Stanisław Stanuch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Stanuch (ur. 29 marca 1931 w Piekarach Śląskich, zm. 9 lipca 2005 w Krakowie) – polski pisarz, publicysta, reportażysta.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Wydział Filozoficzno-Historyczny na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutował w 1951 roku jako poeta na łamach tygodnika "Pokolenie". W latach 1954-1955 pracował jako redaktor "Nowego Kolejarza", zaś w latach 1956-1958 miesięcznika "Zebra". W latach 1956-1985 był współpracownikiem "Dziennika Polskiego". W okresie od 1970 do 1982 był redaktorem rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie. W latach 1985-1989 był współpracownikiem dziennika "Gazeta Krakowska". Był również jednym z założycieli grupy literackiej Barbarus oraz dyrektorem Wydawnictwa "Sponsor".

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Portret z pamięci
  • Przystanek w szczerym polu
  • W pełnym świetle
  • Na gorącym uczynku
  • Dziewczyna z marzeń
  • Sceny z życia mężczyzn w średnim wieku
  • Andrzej Bursa
  • Przysługa albo opowieści ogrodnika
  • Stracone szanse prozy polskiej w czterdziestoleciu
  • Człowiek który był sądem
  • Reportaż z beczki prochu
  • Modlitwa o szczęśliwą śmierć

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.