Stanislav Vinaver
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Stanislav Vinaver | |
| Data i miejsce urodzenia | 1 marca 1891, Šabac |
| Data i miejsce śmierci | 1 sierpnia 1955, Niška Banja |
| Narodowość |  serbska |
| Język | serbski |
Stanislav Vinaver (ur. 1 marca 1891 w Šabacu, zm. 1 sierpnia 1955 w miejscowości Niška Banja) - serbski poeta i tłumacz.
Urodził się w Šabacu w żydowskiej rodzinie o polskich korzeniach. Studia matematyczne i muzyczne podjął na Sorbonie w Paryżu. Był uczestnikiem I wojny światowej. W latach 1918-1941 pracował jako dziennikarz, współpracownik serbskiego czasopisma Vreme i Radia Belgrad.W czasie II wojny światowej przebywał w niewoli w jednym z obozów pod Osnabrück. Po wojnie pracował jako zawodowy literat i tłumacz. Zajmował się przekładem tekstów z francuskiego, niemieckiego, rosyjskiego, angielskiego i hiszpańskiego.
Bibliografia [edytuj]
- Mjeća (Miecia, 1911)
- Pantologija novije srpske pelengirike (1920)
- Manifest ekspresionističke škole
- Gromobran svemira (1921)
- Čuvari sveta (1926)
- Ratni drugovi (1939)
- Evropska noć (1952)
- Jezik naš nasušni (Język nasz codzienny, 1952)
- Zanosi i prkosi Laze Kostića (wydane pośmiertnie w 1963)
- Nadgramatika (wydane pośmiertnie w 1963)
