Stanisław Szenic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Szenic
Stanisław Szenic
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1904
Pakość
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1987
Warszawa

Stanisław Szenic (ur. 13 stycznia 1904 w Pakości, zm. 28 listopada 1987 w Warszawie), polski prawnik, pisarz, varsavianista.

Ukończył Gimnazjum w Inowrocławiu oraz Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego, pracował jako sędzia (m.in. przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych i Ministerstwie Sprawiedliwości). Od października 1944 wraz z Bolesławem Rumińskim i Alfredem Wiślickim przygotowywał grupy operacyjne i jako pełnomocnik Komitetu Ekonomicznego przy Radzie Ministrów kierował przejęciem zakładów przemysłowych w województwie poznańskim (1945). Został w Poznaniu prezesem Polskiego Związku Zachodniego.

W latach 1945-1948 członek Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie (w stopniu podpułkownika). Później był m.in. kierownikiem Działu Niemcoznawczego w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych i kierownikiem Redakcji Literatury Niemieckiej w Państwowym Instytucie Wydawniczym (1955-1962).

Pierwszą książkę opublikował w 1937; był to komentarz prawniczy Nabycie obywatelstwa na mocy Konwencji Genewskiej dla Górnego Śląska. Po II wojnie światowej wydał kilkanaście książek, poświęconych historii Polski (w szczególności Warszawy) i tematyce niemcoznawczej.

Niektóre publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Generałowie i Hitler
  • Za zachodnią miedzą
  • Pitaval warszawski
  • Pitaval wielkopolski
  • Maria Szymanowska i jej czasy (z T. Sygą)
  • Maria Kalergis
  • Franciszek Liszt
  • Większy niż król ten książę
  • Ongiś
  • Najstarszy szlak Warszawy (z Józefem Chudkiem)
  • Królewskie kariery warszawianek
  • Ochmistrzynie i faworyty królewskie
  • Larum na traktach Warszawy
  • Mars i Syrena
  • Ani triumf, ani zgon
  • Cmentarz Powązkowski (3 części - 1790-1850, 1851-1890, 1891-1918)