Stanisław Ujejski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Ujejski
Stanisław Ujejski
generał brygady obserwator generał brygady obserwator
Data i miejsce urodzenia 14 listopada 1891
Ropczyce
Data i miejsce śmierci 31 marca 1980
Toronto
Przebieg służby
Siły zbrojne c. i k. armia
Wojsko Polskie
Polskie Siły Powietrzne
Jednostki 2 Pułk Lotniczy
Stanowiska generalny inspektor PSP
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Oficer Legii Honorowej (Francja) Order Białego Lwa IV Klasy (Czechy) Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii

Stanisław Ujejski (ur. 14 listopada 1891 w Ropczycach, zm. 31 marca 1980 w Toronto) – generał brygady obserwator Wojska Polskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Ujejski urodził się 14 listopada 1891 w Ropczycach. Gimnazjum klasyczne ukończył w 1908 roku w Krakowie, a następnie studiował na Politechnice w Bernie w Szwajcarii[1]. Podczas I wojny światowej był powołany do armii austriackiej. W kwietniu 1918 roku został słuchaczem Szkoły Lotniczej, a później odbywał służbę w wojskach balonowych[1].

W Wojsku Polskim od 8 listopada 1918 roku[1]. W 1919 ukończył kurs w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego, a po jej ukończeniu będąc oficerem dyplomowanym w latach 1919 – 1920 służył w Oddziale Operacyjnym Naczelnego Dowództwa i w Sztabie Naczelnego Wodza. Ukończył w okresie 1922 – 1923 Kurs Doszkolenia Szkoły Sztabu Generalnego[2]. W 1926 roku brał udział w konferencji rozbrojeniowej w Genewie jako ekspert ds. lotnictwa. Był przydzielony do 2 Pułku Lotniczego. W Wyższej Szkole Wojennej był wykładowcą taktyki lotnictwa. Szef wydziału i pierwszy zastępca szefa Departamentu Aerodynamiki MSWojsk. i komendant Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie[3]. Dowódca 3. i 1. Grupy Lotnictwa oraz w latach 1938 – 1939 szef Sztabu Lotnictwa przy Sztabie Głównym.

W czasie kampanii wrześniowej szef sztabu naczelnego dowódcy lotnictwa i OPL[1]. Po kapitulacji przedostał się przez Rumunię do Francji. Od marca do lipca 1940 roku zastępca dowódcy Polskich Sił Powietrznych, a od 18 lipca do 19 września 1943 Generalny Inspektor PSP[1].

Wyjechał po demobilizacji do Kanady i zamieszkał w Toronto, gdzie zmarł.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • major – zweryfikowany 3 maja 1922 ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 23. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych
  • podpułkownik – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 7. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych
  • pułkownik – 18 lutego 1930 ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 1. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych
  • generał brygady – ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie generałów

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. s. 832.
  2. Rocznik oficerski 1923, s. 932, 943.
  3. Rocznik oficerski 1932, s. 227, 818.
  4. Odznaczenie pułkownika Rayskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 208 z 10 września 1931. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]