Stanisław Szymecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Szymecki
Stanisław Szymecki
Diliges
Będziesz miłował
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1924
Katowice
Arcybiskup metropolita białostocki
Okres sprawowania 1993–2000
Biskup diecezjalny kielecki
Okres sprawowania 1981–1993
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 3 lipca 1947
Nominacja biskupia 27 marca 1981
Sakra biskupia 12 kwietnia 1981
Odznaczenia
Kawaler Orderu Bożogrobców
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 kwietnia 1981
Miejscowość Watykan
Miejsce Kaplica Sykstyńska
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Jan Gurda
Szczepan Wesoły

Stanisław Szymecki (ur. 26 stycznia 1924 w Katowicach) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii fundamentalnej, rektor Śląskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie w latach 1968–1978, biskup diecezjalny kielecki w latach 1981–1993, arcybiskup metropolita białostocki w latach 1993–2000, od 2000 arcybiskup senior archidiecezji białostockiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 stycznia 1924 w Katowicach. W 1931 wyemigrował z rodziną do Paryża. Kształcił się w niższym seminarium duchownym w Brive[1].

Formację kapłańską zdobywał w wyższych seminariach duchownych w Bon-Encontre (1941–1942), Agen (1942–1946), a także w Polskim Seminarium Duchownym w Paryżu (1946–1947)[1]. Święcenia diakonatu otrzymał 3 maja 1947 w kaplicy Seminarium Polskiego w Paryżu przez posługę arcybiskupa Angela Giuseppe Roncallego, nuncjusza apostolskiego we Francji (późniejszego papieża Jana XXIII)[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 3 lipca 1947 kardynał Emmanuel Suhard, arcybiskupa metropolita Paryża. W tym samym roku uzyskał licencjat z teologii[1].

W latach 1959–1961 odbył studia w Instytucie Katolickim w Paryżu, które ukończył ze stopniem doktora teologii fundamentalnej[1].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W 1948 powrócił na Śląsk, gdzie przez rok był wikariuszem równocześnie w trzech parafiach: Najświętszego Serca Pana Jezusa w Brzezinach Śląskich, Świętych Piotra i Pawła w Kamieniu oraz Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dąbrówce Wielkiej[1][3]. W latach 1978–1980 pracował jako proboszcz w parafii św. Wojciecha w Mikołowie i dziekan dekanatu mikołowskiego[1].

W latach 1949–1957 był sekretarzem i kapelanem biskupa Stanisława Adamskiego. Razem z nim od 1952 do 1956 przebywał na wygnaniu z diecezji w domu sióstr Urszulanek w Lipnicy. Następnie w latach 1957–1959 pełnił funkcję kapelana w Szpitalu Miejskim nr 4 w Katowicach[1].

Od powrotu ze studiów w Paryżu w 1961 do 1978 był wykładowcą w Śląskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie. W latach 1966–1968 pełnił funkcję wicerektora, a w latach 1968–1978 rektora tego seminarium. Ponadto od 1975 do 1978 był przewodniczącym Kolegium Rektorów Polskich Wyższych Seminariów Duchownych[1].

W kurii biskupiej w Katowicach pracował na stanowisku egzaminatora prosynodalnego i cenzora ksiąg religijnych. Był członkiem diecezjalnej rady duszpasterskiej (pastoralnej) i rady kapłańskiej. Brał udział w I Synodzie Diecezji Katowickiej[1].

W latach 1980–1981 pełnił funkcję wicerektora Polskiej Misji Katolickiej we Francji[3].

W 1971 otrzymał godność prałata domowego Jego Świątobliwości[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

27 marca 1981 został mianowany biskupem diecezjalnym diecezji kieleckiej. Święcenia biskupie otrzymał 12 kwietnia 1981 w Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie. Udzielił mu ich papież Jan Paweł II, z towarzyszeniem Jana Gurdy, biskupa pomocniczego kieleckiego, i Szczepana Wesołego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, delegata prymasa Polski ds. Duszpasterstwa Emigracji. 18 kwietnia 1981 objął kanonicznie diecezję, natomiast 26 kwietnia 1981 odbył ingres do bazyliki katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach[1]. Jako dewizę biskupią przyjął słowo „Diliges” (Będziesz miłował)[3]. W diecezji kieleckiej w latach 1984–1991 przeprowadził III Duszpasterski Synod Diecezjalny. W 1982 ustanowił Studium Teologiczne dla Świeckich w Kielcach, a w 1989 Diecezjalny Ośrodek Kształcenia Organistów oraz Caritas Diecezji Kieleckiej. Utworzył Dom Jana Pawła II w Kielcach, Dom Rekolekcyjny w Skorzeszycach, Dom dla Chorych i Niepełnosprawnych w Piekoszowie, Domy Samotnej Matki w Łukowej i Wiernej oraz Dom Biskupów Kieleckich. Rozbudował gmach Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach i Dom Księży Emerytów w Kielcach. W 1982 reaktywował kwartalnik homiletyczny „Współczesna Ambona”, a w 1990 wydawnictwo „Jedność”. Założył też Diecezjalną Radiostację Jedność. W 1991 przyjął w Kielcach Jana Pawła II w trakcie jego IV podróży apostolskiej do Polski[1].

15 maja 1993 został mianowany arcybiskupem metropolitą białostockim. Ingres do bazyliki archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Białymstoku odbył 5 czerwca 1993. 29 czerwca 1993 otrzymał w Rzymie paliusz metropolitalny. W archidiecezji zorganizował w 1994 I Białostocki Kongres Rodziny[1]. 26 listopada 2000 papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków arcybiskupa metropolity białostockiego[4].

W Episkopacie Polskim objął funkcje przewodniczącego Komisji Iustitia et Pax oraz Komisji ds. Seminariów Duchownych. Został delegatem do współpracy ze stałą watykańską Interdykasterialną Komisją do proporcjonalnego rozmieszczenia kapłanów w świecie[3]. Wszedł też w skład Komisji ds. Nauki Katolickiej, Komisji ds. Powołań Duchownych, Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracji[1], Komisji ds. Duchowieństwa i Komisji Mieszanej Biskupi i Wyżsi Przełożeni Zakonni[3].

Ponadto został członkiem Papieskiej Rady Iustitia et Pax[1] i konsultorem Kongregacji Wychowania Katolickiego[3]. W latach 1987 i 1990 brał udział w Synod Biskupów|Synodach Biskupów]] w Rzymie[1].

W 1982 konsekrował biskupa pomocniczego kieleckiego Mieczysława Jaworskiego. Był współkonsekratorem w trakcie sakr biskupa pomocniczego radomskiego Adama Odzimka (1985), biskupa pomocniczego sosnowieckiego Piotra Skuchy (1987), biskupa diecezjalnego drohiczyńskiego Antoniego Dydycza (1994), biskupa pomocniczego katowickiego Stefana Cichego (1998) i biskupa pomocniczego białostockiego Henryka Ciereszki (2012)[5].

Tytuły[edytuj | edytuj kod]

W 1998 nadano mu tytuły honorowego obywatela Katowic[3] i Białegostoku[6]. W 2012 otrzymał Odznakę Honorową Województwa Podlaskiego[7].

Kawaler Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 141–143. ISBN 83-7052-900-3.
  2. Nota biograficzna Stanisława Szymeckiego na stronie archidiecezji białostockiej. archibial.pl. [dostęp 2013-08-31].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 368. ISBN 83-911554-0-4.
  4. Rinuncia dell’Arcivescovo Metropolita di Białystok (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2000-11-16. [dostęp 2014-10-13].
  5. Stanisław Szymecki w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-08-31].
  6. Honorowi Obywatele Miasta. bialystok.pl. [dostęp 2013-08-31].
  7. Abp Stanisław Szymecki z Odznaką Honorową. poranny.pl, 2012-10-11. [dostęp 2013-08-31].
  8. J. Kamiński, U. Przymus (red.): Zwierzchnictwo w Polsce Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie. Katowice: Księgarnia Św. Jacka, 2008. ISBN 978-83-7030-641-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]