Stanisław Strumilin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Gustavovich Strumilin

Stanisław Gustavovich Strumilin (Strumiłło-Pietraszkiewicz) (ur. 29 stycznia 1877, zm. 25 stycznia 1974 w Moskwie) – radziecki ekonomista i statystyk pochodzenia polskiego. Członek Akademii Nauk ZSRR (1931), Bohater Pracy Socjalistycznej w (1967). Laureat Nagród Lenina (1958) i Stalin (1942). Jeden z autorów planów uprzemysłowienia Związku Radzieckiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Karierę publicysty rozpoczął w 1897 roku. Od roku 1897 aktywnie uczestniczył w ruchu rewolucyjnym lewicy, został oskarżony o nielegalną działalność, dwa razy uciekł z wygnania. W 1899 roku wstąpił do Rosyjskiej Partii socjaldemokratów i uczestniczył w ruchu Rewolucyjna z partii aż do 1906 roku. Był delegatem do (Sztokholmu) (1906) i (Londynu) (1907) oraz na kongresy RSDRP. Po rewolucji bolszewickiej zaczął używać swojego talentu na planowanie pracy dla Rosji. W 1921 pracował jako zastępca przewodniczącego i zastępcy szefa Centralnego Biura Planowania oraz zastępcy szefa administracji centralnej obliczania Gospodarki Narodowej. Członek KPZR od 1923 roku.

Ukończył w Piotrogrodzie Instytut Politechniczny (1914). Pracował tam jako kierownik działu specjalnego sprzedającego paliwo w Piotrogrodzie (1916). Był komisarzem Pracy Oddziału Regionalnego statystyki w Piotrogrodzie (1918-1919) Prowadził Oddział Narkomtruda i VTSPS (1919-1923) będąc zastępcą. Był przewodniczącym, członkiem Prezydium, zastępcą szefa administracji centralnej Gospodarki Rachunkowości (TSUNHU) Gosplan ZSRR, członkiem naukowej i technicznej wiedzy fachowej Gosplan ZSRR (1921-1937, 1943-1951). Znane jego stwierdzenie, że „lepiej się gra o wysokie stawki, niż siedzi na niskim poziomie”. Był członkiem sektora historii Gospodarki Narodowej Instytut Ekonomii, Akademii Nauk ZSRR (1947-1952), a następnie profesorem, Katedry Ekonomii Stosowanej, wydziału teorii i technik statystycznych i statystyki gospodarczej, MSU (1921-1923). Nauczanych w Instytucie Gospodarki Narodowej im. Г. В. Плеханова (1929–1930) i przez Moskiewski Państwowy Instytut Ekonomii (1931-1950). Prowadził prace naukowe i pedagogiczne na Akademii Nauk Społecznych w ramach Komitetu Centralnego KPZR (1948-1974).

Nagrody i tytuły[edytuj | edytuj kod]

Członek zagraniczny Polskiej Akademii Nauk (1967), w Rumunii Akademii Nauk. Doktor h.c. Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (Polska, 1966), Akademia Nauk Ekonomicznych (Rumunia, 1971), Uniwersytet Warszawskiego. Honorowy członek demograficznej społeczeństwa Akademii Nauk w CSSR. Odznaczony czterokrotnie Orderem Lenina (1945, 1953, 1957, 1967), Orderem Rewolucji Październikowej (1971), Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy (1936), oraz innymi medalami. Odbiorca Nagrody Stalina pierwszej klasy – do zbiorowego pracy „na rozwój gospodarki narodowej na Uralu w środku wojny» (1942). Nagrodę Lenina otrzymał (1958, za jego książki „Historia Metalurgii Żelaza w ZSRR”).

Poglądy naukowe[edytuj | edytuj kod]

Autor ponad 700 prac z dziedziny ekonomii, statystyki, zarządzania gospodarki narodowej, planowania, prognozowania populacji, z ekonomii politycznej socjalizmu, historii gospodarczej, naukowej komunizmu, socjologii, filozofii. Jest autorem jednej z metod konstruowania wskaźnik wydajności pracy, Sc. Strumilina indeksu. Pod jego kierownictwem, opracował pierwszy na świecie system bilansów materiałowych. Eksplorowanie problemu efektywności ekonomicznej edukacji, sformułował prawo zmniejsza wydajność nauki, że wraz ze wzrostem poziomu edukacji ograniczonej liczby jej rentowności ekonomicznej dla państwa i kwalifikacji pracowników rośnie wolniej niż liczba lat spędzonych na jego szkolenie.

Zależność między stopniem wykwalifikowanych pracowników i ich okres studiów. Są to metody określania optymalnej okres nauki szkolnej, a także koszty kształcenia każdego warsztatu, biorąc pod uwagę wzrost dochodu narodowego – wprowadzenie powszechnej edukacji na poziomie podstawowym w Związku Radzieckim ma skutków ekonomicznych, w 43 razy większe niż koszty jej organizacji, efektywność kształcenia na poziomie podstawowym dla osób fizycznych pracy w 28 razy wyższy niż koszt nauki i koszt kapitału do niego spłacane w 1,5 roku.

Wnioski Strumilina o wysokiej rentowności nauki w instytucjach szkolnictwa wyższego głównie ludzi biednych pracowników i chłopów mają uwzględnić wynagrodzenie wolnego szkolnictwa wyższego oraz treść studentów na koszt publiczny, jak również były okazją do uzasadnienia obowiązkowy 3-lata pracy absolwentów uczelni w dystrybucji, ustalanie ich wynagrodzenia na poziomie nie niższym niż wykwalifikowanych pracowników.

W czasie planowania Strumilin była częścią „teleologiczna” szkoły. W szkole Strumilin uważa, że planowanie powinno rozpocząć się od ostatecznego wskazania celów produkcyjnych, a nie początkowych możliwości. Myślał o planner powinien znaleźć linki prowadzące w gospodarce, które mogłyby służyć osiągnięciu pożądanego poziomu rozwoju zarówno politycznych i społecznych korzyści. Wtedy to wykonał rysunek co celów produkcji, stwierdzając że powinna być, a gospodarka musiałaby je osiągnąć.

Strumilin opublikowane na planowanie ekonomiczne, ekonomika pracy, statystyk przemysłowych i gospodarczych historii i wziął stronach we wszystkich debatach gospodarczych. Jego łączne teoretyczne argumenty z empirycznych statystyk, a także włączyć perspektywy socjologicznej (np. w jego pionierskie badania budżetu czasu). Podczas debaty gospodarczej upolityczniony z 1920s był zwolennikiem radykalnych planowanej gospodarki i odpowiedzialny za sporządzanie pierwszym pięcioletnim-plan. On zdecydował się na teleologiczna metoda planowania, które podejmuje ostateczną (produkcja) cele jako punkt wyjścia. Jego prace demograficzne, m.in. prognozy dotyczące liczby i wieku – płeć skład ludności Rosji do 1921 – 1941, było wpływowych w Związku Radzieckim i zyskał międzynarodową uwagę.

Strumilinowi udało się przetrwać Józefa Stalina w okresie i korzystał z rehabilitacji z ekonomistów po II wojnie światowej. Potem skoncentrował się na kwestii pracy i edukacji na temat wpływu różnicy płac, aktywnie uczestniczył w debatach gospodarczych z lat 1960 i 1950 r., i opublikowanych do 1973 roku. Reprezentował pierwszego pokolenia radzieckich marksistów – ekonomistów.

Strumilin także napisał wiele książek i artykułów na temat planowania ekonomicznego, ekonomiki pracy, statystyki i historii gospodarczej.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • „Bogactwo i Pracy” (1905)
  • „Problemy Labor Economics” (1925)
  • „Uprzemysłowienia Związku Radzieckiego” (1927)
  • „Selected Works” (t. 1-8, 1963-1968)
  • „Postępu społecznego w ZSRR do 50 lat” (gospodarki. 1969, № 11)
  • „Problemy socjalizmu i komunizmu w ZSRR.” М., 1961, M., 1961

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nove, Alec. Nove, Alec. (1969). The Soviet Economy. (1969). Radziecka Gospodarka. An Introduction, 2nd ed. An Introduction, 2nd ed. New York: Praeger. New York: Praeger.
  • tłumaczone z wikipedii angielskiej i rosyjskiej