Stanisław Szozda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Szozda
Data i miejsce urodzenia 25 września 1950
Dobromierz, Polska
Data i miejsce śmierci 23 września 2013
Wrocław, Polska
Dyscypliny kolarstwo szosowe
Dorobek medalowy

Stanisław Szozda (ur. 25 września 1950 w Dobromierzu, zm. 23 września 2013 we Wrocławiu[1]) – polski kolarz szosowy, dwukrotny wicemistrz olimpijski, pięciokrotny medalista mistrzostw świata oraz zwycięzca Wyścigu Pokoju i Tour de Pologne.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1964-1969 uczęszczał do Zespołu Szkół Rolniczych w Prudniku. Jego pierwszym klubem był LKS Prudnik (1964-1970), w którym jego trenerem był Franciszek Surmiński, w latach 1971-1972 był zawodnikiem Legii Warszawa, w latach 1973-1979 LKS Ziemi Opolska. W kadrze narodowej jego pierwszym trenerem był Henryk Łasak, trenował także z Andrzejem Trochanowskim.

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces międzynarodowy Stanisław Szozda osiągnął w 1971 roku, kiedy wspólnie z Edwardem Barcikiem, Janem Smyrakiem i Lucjanem Lisem zdobył brązowy medal w drużynowej jeździe na czas na mistrzostwach świata w Mendrisio. W tej samej konkurencji reprezentacja Polski w składzie: Tadeusz Mytnik, Lucjan Lis, Stanisław Szozda i Ryszard Szurkowski zwyciężyła na mistrzostwach świata w Barcelonie w 1973 roku, a w składzie Mytnik, Szurkowski, Szozda i Mieczysław Nowicki także na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975 roku. Polacy z Szozdą w składzie zdobyli także brąz na mistrzostwach świata w San Cristóbal w 1977 roku, a w 1974 zajęli siódme miejsce.

Na mistrzostwach w 1973 roku zdobył także medal indywidualny, zajmując drugie miejsce w wyścigu ze startu wspólnego amatorów. W zawodach tych wyprzedził go tylko Ryszard Szurkowski, a trzecie miejsce zajął Francuz Bernard Bourreau. Ponadto Szozda zajął w tej konkurencji czwarte miejsce na mistrzostwach w Montrealu w 1974 roku (zwyciężył Janusz Kowalski), w 1975 wycofał się z wyścigu, a w 1977 zajął 51 miejsce.

Igrzyska Olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Monachium, gdzie razem z Szurkowskim, Barcikiem i Lisem zdobył srebro w drużynowej jeździe na czas. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Montrealu (z Ryszardem Szurkowskim, Tadeuszem Mytnikiem i Mieczysławem Nowickim). Na obu tych imprezach startował także w wyścigach ze startu wspólnego, zajmując odpowiednio 76. i 11. miejsce.

Wyścig Pokoju[edytuj | edytuj kod]

W Wyścigu Pokoju zwyciężył w 1974 roku, a w latach 1973 i 1976 był drugi w klasyfikacji końcowej. Ponadto w 1975 zajął 21 miejsce, a wyścigu w 1978 nie ukończył, po kraksie na 5 etapie (konsekwencją był koniec jego kariery zawodniczej). 14 razy wygrywał etapy tego wyścigu (1973 - 3, 1974 - 6, 1975 - 1, 1976 - 4, 1978 - 1), przez 5 etapów jechał w koszulce lidera (1974 - 4 etapy, 1976 - 1 etap).

Tour de Pologne[edytuj | edytuj kod]

W 1971 roku był też najlepszy w Tour de Pologne. Wygrał wówczas trzy etapy, a przez sześć ostatnich jechał w koszulce lidera. W 1973 wygrał jeden etap, a w klasyfikacji końcowej zajął 4 miejsce. W 1974 wygrał jeden etap, w 1976 wygrał prolog i pierwszy etap, ale następnie wycofał się ze względów zdrowotnych.

Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Zdobył mistrzostwo Polski w wyścigu indywidualnym na szosie w 1973 oraz wicemistrzostwo w tej konkurencji w 1971 i 1974. Był także mistrzem Polski w wyścigu górskim (1975) i wicemistrzem w tej konkurencji w 1974, mistrzem Polski w wyścigu parami w 1974 (z Edwardem Barcikiem) i brązowym medalistą w 1975 (także z Barcikiem). Dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski w szosowym wyścigu drużynowym: w 1971 i 1972 w barwach Legii Warszawa, a w 1975 brązowy medal w tej konkurencji (z zespołem LKS Ziemia Opolska).

Inne wyścigi[edytuj | edytuj kod]

Był zwycięzcą wyścigu o Puchar Dowódcy Marynarki (1972), wyścigu o Puchar Ministra Obrony Narodowej (1972), Małopolskiego Wyścigu Górskiego (1976), wyścigu Szlakiem Grodów Piastowskich (1977), wyścigu dookoła Algierii (1973), Vuelta a Toledo (1973), Settimana Bergamasca (1974).

Karierę zakończył mając 28 lat, w wyniku kontuzji odniesionej podczas upadku w Wyścigu Pokoju w 1978 r[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie przeniósł się z rodzinnej miejscowości do Prudnika[3], gdzie uczęszczał do technikum i gdzie zaczął uprawiać kolarstwo[4]. Pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu, w Alei Zasłużonych[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Tabliczka Stanisława Szozdy w Alei Gwiazd Kolarstwa Polskiego w Nałęczowie

Przypisy

  1. Wojciech Koerber: Stanisław Szozda nie żyje. Zmarł wielki kolarz (pol.). gazetawroclawska.pl, 2013-09-23. [dostęp 2013-09-27].
  2. Koerber W., 2013: Ostatni medal Szozdy. Polska Gazeta Wrocławska, Sport, strona VI.
  3. Gazeta Wyborcza, Opole [1]
  4. Gazeta Wyborcza, Opole [2]
  5. Koerber W., 2013: Ostatni medal Szozdy. Polska Gazeta Wrocławska, Sport, strona VI.
  6. Prezydent odznaczył pośmiertnie Stanisława Szozdę. prezydent.pl, 2013-09-28. [dostęp 2013-09-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Tuszyński Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010, wyd. Fundacja Dobrej Książki
  • Bogdan Tuszyński, 70 lat Tour de Pologne 1928-1998, Warszawa 1999
  • Andrzej Fąfara: Żywot kolarza zuchwałego (pol.). rp.pl, 2013-09-24. [dostęp 2013-09-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]