Stanisław Koziej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Koziej
Stanisław Koziej (2011)
Stanisław Koziej (2011)
generał brygady w st. spocz. generał brygady w st. spocz.
Data i miejsce urodzenia 8 lipca 1943
Glinnik
Przebieg służby
Lata służby 1965–2002
Siły zbrojne POL Wojska Lądowe.svg Wojska Lądowe RP
Stanowiska dyrektor Departamentu Systemu Obronnego w MON
Późniejsza praca podsekretarz stanu w MON, publicysta, szef BBN
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Srebrny Medal "Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny" Złoty Medal "Za zasługi dla obronności kraju" Medal "Za zasługi dla SKMP ONZ" Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla FSRiWSZRP" Złoty Medal "Za Zasługi dla Związku Oficerów Rezerwy RP" Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Zasługi Order Westharda I klasy (Łotwa) Komandor Legii Honorowej (Francja) Order Krzyża Ziemi Maryjnej II Klasy (Estonia)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Stanisław Koziej przemawiający podczas 37. posiedzenia Senatu RP (2013)

Stanisław Marian Koziej (ur. 8 lipca 1943 w Glinniku) – generał brygady Wojska Polskiego w stanie spoczynku, profesor nauk wojskowych, były wiceminister obrony narodowej, od 2010 szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1962–1965 był podchorążym Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu, a w latach 1970–1973 słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego. Ukończył także specjalistyczne kursy m.in. w Instytucie Wyższych Studiów Obrony Narodowej w Paryżu oraz Akademii Obrony NATO. Obronił doktorat i habilitację, a w 1990 otrzymał tytuł profesora nauk wojskowych.

Przez wiele lat był pracownikiem naukowym Akademii Sztabu Generalnego i następnie Akademii Obrony Narodowej. Pełnił m.in. funkcje zastępcy kierownika i kierownika katedry oraz dziekana wydziału. Zajmuje stanowiska profesora zwyczajnego na Wydziale Strategiczno-Obronnym AON oraz dyrektora Instytutu Bezpieczeństwa Krajowego w Wyższej Szkole Zarządzania Personelem w Warszawie.

W okresie PRL działał w PZPR[1]. Od kwietnia 1993 do stycznia 1994 był dyrektorem Departamentu Systemu Obronnego Biura Bezpieczeństwa Narodowego. 11 listopada 1993 prezydent Lech Wałęsa awansował go na generała brygady.

W latach 1994–2001 był dyrektorem Departamentu Systemu Obronnego w Ministerstwie Obrony Narodowej. Od 1996 do 1997 pełnił funkcję szefa polskiej misji w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei. Następnie przez rok był zastępcą Szefa Misji OBWE w Gruzji. W latach 1999–2001 reprezentował Polskę w Grupie Wysokiego Szczebla NATO ds. Polityki i Strategii Nuklearnej. W 2002 przeniesiony został w stan spoczynku.

W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Senatu z ramienia Platformy Obywatelskiej (zajął 8. miejsce spośród 20 kandydatów w okręgu)[2]. 7 listopada 2005 powołano go na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. 26 lipca 2006 podał się do dymisji, obowiązki wiceministra przestał pełnić 10 sierpnia 2006. Stał się jednym z autorów polskiej doktryny obronnej lat 90., głównym autorem Planu obrony Rzeczypospolitej Polskiej, Strategii obronności Rzeczypospolitej Polskiej oraz Polityczno-Strategicznej Dyrektywy Obronnej, a także autorem kilkuset publikacji z dziedziny nauk wojskowych.

13 kwietnia 2010 wykonujący obowiązki Prezydenta RP marszałek Sejmu Bronisław Komorowski powołał Stanisława Kozieja na urząd szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, nieobsadzony po śmierci Aleksandra Szczygły[3]. 20 maja 2010 został powołany w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Bezpieczeństwo narodowe i obronność Rzeczypospolitej Polskiej, 1996
  • Kierowanie obroną narodową Rzeczypospolitej Polskiej, 1996
  • Między piekłem a rajem. Szare bezpieczeństwo na progu XXI wieku, 2006
  • Podstawowe założenia obronności Rzeczypospolitej Polskiej (współautor), 1996
  • Polska doktryna obronna i jej modyfikacja w obliczu integracji z NATO, 1996
  • Rajdy bojowe, 1987
  • Rola ministra i Ministerstwa Obrony Narodowej w kierowaniu obronnością państwa (współautor), 1996
  • Teoria sztuki wojennej, 1993
  • Teren i taktyka (współautor), 1980
  • Współczesne problemy bezpieczeństwa międzynarodowego i narodowego (studium analityczne), 2003
  • Zarządzanie strategiczne bezpieczeństwem. Teoria, praktyka, dydaktyka (współautor), 2006

Przypisy

  1. Szef BBN po sowieckim kursie. naszdziennik.pl, 12–13 lutego 2011. [dostęp 13 lutego 2010].
  2. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 20 sierpnia 2011].
  3. Komorowski powołał Kozieja. rp.pl, 13 kwietnia 2010. [dostęp 13 kwietnia 2010].
  4. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 23 maja 2010].
  5. M.P. z 2001 r. Nr 43, poz. 688 – pkt 16.
  6. Ppor. Stanisław Koziej (zdjęcie). koziej.pl. [dostęp 6 grudnia 2013].
  7. Medal „Labor Omnia Vincit” dla szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego gen. prof. dr hab. Stanisława Kozieja. thc.org.pl, 5 października 2011. [dostęp 16 czerwca 2014].
  8. Delegacja stowarzyszenia „Peacekeeperów” w BBN. bbn.gov.pl, 12 grudnia 2011. [dostęp 26 października 2013].
  9. Delegacja rezerwistów i weteranów w BBN. bbn.gov.pl, 17 stycznia 2013. [dostęp 28 lutego 2013].
  10. Szef BBN uhonorowany przez Związek Oficerów Rezerwy RP. bbn.gov.pl, 23 stycznia 2014. [dostęp 16 czerwca 2014].
  11. Arsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. [dostęp 5 grudnia 2013]. s. 44–45.
  12. Ar Viestura ordeni apbalvoto personu registrs apbalvošanas seciba, sakot no 2004. gada oktobra (łot.). president.lv. [dostęp 11 grudnia 2014]. s. 10.
  13. Minister Stanisław Koziej Komandorem Orderu Legii Honorowej. bbn.gov.pl, 18 czerwca 2013. [dostęp 11 grudnia 2014].
  14. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 11 grudnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]