Stanisław Węgłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Węgłowski
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1938
Dzierżenin
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1997
Załuski
Poseł I kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Ruch dla Rzeczypospolitej
Okres urzędowania od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993

Stanisław Węgłowski (ur. 2 grudnia 1938 w Dzierżeninie, zm. 8 lipca 1997 w Załuskach) – polski polityk, poseł na Sejm X i I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Technikum Geodezyjne w Warszawie, następnie studia inżynierskie na Politechnice Warszawskiej i magisterskie na Akademii Rolniczej we Wrocławiu oraz podyplomowe na Akademii Rolniczo-Technicznej w Olsztynie.

W latach 1962–1986 pracował jako geodeta w Warszawie, Pułtusku, Kielcach i Ciechanowie. Od 1986 do 1997 był zatrudniony w Banku Gospodarki Żywnościowej w Ciechanowie.

W latach 1980–1981 działał w NSZZ „Solidarność”, był organizatorem związku w Biurze Geodezji w Ciechanowie, pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Zakładowej. Był wiceprzewodniczącym oddziału ciechanowskiego związku oraz jednym z przewodniczących Wojewódzkiej Komisji Porozumiewawczej. Wielokrotnie przewodził stronie solidarnościowej w negocjacjach na szczeblu wojewódzkim.

W 1989 kandydował do Sejmu z ramienia Komitetu Obywatelskiego w okręgu wyborczym nr 17 obejmującym województwo ciechanowskie. W wyborach 4 czerwca 1989 uzyskał 67,03% ważnych głosów i został posłem X kadencji. Należał do Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W 1990 stał na czele wojewódzkiego sztabu wyborczego Lecha Wałęsy w Ciechanowie.

Został członkiem Porozumienia Centrum, w wyborach parlamentarnych w 1991 kandydował z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum w okręgu nr 24 Ostrołęka (obejmującego województwa: ciechanowskie, ostrołęckie i łomżyńskie), uzyskując mandat posła na Sejm I kadencji. Był przewodniczącym sejmowej Komisji Polityki Przestrzennej, Budowlanej i Mieszkaniowej, inicjatorem i organizatorem I Kongresu Mieszkaniowego, członkiem Komisji Łączności z Polakami za Granicą. Należał do Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

W 1992 opuścił Porozumienie Centrum, stając się jednym ze współzałożycieli Ruchu dla Rzeczypospolitej Jana Olszewskiego. W maju 1994 kongres nadzwyczajny tej partii wybrał go na przewodniczącego (uchwał tego kongresu nie uznali zwolennicy wybranego wcześniej Romualda Szeremietiewa). Uczestniczył w obradach Konwentu Świętej Katarzyny, popierając kandydaturę Jana Olszewskiego w wyborach prezydenckich w 1995.

Zginął w wypadku drogowym.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]