Stanisław Sieradzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Sieradzki
Świst
major major
Data i miejsce urodzenia 14 września 1921
Iłowo  Polska
Data i miejsce śmierci 16 lutego 2009
Warszawa  Polska
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy II wojna światowa kampania wrześniowa powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż "Za Zasługi dla ZHP" Order Uśmiechu

Stanisław Sieradzki ps. Świst (ur. 14 września 1921 w Iłowie - zm. 16 lutego 2009[1])[2] - powstaniec warszawski, żołnierz 3. drużyny III plutonu Felek 2. kompanii Rudy batalionu Zośka.


Urodził się w 1921 r. w Iłowie koło Działdowa. Od 1932 roku działał w harcerstwie. Jako ochotnik 32. Pułku Piechoty brał udział w kampanii wrześniowej. Pod koniec 1939 r. wysłany do Prus Wschodnich na przymusowe roboty do Olsztyna. Stamtąd uciekł w 1942 r. i przybył do Warszawy, gdzie dzięki Jerzemu Zakrzewskiemu dostał się do Grup Szturmowych Szarych Szeregów. Działał w Małym Sabotażu, brał udział w akcji „N” oraz akcjach Par I i Par II (bazy leśne). Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty Agricola.

Powstanie warszawskie[edytuj | edytuj kod]

W powstaniu warszawskim brał udział w szeregach Batalionu Zośka, przeszedł cały szlak bojowy Zośki, walczył na Woli, bronił Starówki, kanałami przeprowadził swych 63 kolegów do Śródmieścia. Potem znalazł się na górnym Czerniakowie. Tu został po raz trzeci ranny. Przeżył wydobyty spod gruzu. Z Czerniakowa przedostał się na drugą stronę Wisły pontonami 3. Dywizji im. Romualda Traugutta. Tam trafił do szpitala na Grochowie.

Lata powojenne[edytuj | edytuj kod]

W listopadzie 1944 roku aresztowany przez NKWD, dostał się do obozu w Majdanku. By uniknąć zsyłki na Syberię, w Przemyślu wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego[3].
Do Warszawy powrócił 18 stycznia 1945 r. Podjął pracę w Chorągwi Mazowieckiej ZHP. W latach 1945-1949 był instruktorem Hufca Mińsk Mazowiecki. Rozpoczął studia w Szkole Głównej Handlowej.

Aresztowanie[edytuj | edytuj kod]

W 1949 roku aresztowany został przez komunistyczne służby bezpieczeństwa. Oskarżano go o próbę obalenia siłą ustroju państwa. W 1950 r. wyrokiem Sądu Wojskowego w Warszawie, skazano go na karę 10 lat pozbawienia wolności. Trzy lata później sąd w Rzeszowie skazał Śwista na karę śmierci, którą zamienił później na karę 15 lat więzienia. Nikt osadzonego o tej zmianie nie poinformował. Przez wiele lat czekał na wykonanie wyroku. Przebywał w zakładach karnych we Wronkach, Potulicach, Rzeszowie oraz Płocku[4]. Na wolność wyszedł w listopadzie 1956 r.

Losy po 1956 r.[edytuj | edytuj kod]

Od 1966 roku pełnił funkcję sekretarza Środowiska Batalionu "Zośka". W latach 1969-1998 pełnił funkcję instruktora Hufca Sulejówek im. Batalionu Zośka. Był współzałożycielem i członkiem Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Batalionu Zośka. Od 2001 r. do śmierci w 2009 r. współpracował z Muzeum Harcerstwa.
Często spotykał się z młodzieżą szkolną oraz harcerzami opowiadając im o Powstaniu Warszawskim.

Zmarł 16 lutego 2009 r. Pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W podwarszawskim Sulejówku Stanisława Sieradzkiego upamiętniono nadając rondu położonemu u zbiegu ulic: Narutowicza, Głowackiego, Solskiego i Wilsona jego imię.[6]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]