Stanisław Ostrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Ostrowski
Stanislaw Ostrowski.gif
Data i miejsce urodzenia 29 października 1892
Lwów
Data i miejsce śmierci 22 listopada 1982
Londyn
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 9 kwietnia 1972
do 8 kwietnia 1979
(Prezydent RP na uchodźstwie)
Poprzednik August Zaleski
Następca Edward Bernard Raczyński
Prezydent Lwowa
Okres urzędowania od 1936
do 1939
Poprzednik Wacław Drojanowski
Następca okupacja radziecka
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa "Orląta" Krzyż Obrony Lwowa.jpg
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Stanisław Ostrowski (ur. 29 października 1892 we Lwowie, zm. 22 listopada 1982 w Londynie) – polski lekarz, ostatni polski prezydent Lwowa i trzeci Prezydent RP na Uchodźstwie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we Lwowie. Jego ojciec, Michał, był powstańcem styczniowym i Sybirakiem. Ukończył V Gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i Wiedeńskiego.

I wojna światowa i obrona Lwowa[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego, w którym ukończył niższą szkołę oficerską. Od 1912 należał do konspiracyjnej Organizacji Młodzieży Narodowej. W czasie wojny służył w I Brygadzie Legionów, ale służbę przerwała choroba i pobyt w szpitalu. Po wyleczeniu został przeniesiony do Kancelarii Lekarskiej w stacji Zbornej Legionów w Wiedniu, Przemyślu i Lwowie, gdzie pełnił obowiązki lekarza.

W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa jako lekarz w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami w 1920 był naczelnym lekarzem ochotniczego 240 pułku piechoty.

Dwudziestolecie międzywojenne[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Ostrowski, przed 1939
Tablica upamiętniająca Stanisława Ostrowskiego w Kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie

W 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 811. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych sanitarnych, grupa lekarzy, przeniesiony do rezerwy z przydziałem w rezerwie do 1 Batalionu Sanitarnego[1]. W 1934 jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto z przydziałem mobilizacyjnym do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie[2].

Dyplom lekarza otrzymał jeszcze w 1919, a po odejściu z armii był do 1925 starszym asystentem uniwersyteckiej kliniki dermatologii w Warszawie, a następnie do listopada 1927 Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Od 1931 był także docentem UJK. Brał udział w zjazdach dermatologów, jest autorem prac z tego zakresu.

Od 1934 był także wiceprezydentem, a od maja 1936 prezydentem rodzinnego miasta. Od 1930 był trzy razy wybierany na posła do Sejmu z listy BBWR (1930, 1935, 1938), gdzie zajmował się sprawami zdrowotnymi, bronił też praw mniejszości narodowych.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Po agresji sowieckiej na Polskę 17 września 1939 i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną, został aresztowany i więziony przez NKWD we Lwowie i Moskwie (Butyrki i Łubianka). Skazany na 8 lat łagrów, uwolniony po amnestii w 1941 ewakuował się z ZSRR wraz z armią Andersa. Z Drugim Korpusem gen. Władysława Andersa przeszedł do Włoch, gdzie pracował w szpitalach wojskowych.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Od 1946 przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował do 1955 jako lekarz i ordynator oddziału dermatologicznego w Penley. Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Na emeryturę przeszedł w 1962. Współpracownik tzw. Rady Trzech.

24 lutego 1971 Prezydent RP August Zaleski wyznaczył go „Następcą Prezydenta Rzeczypospolitej na wypadek opróżnienia się urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej przed zawarciem pokoju”[3].

9 kwietnia 1972, dwa dni po śmierci Augusta Zaleskiego, został Prezydentem RP na uchodźstwie[4]. 8 kwietnia 1979, po upływie siedmioletniej kadencji, przekazał urząd Prezydenta RP następcy Edwardowi Raczyńskiemu[5].

Zmarł 22 listopada 1982 w Londynie. Pochowany 4 grudnia w Newark, na cmentarzu lotników polskich, obok grobów poprzednich prezydentów: Władysława Raczkiewicza i Augusta Zaleskiego, a także grobu premiera gen. Władysława Sikorskiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rocznik oficerski 1923, s. 1130, 1226.
  2. Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 304, 738.
  3. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Nr 2 z 25 lutego 1971 r.
  4. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Nr 2 z 15 czerwca 1972 r.
  5. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej Nr 4 z 26 czerwca 1979 r.
  6. Krzysztof Filipow: Order Orła Białego. Wyd. Białystok 1995. s. 55
  7. Monitor Polski 1937 nr 132 poz. 212

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]