Stanisław Dziwisz

Stanisław Dziwisz
kardynał prezbiter
Sursum Corda! W górę serca!
Kraj działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	27 kwietnia 1939 Raba Wyżna
arcybiskup metropolita krakowski
Okres sprawowania	od 2005
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Diakonat	25 marca 1963
Prezbiterat	23 czerwca 1963
Nominacja biskupia	7 lutego 1998
Sakra biskupia	19 marca 1998
Kreacja kardynalska	24 marca 2006 Benedykt XVI
Kościół tytularny	bazylika Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Stanisław Dziwisz w Wikicytatach

Sukcesja apostolska
Data konsekracji	19 marca 1998
Konsekrator	Jan Paweł II
Współkonsekratorzy	Angelo Sodano Franciszek Macharski
Konsekrowani biskupi Grzegorz Ryś 28 września 2011 Damian Muskus 28 września 2011 Piotr Greger 27 listopada 2011
Współkonsekrowani biskupi Marian Buczek 20 czerwca 2002 Leon Mały 20 czerwca 2002 Jan Zając 15 września 2004 Józef Guzdek 15 września 2004 Henryk Hoser 15 marca 2005 Wiesław Lechowicz 16 lutego 2008 Grzegorz Kaszak 28 marca 2009 Andrzej Jeż 28 listopada 2009

Stanisław Dziwisz podczas uroczystości poświęcenia pomnika Jana Pawła II w Groniu (lipiec 2006)

Stanisław Dziwisz (ur. 27 kwietnia 1939 w Rabie Wyżnej) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii, arcybiskup metropolita krakowski od 27 sierpnia 2005, kardynał prezbiter bazyliki Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi od 2006, członek Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej i Papieskiej Rady ds. Środków Masowego Przekazu.

Życiorys

Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej i 23 czerwca 1963 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ówczesnego sufragana krakowskiego biskupa Karola Wojtyły. W latach 1963–1965 wikariusz w Makowie Podhalańskim. Sekretarz kard. Karola Wojtyły. Kontynuował tę funkcję jako osobisty sekretarz Jana Pawła II. W 1996 mianowany protonotariuszem apostolskim de numero. 7 lutego 1998 mianowany biskupem tytularnym San Leone (sakra 19 marca 1998), następnie proprefekt Domu Papieskiego Kurii Rzymskiej, odpowiedzialny za organizację audiencji i spotkań z papieżem (uważany przez watykanistów za jego prawą rękę). 29 września 2003 podniesiony do godności arcybiskupa ad personam.

W Watykanie, a także w całych Włoszech, znany był jako Don Stanislao (jest to o tyle nietypowe, że Włosi, którzy nie mieli przed Janem Pawłem II wiele styczności z Polakami, raczej nie italicyzowali imion obcych, czyli ks. Dziwisz nazwany byłby raczej Don Stanislavo). Często dementował w mediach domniemane wypowiedzi papieża, np. po watykańskiej projekcji Pasji Mela Gibsona, gdy media donosiły, że Jan Paweł II powiedział „tak było” – zdementował to, twierdząc, że papież z nikim nie rozmawiał na ten temat.

Służył papieżowi Janowi Pawłowi II we wszystkich 104 podróżach zagranicznych. Zawsze obecny przy nim towarzyszył mu do samego końca, również w chwili jego śmierci 2 kwietnia 2005 (wg nieoficjalnych informacji trzymał go za rękę do ostatniej chwili). Jest także wykonawcą testamentu Jana Pawła II oraz jednym z najgorętszych zwolenników jego beatyfikacji.

3 czerwca 2005 papież Benedykt XVI mianował go metropolitą krakowskim (następcą kard. Franciszka Macharskiego). 29 czerwca 2005 podczas uroczystości św. Apostołów Piotra i Pawła otrzymał paliusz z rąk Benedykta XVI. 27 sierpnia 2005 podczas ingresu do katedry wawelskiej oficjalnie objął urząd w archidiecezji krakowskiej.

24 marca 2006 podczas konsystorzu otrzymał godność kardynalską (z tytułem prezbitera Santa Maria del Popolo). Ingres do kościoła tytularnego odbył się 1 kwietnia 2006. Od 14 marca 2007 członek Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. Jest Wielkim Kanclerzem Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie.

W styczniu 2007 ukazała się jego książka opisująca wspomnienia dotyczące życia i pracy Jana Pawła II pt. Świadectwo. 16 października 2008 miała miejsce premiera filmu na podstawie książki, również pod tytułem Świadectwo.

26 stycznia 2007 dziennik „Głos Wielkopolski” w artykule Milczenie kardynała Dziwisza, zarzucił kardynałowi niepowiadamianie Jana Pawła II o skandalach seksualnych w Kościele katolickim. Chodziło o sprawę molestowania seminarzystów przez arcybiskupa poznańskiego Juliusza Paetza i molestowanie członków Legionu Chrystusa przez jego założyciela Marciala Maciela Degollado.

22 lutego 2007 jedna z najpoczytniejszych gazet włoskich „La Stampa” w artykule Księża pedofile-sekret don Stanislao, także zarzuciła mu niepowiadamianie Jana Pawła II o skandalach seksualnych w Kościele. Broniący kardynała zarzucili włoskiemu dziennikowi plagiat polskiego artykułu. „Głos Wielkopolski” zaprzeczył, by doszło do plagiatu.

13 kwietnia 2010 podjął decyzję o pochowaniu tragicznie zmarłej Pary Prezydenckiej na Wawelu. W pewnych środowiskach wywołało to falę krytyki i protesty.

Jest Honorowym Przewodniczącym Rady Patronackiej Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera. Od 2009 członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK).

Herb biskupi

W herbie biskupim Stanisława Dziwisza widnieją:

• gołębica z wychodzącymi z niej promieniami – w górnej części herbu na niebieskim tle, jest to symbol Ducha Świętego, nawiązuje do roku 1998 (roku Ducha Świętego), w którym kardynał Dziwisz został mianowany biskupem,
• gwiazda zaranna – w lewej części herbu na niebieskim tle, jest to symbol Maryi, znak nadziei,
• krzyż na Giewoncie – w dolnej części herbu, stanowi to odwołanie do Raby Wyżnej, miejsca urodzenia kardynała, skąd widać zarys Tatr z krzyżem na Giewoncie.

Pod herbem znajduje się łaciński napis: „Sursum corda” (W górę serca). Nawiązuje on do słów papieża Jan Paweł II wypowiedzianych w Zakopanem pod Krokwią 6 czerwca 1997: „Ten krzyż mówi całej Polsce: Sursum corda – w górę serca!”.

Odznaczenia

• Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski – 2003
• Medal "Bene merenti" Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie – 1996
• Order Wyzwoliciela San Martina – 1998, Argentyna
• Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – 2000, Włochy
• Order Wielkiego Krzyża, Honoru i Dewocji Zakonu Maltańskiego – 2007, Zakon Kawalerów Maltańskich
• Krzyż Wielki Orderu Zasługi – 2008, Portugalia
• Wielki Krzyż Narodowego Orderu Zasługi – 2010, Kolumbia

Tytuły i wyróżnienia

Przyznano mu tytuł Człowieka Roku Tygodnika Solidarność za rok 2005, a także Człowieka Roku 2006 Federacji Regionalnych Związków Gmin i Powiatów RP (wspólnie z prezydentem Lechem Kaczyńskim).

Otrzymał tytuły doctora honoris causa: Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (2001), Akademii Pedagogicznej w Krakowie (2006), hiszpańskiego Universitat Abat Oliba CEU w Barcelonie (2007), Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (2008), Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego Argentyny w Buenos Aires (2009) i Stołecznego Uniwersytetu America w Bogocie (2010).

W plebiscycie Wiktory 2008 otrzymał Superwiktora Specjalnego, nagrodę przyznawaną przez Akademię Telewizyjną.

22 kwietnia 2009 z rąk Rady Miasta Krakowa otrzymał dyplom Honorowego Obywatela Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa. Został uhonorowany za „swoją duszpasterską troskę, którą otacza krakowian, oraz za opiekę nad spuścizną Jana Pawła II”. Jest również honorowym obywatelem miast: Wadowic (2001), Pelplina (2006), Nowego Targu (2006), Opoczna (2008), Krakowa (2009), Buenos Aires (2009) i Międzyrzeca Podlaskiego (2010).

W 2011 otrzymał Międzyreligijną Nagrodę im. Kardynała Augustyna Bea przyznaną przez zwalczającą wszelkie przejawy antysemityzmu Ligę Przeciw Zniesławianiu.

Linki zewnętrzne

• Stanisław Dziwisz na stronie archidiecezji krakowskiej [dostęp 2010-08-31]
• Stanisław Dziwisz w bazie catholic-hierarchy.org [dostęp 2010-08-31]
• Nota biograficzna Stanisława Dziwisza w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy [dostęp 2011-05-24]

Poprzednik Franciszek Macharski

Arcybiskup metropolita krakowski od 2005

Następca –