Stanisław Wegner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Stanisław Wegner (ur. 10 kwietnia 1857 w Sokolnikach Małych, powiat Szamotuły, zm. 16 lutego 1930 w Poznaniu), polski publicysta, tłumacz, księgarz, finansista.

Był synem Leona, prawnika i historyka (zm. 1873) i Bronisławy z Jarochowskich. W Lipsku studiował prawo, filozofię i medycynę. W 1879 osiadł w Poznaniu. Początkowo praktykował w księgarni Jana Konstantego Żupańskiego, był także wspólnikiem księgarni i drukarni kierowanej dawniej przez Napoleona Kamieńskiego. Wydawał i redagował "Tygodnik Powieści", od 1896 pod tytułem "Biblioteka Powieści", a także pismo "Wielkopolanin". W latach 1899-1919 kontynuował działalność księgarni i drukarni zmarłego Franciszka Chocieszyńskiego. Po I wojnie światowej był m.in. dyrektorem Banku Parcelacyjnego (1919-1924) i publicystą "Gazety Powszechnej".

Był autorem ponad 1000 publikacji - recenzji teatralnych i muzycznych, felietonów, artykułów okolicznościowych; część ogłaszał pod pseudonimem W. Lasota, część anonimowo. Przekładał na język polski powieści Turgieniewa. Opracował kilka prac poświęconych ksiegarstwu i życiu wydawniczemu Poznania, a także popularne antologie, m.in.:

  • Złote myśli z dzieł J. I. Kraszewskiego (1879)
  • Skarby rozumu i serca. Myśli i zdania wyjęte z naszych pisarzy
  • Śpiewnik wielkopolski.

Źródła:

  • Danuta Pędzińska, Stanisław Wegner, w: Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, ISBN 83-01-02722-3