Stanisław Szozda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Szozda
Data i miejsce urodzenia 25 września 1950
Dobromierz, Polska
Data i miejsce śmierci 23 września 2013
Wrocław, Polska
Dyscypliny kolarstwo szosowe
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Monachium 1972 kolarstwo
(druż. na czas)
Srebro
Montreal 1976 kolarstwo
(druż. na czas)
Mistrzostwa świata
Złoto
Barcelona 1973 (druż. na czas)
Złoto
Mettet 1975 (druż. na czas)
Srebro
Barcelona 1973 (start wspólny)
Brąz
Mendrisio 1971 (druż. na czas)
Brąz
San Cristóbal 1977 (druż. na czas)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Szozda (ur. 25 września 1950 w Dobromierzu, zm. 23 września 2013 we Wrocławiu[1]) – polski kolarz szosowy, dwukrotny wicemistrz olimpijski, pięciokrotny medalista mistrzostw świata oraz zwycięzca Wyścigu Pokoju i Tour de Pologne.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1964-1969 uczęszczał do Zespołu Szkół Rolniczych w Prudniku. Jego pierwszym klubem był LKS Prudnik (1964-1970), w którym jego trenerem był Franciszek Surmiński, w latach 1971-1972 był zawodnikiem Legii Warszawa, w latach 1973-1979 LKS Ziemi Opolska. W kadrze narodowej jego pierwszym trenerem był Henryk Łasak, trenował także z Andrzejem Trochanowskim.

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy sukces międzynarodowy Stanisław Szozda osiągnął w 1971 roku, kiedy wspólnie z Edwardem Barcikiem, Janem Smyrakiem i Lucjanem Lisem zdobył brązowy medal w drużynowej jeździe na czas na mistrzostwach świata w Mendrisio. W tej samej konkurencji reprezentacja Polski w składzie: Tadeusz Mytnik, Lucjan Lis, Stanisław Szozda i Ryszard Szurkowski zwyciężyła na mistrzostwach świata w Barcelonie w 1973 roku, a w składzie Mytnik, Szurkowski, Szozda i Mieczysław Nowicki także na mistrzostwach świata w Yvoir w 1975 roku. Polacy z Szozdą w składzie zdobyli także brąz na mistrzostwach świata w San Cristóbal w 1977 roku, a w 1974 zajęli siódme miejsce.

Na mistrzostwach w 1973 roku zdobył także medal indywidualny, zajmując drugie miejsce w wyścigu ze startu wspólnego amatorów. W zawodach tych wyprzedził go tylko Ryszard Szurkowski, a trzecie miejsce zajął Francuz Bernard Bourreau. Ponadto Szozda zajął w tej konkurencji czwarte miejsce na mistrzostwach w Montrealu w 1974 roku (zwyciężył Janusz Kowalski), w 1975 wycofał się z wyścigu, a w 1977 zajął 51 miejsce.

Igrzyska Olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Monachium, gdzie razem z Szurkowskim, Barcikiem i Lisem zdobył srebro w drużynowej jeździe na czas. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Montrealu (z Ryszardem Szurkowskim, Tadeuszem Mytnikiem i Mieczysławem Nowickim). Na obu tych imprezach startował także w wyścigach ze startu wspólnego, zajmując odpowiednio 76. i 11. miejsce.

Wyścig Pokoju[edytuj | edytuj kod]

W Wyścigu Pokoju zwyciężył w 1974 roku, a w latach 1973 i 1976 był drugi w klasyfikacji końcowej. Ponadto w 1975 zajął 21 miejsce, a wyścigu w 1978 nie ukończył, po kraksie na 5 etapie (konsekwencją był koniec jego kariery zawodniczej). 14 razy wygrywał etapy tego wyścigu (1973 - 3, 1974 - 6, 1975 - 1, 1976 - 4, 1978 - 1), przez 5 etapów jechał w koszulce lidera (1974 - 4 etapy, 1976 - 1 etap).

Tour de Pologne[edytuj | edytuj kod]

W 1971 roku był też najlepszy w Tour de Pologne. Wygrał wówczas trzy etapy, a przez sześć ostatnich jechał w koszulce lidera. W 1973 wygrał jeden etap, a w klasyfikacji końcowej zajął 4 miejsce. W 1974 wygrał jeden etap, w 1976 wygrał prolog i pierwszy etap, ale następnie wycofał się ze względów zdrowotnych.

Mistrzostwa Polski[edytuj | edytuj kod]

Zdobył mistrzostwo Polski w wyścigu indywidualnym na szosie w 1973 oraz wicemistrzostwo w tej konkurencji w 1971 i 1974. Był także mistrzem Polski w wyścigu górskim (1975) i wicemistrzem w tej konkurencji w 1974, mistrzem Polski w wyścigu parami w 1974 (z Edwardem Barcikiem) i brązowym medalistą w 1975 (także z Barcikiem). Dwukrotnie zdobył mistrzostwo Polski w szosowym wyścigu drużynowym: w 1971 i 1972 w barwach Legii Warszawa, a w 1975 brązowy medal w tej konkurencji (z zespołem LKS Ziemia Opolska).

Inne wyścigi[edytuj | edytuj kod]

Był zwycięzcą wyścigu o Puchar Dowódcy Marynarki (1972), wyścigu o Puchar Ministra Obrony Narodowej (1972), Małopolskiego Wyścigu Górskiego (1976), wyścigu Szlakiem Grodów Piastowskich (1977), wyścigu dookoła Algierii (1973), Vuelta a Toledo (1973), Settimana Bergamasca (1974).

Karierę zakończył mając 28 lat, w wyniku kontuzji odniesionej podczas upadku w Wyścigu Pokoju w 1978 r[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie przeniósł się z rodzinnej miejscowości do Prudnika[3], gdzie uczęszczał do technikum i gdzie zaczął uprawiać kolarstwo[4]. Pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu, w Alei Zasłużonych[5].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Tabliczka Stanisława Szozdy w Alei Gwiazd Kolarstwa Polskiego w Nałęczowie

Przypisy

  1. Wojciech Koerber: Stanisław Szozda nie żyje. Zmarł wielki kolarz (pol.). gazetawroclawska.pl, 2013-09-23. [dostęp 2013-09-27].
  2. Koerber W., 2013: Ostatni medal Szozdy. Polska Gazeta Wrocławska, Sport, strona VI.
  3. Gazeta Wyborcza, Opole [1]
  4. Gazeta Wyborcza, Opole [2]
  5. Koerber W., 2013: Ostatni medal Szozdy. Polska Gazeta Wrocławska, Sport, strona VI.
  6. Prezydent odznaczył pośmiertnie Stanisława Szozdę. prezydent.pl, 2013-09-28. [dostęp 2013-09-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bogdan Tuszyński Złota księga kolarstwa polskiego, wyd. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1995
  • Bogdan Tuszyński, Henryk Kurzyński, Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924-2010, wyd. Fundacja Dobrej Książki
  • Bogdan Tuszyński, 70 lat Tour de Pologne 1928-1998, Warszawa 1999
  • Andrzej Fąfara: Żywot kolarza zuchwałego (pol.). rp.pl, 2013-09-24. [dostęp 2013-09-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]