Altmark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Stara Marchia)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne znaczenia.
Altmark i okolice
Tangermünde
Marchia Wschodnia (Marchia Saska) ok. 965 roku i jej podział na 6 części
Bismark
Arendsee

Altmark (dawn. pol. Stara Marchia[1]) – najstarsza część Marchii Brandenburskiej położona na lewym, zachodnim brzegu Łaby powyżej Hamburga na północy i poniżej Magdeburga na południu; północna część Saksonii-Anhalt.

Główne miasta: Salzwedel, Stendal i Tangermünde (dawniej należące do Hanzy).

Główne rzeki: Łaba, Hawela.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przed wędrówką ludów obszar ten był zasiedlony przez Longobardów, a po ich wywędrowaniu północno-zachodnia część została zasiedlona przez Sasów i Słowian na pozostałym terenie. Po pokonaniu Sasów przez Karola Wielkiego, obszary przez nich zasiedlone zostały włączone do Państwa Franków i przekształcone w Margrabstwo Saksonii, jako obszar obronny Księstwa Saksońskiego przed Słowianami. Po podziale w 843 roku Państwa Franków, obszar Margrabstwa Saksońskiego należał do saskiego biskupstwa Verden i Halberstadt w Państwie Wschodniofrankońskim. W roku 937 na ziemiach Starej Marchii powstała Marchia Wschodnia, utworzona przez cesarza Ottona I. Po śmierci margrabiego Gero w roku 965 obszar Marchii Wschodniej został podzielony na 6 części. W ten sposób na ziemiach dzisiejszej Starej Marchii powstała Marchia Północna. W roku 1134 roku cesarz Lotar III nadał obszary Marchii Północnej Albrechtowi Niedźwiedziowi w lenno. W wyniku podboju ziem słowiańskich, w roku 1157 powstała Marchia Brandenburska. Nowo podbite obszary nazwano Marchią Środkową, w odróżnieniu od ziem Starej Marchii. Po wymarciu dynastii askańskiej w roku 1324, Marchia Brandenburska oraz Stara Marchia (jako jej część składowa), dostała się pod panowanie Wittelsbachów i Luksemburgów, którzy od roku 1356 byli elektorami. Za czasów Karola IV, miasto Tangermunde w Starej Marchii było stolicą i głównym miastem Marchii Brandenburskiej. W roku 1415 władzę w Brandenburgii otrzymali Hohenzollernowie, którzy przyjęli tytuł "Margrabia - Elektor Brandenburgii i Starej Marchii". Od roku 1701 Stara Marchia była częścią prowincji Marchia Brandenburska w Królestwie Prus. Po pokonaniu Prus w roku 1806 przez Napoleona, Stara Marchia została przyłączona do Królestwa Westfalii. Po Kongresie Wiedeńskim w 1815 roku, ziemie Starej Marchii zostały włączone do pruskiej prowincji Saksonia i podzielone na powiaty: Salzwedel, Gardelegen, Osterburg i Stendal. Po drugiej wojnie światowej Stara Marchia należała do Landu Saksonia-Anhalt, a w latach 1952-1990 do Okręgu Magdeburskiego w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Po zjednoczeniu Niemiec znów należy do landu Saksonia-Anhalt.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej: Zmiany wprowadzone na 77. posiedzeniu Komisji. [dostęp 2013-03-09]. s. 2.