Stannin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stannin
Stannite2.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy Stanin, piryt cynowy
Skład chemiczny Cu2FeSnS4
Twardość w skali Mohsa 4
Przełam Nierówny, zadziorowaty
Łupliwość Niewyraźna (110) i (001)
Układ krystalograficzny tetragonalny
Gęstość minerału 4,3 – 4,5 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa Stalowoszara
Rysa Czarna
Połysk Metaliczny na świeżym przełamie

Stanninminerał z gromady siarczków. Nazwa pochodzi od składu chemicznego: łac. stannumcyna. Kryształy mają pokrój czworościanów oraz zbliżonych do sześcianów postaci. Najczęściej jednak występuje w zbitych i drobnokrystalicznych agregatach. Struktura stanninu podobna jest do struktury chalkopirytu, gdzie pozycje Fe i Cu obsadzają miedź, żelazo i cyna Sn. Rozpoznać go można łatwo w polerowanych zgładach gdzie bardzo często wykrusza się pozostawiając trójkątne wykruszenia. Trawiony kwasem azotowym wydziela SnO2 (kasyteryt w postaci osadu) oraz siarkę jako niebieskawy roztwór.

Rozpoznawanie w świetle odbitym[edytuj | edytuj kod]

  • bezbarwny z odcieniem zielonkawym, różowym lub oliwkowoszarym
  • Refleksyjność w przedziale 26-27,3%
  • ΔR – słabe dwójodbicie
  • wyraźny efekt anizotropii

Skład chemiczny[edytuj | edytuj kod]

Teoretycznie zawiera 29,58% Cu, 27,61% Sn i 12,91% Fe. Ponadto często zawiera domieszki Zn, Sb oraz Ag.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Minerał ten powstaje w wyniku procesów hydrotermalnych. Bardzo częsty składnik żył kruszconośnych wysokich i średnich temperatur. Zdarza się także w pegmatytach.

Minerały współwystępujące[edytuj | edytuj kod]

Chalkopiryt, sfaleryt, kasyteryt, tetraedryt, piryt, pirotyn, wolframit, arsenopiryt.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolewski A., Manecki A., Mineralogia szczegółowa, Wydawnictwo PAE. Warszawa 1993, ISBN 83-85636-03-X
  • Muszer A., Zarys mikroskopii kruszców, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2000, ISBN 83-229-2011-3
  • Żaba J., Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Wyd. Videograf II, Chorzów 2006, ISBN 978-83-7183-385-7 (formalnie błędny numer ISBN)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]