Stanisława Fleszarowa-Muskat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisława Fleszarowa-Muskat (ur. 21 stycznia 1919 w Siennowie, zm. 1 października 1989 w Sopocie) – polska powieściopisarka, poetka, publicystka i dramaturg.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w rodzinie nauczyciela Władysława Krzyckiego i Antoniny Anny Wandy z Isakiewiczów z pochodzenia Ormianki. Wychowywała się i początkowe wykształcenie odebrała w Kole, gdzie jej ojciec był kierownikiem szkoły, a później burmistrzem. Tu ukończyła Publiczną Szkołę Powszechną oraz Prywatne Gimnazjum Koedukacyjne Towarzystwa Oświata. Jako kilkunastoletnia dziewczyna publikowała swoje wiersze na łamach lokalnej „Gazety Kolskiej”. W 1936 rozpoczęła studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, które ze względu na wybuch II wojny światowej musiała przerwać.

W czasie wojny została wywieziona na roboty do Niemiec, w czasie urlopu wyjechała do Lwowa i na roboty nie powróciła. We Lwowie poślubiła prawnika Jerzego Fleszara. Udało jej się uzyskać zwolnienie z dalszej pracy w Niemczech i zaczęła pracować w urzędzie we Lwowie. Na początku marca 1944 przeniosła się do Częstochowy, gdzie pracowała jako urzędniczka. W połowie roku 1945 wyjechała do Gdyni, a następnie zamieszkała w Sopocie. W 1952 rozwiodła się z Jerzym Fleszarem i w 1957 poślubiła Tadeusza Muskata.

Na Wybrzeżu zajęła się pracą zawodową w instytucjach kulturalnych oraz pracą pisarską. Dziennikarka „Dziennika Bałtyckiego”, następnie inspektor kulturalno-oświatowy „Czytelnika” (1945–1950), kierownik literacki Teatru Wybrzeże (1950–1953), Estrady (1953–1955). Za swój debiut uznawała wydany w 1948 poemat historyczny Sen o morskiej potędze. Zmarła 1 października 1989 w Sopocie i została pochowana na Cmentarzu Komunalnym.

Była długoletnią działaczką PZPR[potrzebne źródło] i Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[potrzebne źródło].

Dorobek twórczy Stanisławy Fleszarowej-Muskat jest bardzo bogaty i różnorodny, zważywszy, że była autorką ponad 700 różnych utworów (w tym tylko niewielka część nie była publikowana).

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Stanisławy Fleszarowej-Muskat

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie informacje o nagrodach, odznaczeniach i wyróżnieniach przyznanych Stanisławie Fleszarowej-Muskat cytowane za[1].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1958 – Nagroda literacka miasta Gdańska,
  • 1968 – Dyplom honorowy literackiej nagrody marynistycznej im. Mariusza Zaruskiego,
  • 1969 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie twórczości literackiej,
  • 1974 – Nagroda Wojewódzka za wybitne osiągnięcia w dziedzinie kultury, przyznana przez Wojewodę Gdańskiego,
  • 1979 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdyni za rok 1979 w dziedzinie nauki, kultury i sztuki>,
  • 1985 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska za zasługi w dziedzinie kultury, sztuki i upowszechniania wiedzy o Gdańsku,
  • 1988 – Nagroda Prezydenta Miasta Sopotu „Brązowa Plakieta” w uznaniu zasług dla Sopotu w dziedzinie kultury.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej znane są powieści Stanisławy Fleszarowej-Muskat, jednak jej twórczość jest bardzo różnorodna, zawiera także sztuki teatralne, poezje czy publicystykę. Głównym tematem jej utworów byli ludzie i ich problemy.

  • Prześliczna bajeczka o misiu z miasteczka (1944),
  • W służbie morza (1946),
  • Sen o morskiej potędze (1948),
  • ABC morskie (1948),
  • Na stoczni (1949),
  • Chopin i Zuska (1949),
  • Pozwólcie nam krzyczeć (1957),
  • Przerwa na życie (1960),
  • Lato nagich dziewcząt (1960),
  • Milionerzy (1961),
  • Kochankowie róży wiatrów (1961),
  • Zbieg (1961), słuchowisko radiowe,
  • Czterech mężczyzn na brzegu lasu (1963),
  • Ostatni koncert (1965),
  • Zatoka śpiewających traw (1967),
  • Szukając gdzie indziej (1967),
  • Noc pod Alpami (1967),
  • Wycieczka-ucieczka (1968),
  • Powrót do miejsc nieobecnych (1968),
  • Jedna noc z tamtych lat (1969),
  • Wczesną jesienią w Złotych Piaskach (1970),
  • Papuga pana profesora (1970),
  • Wizyta (1971),
  • Wzór dla kapitana (1971),
  • Dwie ścieżki czasu (1973),
  • Tak trzymać t. 1-3 (1974-1977),
  • Kochankowie muszą się rozstać (1975),
  • Złoto nie złoto (1979),
  • Most nad rwącą rzeką (1984),
  • Czarny warkocz (1985),
  • Pasje i uspokojenia (1987),
  • Pod jednym dachem, pod jednym niebem (1988),
  • Stangret jaśnie pani (1989, pośmiertnie),
  • Portret dziewczyny na zielonym tle (1991, pośmiertnie),
  • Łza (1992, pośmiertnie),
  • Piękna pokora (1992, pośmiertnie),
  • Brzeg (1996, pośmiertnie),
  • Niepokonani, niepokorni (1996, pośmiertnie),
  • Wiatr od lądu (1996, pośmiertnie),
  • Nie wracają na obiad (1998, pośmiertnie).

Powieści: „Pozwólcie nam krzyczeć” (1957), „Przerwa na życie” (1960) i „Wizyta” (1971) stanowią trylogię[2] i są zarazem jednymi z najbardziej rozpoznawalnych powieści autorki.

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Stanisławy Fleszarowej-Muskat.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Błażejewski: Fleszarowa Sopocka albo – jak być kochaną: w osiemdziesiątą rocznicę urodzin Stanisławy Fleszarowej-Muskat. Gdańsk: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Josepha Conrada-Korzeniowskiego, 1999.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]