Stanisław Janicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pisarza. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Stanisław Janicki
Stanisław Janicki (2011)
Stanisław Janicki (2011)
Data
i miejsce urodzenia
11 listopada 1933
Czechowice-Dziedzice
Zawód pisarz, dziennikarz, scenarzysta, krytyk filmowy i historyk kina
Lata aktywności od 1954
Odznaczenia
Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stanisław Janicki w Wikicytatach

Stanisław Janicki (ur. 11 listopada 1933 w Czechowicach-Dziedzicach) – polski pisarz, dziennikarz i scenarzysta, krytyk filmowy i historyk kina.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Dziennikarstwa (specjalizacja filmowa) Uniwersytetu Warszawskiego (1955). Doktor nauk humanistycznych na UAM w Poznaniu (1998). W latach 1954-1959 był dziennikarzem "Żołnierza Wolności". W latach 1959-1970 Janicki pracował jako redaktor miesięcznika "Film", w latach 1970-1974 miesięcznika "Kino". Dzięki zdobytym wówczas kontaktom dość często zapraszany na członka jury festiwali filmowych. Był autorem cyklicznego programu TVP pt. W starym kinie. Był to najdłużej nadawany program filmowy w historii polskiej telewizji (od 1967 do 1999 r.). W latach 1972-1976 związany z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi, potem przez 6 lat był pracownikiem Wytwórni Filmów Poltel, od 1983 wykładowca Wydziału RiTV Uniwersytetu Śląskiego. Od 1996 kieruje Szkołą Mediów Bielskiej Wyższej Szkoły Biznesu i Informatyki. Jest autorem audycji pt. "Odeon Stanisława Janickiego" nadawanych w radiu RMF Classic oraz współpracownikiem Kino Polska, gdzie prowadzi program "Seans w Iluzjonie", w którym tworzy obszerne wprowadzenia do filmów z lat 20., 30. i 40. XX wieku emitowanych na antenie stacji.

29 października 2008 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[1]. Od 22 maja 2011 prezes honorowy Stowarzyszenia Szlak Braci Polskich[2], a 15 listopada 2013 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].


Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Reżyser i scenarzysta filmów fabularnych[edytuj | edytuj kod]

  • Kruk (1976)
  • Jak cudne są wspomnienia (serial 1977)
  • Sąd nad Braćmi Polskimi (1984)

Autor filmów dokumentalnych[edytuj | edytuj kod]

  • Cienie czasu (1975)
  • Ach, ta chata rozśpiewana (1978)
  • Bracia Polscy (1980)
  • Kontrefekty Króla Jegomości (1983)
  • Bem (1985)
  • Domy życia (1987)
  • Za winy niepopełnione - Eugeniusz Bodo (1997)
  • Skoczowskie okruchy (1999)
  • "Kochany i nienawidzony" (2002)
  • "Brat Papieża" (2006)

Autor książek[edytuj | edytuj kod]

  • "Polscy twórcy filmowi" (1962)
  • "Film polski od A do Z" (1972, 3. wydanie)
  • "Film japoński" (1982)
  • "Film polski wczoraj i dziś" (1985)
  • "W starym polskim kinie", KAW 1985.
  • "Polskie filmy fabularne 1902-1988, ISBN 83-221-0503-7, Warszawa 1990.
  • "Odeon. Felietony filmowe, ISBN 978-83-7576-191-7, BOSZ, Olszanica 2013.

Przypisy

  1. Filmowcy otrzymali medale Gloria Artis. wp.pl, 29 października 2008. [dostęp 5 grudnia 2012].
  2. Prezes Honorowy. omen.aplus.pl, 23 maja 2011.
  3. http://monitorpolski.gov.pl/mp/2014/487/1

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]