Stanisław Dudziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stanisław Dudziński (ur. 14 marca 1878, zm. 16 marca 1942) – polski ksiądz, działacz społeczny i niepodległościowy.

Stanisław Dudziński urodził się w Rakoniewicach k. Wolsztyna i był synem chłopa Józefa i Joanny z domu Modrzyńska. W Poznaniu ukończył gimnazjum Marii Magdaleny, a następnie seminarium duchowne. W 1902 otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1903–1904 był kolejno wikarym w Kcyni, Mikorzynie, Gostyniu, a w latach 1905-1910 w Borku Wielkopolskim wikarym, a później proboszczem oraz od 1910 proboszczem w Nowym Kramsku na Babimojszczyźnie i, gdzie rozwinął wszechstronną działalność społeczną i narodową. Należał w 1912 do głównych organizatorów Banku Ludowego w Babimoście i jego najaktywniejszych działaczy. W styczniu 1912 w Nowym Kramsku założył Kółko Rolnicze. Prezes Towarzystwa Czytelni Ludowych na powiat babimojski w latach 1917–1918. Pracował w Towarzystwie Robotników Polskich oraz w Meklemburgii (okręg Wismar) prowadził działalność duszpasterską i oświatową wśród polskich robotników sezonowych, gdzie propagował polskie książki i pisma, nie dopuścił do wyrugowania języka polskiego z kościoła, walczył o utrzymanie tegoż języka w szkole, a w latach 1919–1920 inspirował strajk szkolny. Uzyskał zezwolenie na nauczanie religii w języku polskim i wprowadzenie do szkoły języka ojczystego jako przedmiotu nauczania dzięki interwencji w pruskim ministerstwie kultury. Główny organizator walki zbrojnej na Babimojszczyźnie w okresie powstania wielkopolskiego. Niemcy za tę działalność skonfiskowali jego mienie i zniszczyli probostwo. Stanisław Dudziński po zakończeniu walk urządzał zbiórki pieniężne na pomoc dla rodzin poległych powstańców i na „Skarb Narodowy”, a także organizował patriotyczne pogrzeby poległych powstańców i manifestacje w czerwcu 1920 przed Międzynarodową Komisją Graniczną. Będąc szykanowanym przez niemieckie władze wojskowe i cywilne wyjechał w styczniu 1921 do Ujścia k. Chodzieży, a tam objął probostwo i pracował w tamtejszych towarzystwach kościelnych i świeckich. Nadal utrzymywał żywe kontakty z działaczami Babimojszczyzny. Ukrywał się od marca 1941 w Drogini k. Myślenic, gdzie 16 marca 1942 zmarł i został pochowany.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 162-163. ISBN 83-01-02722-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]