Stanisław Kalabiński

Stanisław Kalabiński
pułkownik
Data i miejsce urodzenia	23 października 1890 r. Sosnowiec Królestwo Prus
Data i miejsce śmierci	15 sierpnia 1941 r. Radom Generalne Gubernatorstwo
Przebieg służby
Lata służby	od 1914
Stanowiska	dowódca: 55 DP
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa, kampania wrześniowa
Odznaczenia

Stanisław Jan Kalabiński (23 października 1890 w Sosnowcu, 15 sierpnia 1941 w Radomiu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Młodość i działalność niepodległościowa

Ukończył polska szkołę handlową w Będzinie. Po uzyskaniu matury studiował w latach 1908 – 1910 w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie a następnie na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym czasie aktywnie działał w Organizacji Młodzieży Niepodległościowej "Zarzewie" i skautingu. W 1912 roku wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich, w ramach których w 1914 roku ukończył Szkołę Oficerską w Nowym Sączu.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich w których służył w okresie od 1 sierpnia 1914 roku do 17 lipca 1917. W tym okresie pełnił funkcję dowódcy plutonu, a następnie kompanii 5 Pułku Piechoty Legionów I Brygady. W tym czasie był dwukrotnie ranny. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Beniaminowie, w obozie przebywał od 17 lipca 1917 roku do marca 1918. W kwietniu 1918 roku w Polskiej Sile Zbrojnej, gdzie pełnił funkcję dowódcy kompanii w Szkole Podoficerskiej Inspektoratu Szkolenia Piechoty.

Służba w Wojsku Polskim

W listopadzie 1918 roku wstępuje do Wojska Polskiego i zostaje dowódcą Szkoły Podoficerskiej. W kwietniu 1919 roku zostaje przeniesiony do służby liniowej i zostaje dowódcą batalionu w 3 Pułku Piechoty Legionów. 10 września 1920 roku zostaje dowódcą 24 Pułku Piechoty, funkcję tę pełni do 1930 roku. W tym czasie ukończył kurs dla wyższych dowódców w Warszawie (1921), kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1922).

W 1930 roku został dowódcą Brygady KOP "Grodno" w Grodnie, a w 1936 dowódcą piechoty dywizyjnej 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu.

W sierpniu 1939 mianowany został dowódcą 55 Dywizji Piechoty (Rezerwowej) i dowodził nią w kampanii wrześniowej (dywizja walczyła w składzie Grupy Operacyjnej "Śląsk", Armii „Kraków”). Dowodząc dywizją przechodzi szlak bojowy od Mikołowa na Górnym Śląsku do okolic Tomaszowa Lubelskiego. W dniu 19 września 1939 roku w okolicy miejscowości Ulów z grupą około 300 żołnierzy po zaciętej walce przebija się przez okrążające wojska niemieckie, a po wyjściu nakazuje rozejście się żołnierzom.

W niewoli i nazistowskich miejscach kaźni

Następnie udaje się do Warszawy, gdzie w listopadzie 1939 roku zostaje aresztowany i 25 listopada wywieziony do oflagu IX C Rotenburg an der Fulda. Tam w dniu 12 kwietnia 1940 został zatrzymany pod zarzutem "wymordowania w dniu 9 września 1939 r. w Stopnicy bezbronnego oddziału" (orkiestry 15 Pułku Pancernego) i osadzony w obozie koncentracyjnym Buchenwald. W obozie był torturowany. Próbowano zmusić go do przyznania się, że wydał rozkaz rozstrzeliwania niemieckiej ludności cywilnej na Górnym Śląsku. Pomimo tortur odmówił podpisania stosownego oświadczenia. 25 czerwca 1941 r. został przewieziony do więzienia w Radomiu. 15 sierpnia tego roku został skreślony z listy więźniów, wydany Gestapo i zamordowany. Egzekucja wykonana została w nieznanych bliżej okolicznościach, prawdopodobnie w Firleju.

Awanse służbowe

• podporucznik (1914)
• porucznik (1916)
• kapitan (1918)
• major (1920)
• podpułkownik (1922)
• pułkownik (1925)

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari (pośmiertnie)
• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi

Bibliografia

• Stefan Jellenta, Jeszcze jeden dokument zbrodni Wehrmachtu, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (46), Warszawa 1968, s. 397-399.
• Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. II, ISBN 83-11-07434-8, s. 379, 383, 424, 425.