Stanisław Szymecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Szymecki
Stanisław Szymecki
Diliges
Będziesz miłował
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1924
Katowice
Arcybiskup metropolita białostocki
Okres sprawowania 1993–2000
Biskup diecezjalny kielecki
Okres sprawowania 1981–1993
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 3 lipca 1947
Nominacja biskupia 27 marca 1981
Sakra biskupia 12 kwietnia 1981
Odznaczenia
Kawaler Orderu Bożogrobców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Stanisław Szymecki w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 kwietnia 1981
Miejscowość Watykan
Miejsce Kaplica Sykstyńska
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Jan Gurda
Szczepan Wesoły

Stanisław Szymecki (ur. 26 stycznia 1924 w Katowicach) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii fundamentalnej, rektor Śląskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie w latach 1968–1978, biskup diecezjalny kielecki w latach 1981–1993, arcybiskup metropolita białostocki w latach 1993–2000, od 2000 arcybiskup senior archidiecezji białostockiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 stycznia 1924 w Katowicach. W 1931 wyemigrował z rodziną do Paryża. Kształcił się w niższym seminarium duchownym w Brive[1].

Formację kapłańską zdobywał w wyższych seminariach duchownych w Bon-Encontre (1941–1942), Agen (1942–1946), a także w Polskim Seminarium Duchownym w Paryżu (1946–1947)[1]. Święcenia diakonatu otrzymał 3 maja 1947 w kaplicy Seminarium Polskiego w Paryżu przez posługę arcybiskupa Angela Giuseppe Roncallego, nuncjusza apostolskiego we Francji (późniejszego papieża Jana XXIII)[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 lipca 1947 kardynał Emmanuel Suhard, arcybiskupa metropolita Paryża. W tym samym roku uzyskał licencjat z teologii[1].

W latach 1959–1961 odbył studia w Instytucie Katolickim w Paryżu, które ukończył ze stopniem doktora teologii fundamentalnej[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W 1948 powrócił na Śląsk, gdzie przez rok był wikariuszem równocześnie w trzech parafiach: Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brzezinach Śląskich, Świętych Piotra i Pawła w Kamieniu oraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dąbrówce Wielkiej[1][3]. W latach 1978–1980 pracował jako proboszcz w parafii św. Wojciecha w Mikołowie i dziekan dekanatu mikołowskiego[1].

W latach 1949–1957 był sekretarzem i kapelanem biskupa Stanisława Adamskiego. Razem z nim od 1952 do 1956 przebywał na wygnaniu z diecezji w domu sióstr Urszulanek w Lipnicy. Następnie w latach 1957–1959 pełnił funkcję kapelana w Szpitalu Miejskim nr 4 w Katowicach[1].

Od powrotu ze studiów w Paryżu w 1961 do 1978 był wykładowcą w Śląskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W latach 1966–1968 pełnił funkcję wicerektora, a w latach 1968–1978 rektora tego seminarium. Ponadto od 1975 do 1978 był przewodniczącym Kolegium Rektorów Polskich Wyższych Seminariów Duchownych[1].

W kurii biskupiej w Katowicach pracował na stanowisku egzaminatora prosynodalnego i cenzora ksiąg religijnych. Był członkiem diecezjalnej rady duszpasterskiej (pastoralnej) i rady kapłańskiej. Brał udział w I Synodzie Diecezji Katowickiej[1].

W latach 1980–1981 pełnił funkcję wicerektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji[3].

W 1971 otrzymał godność prałata domowego Jego Świątobliwości[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

27 marca 1981 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji kieleckiej. Święcenia biskupie otrzymał 12 kwietnia 1981 w Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie. Udzielił mu ich papież Jan Paweł II, z towarzyszeniem Jana Gurdy, biskupa pomocniczego kieleckiego, i Szczepana Wesołego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, delegata prymasa Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji. 18 kwietnia 1981 objął kanonicznie diecezję, natomiast 26 kwietnia 1981 odbył ingres do bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowo „Diliges” (Będziesz miłował)[3]. W diecezji kieleckiej w latach 1984–1991 przeprowadził III Duszpasterski Synod Diecezjalny. W 1982 ustanowił Studium Teologiczne dla Świeckich w Kielcach, a w 1989 Diecezjalny Ośrodek Kształcenia Organistów oraz Caritas Diecezji Kieleckiej. Utworzył Dom Jana Pawła II w Kielcach, Dom Rekolekcyjny w Skorzeszycach, Dom dla Chorych i Niepełnosprawnych w Piekoszowie, Domy Samotnej Matki w Łukowej i Wiernej oraz Dom Biskupów Kieleckich. Rozbudował gmach Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach i Dom Księży Emerytów w Kielcach. W 1982 reaktywował kwartalnik homiletyczny „Współczesna Ambona”, a w 1990 wydawnictwo „Jedność”. Założył też Diecezjalną Radiostację Jedność. W 1991 przyjął w Kielcach Jana Pawła II w trakcie jego IV podróży apostolskiej do Polski[1].

15 maja 1993 został mianowany arcybiskupem metropolitą białostockim. Ingres do bazyliki archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Białymstoku odbył 5 czerwca 1993. 29 czerwca 1993 otrzymał w Rzymie paliusz metropolitalny. W archidiecezji zorganizował w 1994 I Białostocki Kongres Rodziny[1]. 26 listopada 2000 papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity białostockiego[4].

W Episkopacie Polskim objął funkcje przewodniczącego Komisji Iustitia et Pax oraz Komisji ds. Seminariów Duchownych. Został delegatem do współpracy ze stałą watykańską Interdykasterialną Komisją do proporcjonalnego rozmieszczenia kapłanów w świecie[3]. Wszedł też w skład Komisji ds. Nauki Katolickiej, Komisji ds. Powołań Duchownych, Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracji[1], Komisji ds. Duchowieństwa i Komisji Mieszanej Biskupi i Wyżsi Przełożeni Zakonni[3].

Ponadto został członkiem Papieskiej Rady Iustitia et Pax[1] i konsultorem Kongregacji Wychowania Katolickiego[3]. W latach 1987 i 1990 brał udział w Synod Biskupów|Synodach Biskupów]] w Rzymie[1].

W 1982 konsekrował biskupa pomocniczego kieleckiego Mieczysława Jaworskiego. Był współkonsekratorem w trakcie sakr biskupa pomocniczego radomskiego Adama Odzimka (1985), biskupa pomocniczego sosnowieckiego Piotra Skuchy (1987), biskupa diecezjalnego drohiczyńskiego Antoniego Dydycza (1994), biskupa pomocniczego katowickiego Stefana Cichego (1998) i biskupa pomocniczego białostockiego Henryka Ciereszki (2012)[5].

Tytuły[edytuj | edytuj kod]

W 1998 nadano mu tytuły honorowego obywatela Katowic[3] i Białegostoku[6]. W 2012 otrzymał Odznakę Honorową Województwa Podlaskiego[7].

Kawaler Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 141–143. ISBN 83-7052-900-3.
  2. Nota biograficzna Stanisława Szymeckiego na stronie archidiecezji białostockiej. archibial.pl. [dostęp 2013-08-31].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 368. ISBN 83-911554-0-4.
  4. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Białystok (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2000-11-16. [dostęp 2014-10-13].
  5. Stanisław Szymecki w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-31].
  6. Honorowi Obywatele Miasta. bialystok.pl. [dostęp 2013-08-31].
  7. Abp Stanisław Szymecki z Odznaką Honorową. poranny.pl, 2012-10-11. [dostęp 2013-08-31].
  8. J. Kamiński, U. Przymus (red.): Zwierzchnictwo w Polsce Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie. Katowice: Księgarnia Św. Jacka, 2008. ISBN 978-83-7030-641-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]