorf
Następca Andrzej Załucki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Litewskiej Krzyż Oficerski Orderu "Za Zasługi dla Litwy" Order Białej Gwiazdy II Klasy (Estonia)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Stanisław Józef Ciosek (ur. 2 maja 1939 w Pawłowicach) – polski polityk i dyplomata, działacz PZPR, ambasador w ZSRR i Rosji (1989–1996), poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Janiny. Ukończył Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Sopocie (1961). W 1959 wstąpił do PZPR. Podjął także działalność w Zrzeszeniu Studentów Polskich, gdzie po ukończeniu studiów pozostał jako pracownik etatowy. Pełnił funkcje sekretarza Komitetu Wykonawczego Rady Naczelnej, wiceprzewodniczącego Rady Naczelnej, a od 1969 do 1973 przewodniczącego Rady Naczelnej ZSP. W latach 1973–1975 był przewodniczącym Rady Głównej Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej.

Od 11 grudnia 1971 do lutego 1980 był zastępcą członka KC PZPR. Od 1 czerwca 1975 do 26 listopada 1980 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Jeleniej Górze, pełniąc jednocześnie funkcję przewodniczącego lokalnej Wojewódzkiej Rady Narodowej. Od 15 lutego 1980 do lipca 1981 był członkiem KC PZPR. Od 21 listopada 1980 do 13 listopada 1985 był w składzie Rady Ministrów jako minister do spraw związków zawodowych. Od 23 marca 1983 do 30 maja 1984 jednocześnie pełnił funkcję ministra pracy, płac i spraw socjalnych.

W latach 1972–1985 sprawował mandat poselski na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji (w 1972[1] był wybierany w okręgu Gdańsk, a w 1976[2] i 1980[3] był wybierany w okręgu Jelenia Góra). W 1985 powrócił do pracy w aparacie partyjnym. Od 21 grudnia 1985 do 2 lipca 1986 był kierownikiem Wydziału Społeczno-Prawnego KC, od lipca 1986 do marca 1989 przewodniczącym Komisji Prawa i Praworządności oraz Zdrowia Moralnego KC PZPR, dwukrotnie sekretarzem KC PZPR od 3 lipca 1986 do 14 czerwca 1988 i od grudnia 1988 do 29 lipca 1989, członkiem KC PZPR od lipca 1986 do stycznia 1990, zastępcą członka Biura Politycznego KC PZPR od 15 czerwca 1988 do 20 grudnia 1988, członkiem BP KC PZPR od 21 grudnia 1988 do 29 lipca 1989, a od marca 1989 do stycznia 1990 równocześnie pełnił funkcje przewodniczącego Komisja Prawa i Praworządności i Komisja Polityki Informacyjnej KC PZPR. Od stycznia 1988 do listopada 1989 pełnił również funkcję sekretarza generalnego Rady Krajowej PRON.

Od 1988 uczestniczył w rozmowach w Magdalence, a w 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu. Kandydował w wyborach do Sejmu "kontraktowego" 4 czerwca 1989 listy krajowej, ale nie zdobył mandatu[4]. Pozostawał w aparacie partyjnym jako przewodniczący Komisji Prawa i Praworządności oraz Polityki Informacyjnej KC PZPR. W 1990 związał się z SdRP[5].

21 listopada 1989 został ambasadorem PRL w ZSRR. Pozostał w Moskwie po rozpadzie Związku Radzieckiego jako przedstawiciel dyplomatyczny RP w Federacji Rosyjskiej. Misję zakończył w 1996. Podczas prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego był jego doradcą ds. międzynarodowych i polityki wschodniej. Obecnie zasiada w Radzie Fundacji "Amicus Europae" Aleksandra Kwaśniewskiego[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2005)[7], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Komandorskim Orderu "Za Zasługi dla Litwy"[8] oraz estońskim Orderem Białej Gwiazdy II klasy (2002)[9].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]