Stanislaw Tillich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanislaw Tillich
SACHSEN CDU 13.06.20130123 - Portrait.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 kwietnia 1959
Neudörfel
Premier Saksonii
Przynależność polityczna CDU
Okres urzędowania od 28 maja 2008
Poprzednik Georg Milbradt
Odznaczenia
Order Zasługi Wolnego Państwa Saksonii
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Stanislaw Tillich, górnołuż. Stanisław Tilich (wym. [ˈstanʲiswaw ˈtilix]; ur. 10 kwietnia 1959 w Neudörfel) – niemiecki polityk narodowości serbołużyckiej, premier kraju związkowego Saksonia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pobierał pierwsze nauki w rodzinnej wiosce i w powiatowym mieście Kamenz i Gimnazjum Serbskim w Budziszynie, potem studiował na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie. Po ukończeniu studiów pracował jako konstruktor w jednym z państwowych przedsiębiorstw elektronicznych, potem do 1989 w administracji powiatu Kamenz. Od 1989 do 1995 działał we własnym przedsiębiorstwie elektronicznym.

Od marca do października 1990 był posłem z ramienia wschodnioniemieckiej CDU w ostatniej Volkskammerze wkrótce już byłej NRD. W 1991 został obserwatorem przy Parlamencie Europejskim. W wyborach w 1994 i 1999 z ramienia Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej uzyskiwał mandat eurodeputowanego IV i V kadencji. Był członkiem grupy chadeckiej i wiceprzewodniczącym Komisji Budżetowej[1]. Od 1992 do 1999 wchodził w skład zarządu Europejskiej Partii Ludowej.

W 1999 odszedł z europarlamentu, obejmując urząd ministra do spraw związkowych i europejskich w rządzie landu Saksonia. Od 2002 do 2004 był szefem Kancelarii Państwowej Saksonii, a od 2004 do 2007 zajmował stanowisko ministra rolnictwa i ochrony środowiska. W 2007 został ministrem finansów Saksonii. W 2004 zasiadał w saksońskim landtagu. 28 maja 2008 rozpoczął urzędowanie na funkcji premiera Saksonii.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Górnych Łużycach. Jest katolikiem, żonaty i ma dwoje dzieci, mieszka w Panschwitz-Kuckau. Mówi biegle po czesku[2] i bardzo dobrze po polsku. Jego żona wyniosła znajomość języka polskiego z domu. Jej ojciec był robotnikiem przymusowym, który pozostał po wojnie na Łużycach i ożenił się z Serbołużyczanką[3].

Przypisy

  1. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 23 marca 2011].
  2. Bartosz T. Wieliński: Nie tylko Polacy kradną auta w Saksonii. wyborcza.pl, 24 września 2008. [dostęp 23 marca 2011].
  3. Piotr Jendroszczyk: Słowianin stanie na czele rządu Saksonii. rp.pl, 17 kwietnia 2008. [dostęp 23 marca 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]