Stare Dębno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stare Dębno
Widok wsi z drogi nr 167
Widok wsi z drogi nr 167
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Tychowo
Wysokość 50 m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 190
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-220
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0313791
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Stare Dębno
Stare Dębno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stare Dębno
Stare Dębno
Ziemia 53°51′50″N 16°10′13″E/53,863889 16,170278

Stare Dębno (do 1945 r. niem. Damen) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo. W latach 1975-1998 wieś należała do woj. koszalińskiego. Według danych UM, na dzień 31 grudnia 2013 roku wieś miała 190 mieszkańców [1].

Osady wchodzące w skład sołectwa: Nowe Dębno oraz Rudno.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży w odległości ok. 9 km na południowy zachód od Tychowa, przy drodze wojewódzkiej nr 167, w pobliżu rzeki Parsęty.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa wsi wskazuje na pochodzenie z łużyckiego i oznacza drzewo dąb.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stare lenno rodziny von Kleist (Kleszczów), wzmiankowane w dokumentach już w 1523 r. W XVII wieku posiadłość w części znalazła się w rękach rodziny von Rowen, później von Köppern i von Bohlen. Od 1790 r. ponownie w całości należy do rodziny von Kleist. W spisie majątków ziemskich z 1884 roku Stare Dębno figuruje jako współwłasność von Kleistów ze Smęcina i von Kleistów-Retzow z Tychowa, którzy od początków XX wieku stali się jedynymi właścicielami.[2]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. św. Szczepana
Kościół pw. św. Szczepana, dzwonnica
Parsęta z mostu pod Starym Dębnem

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[3][4]:

inne zabytki:

  • założenia parkowo-pałacowe z końca XIX wieku zlokalizowane na północ od wsi. Pierwotne był dwór, po którym widoczne są tylko ślady fundament. Z pierwotnego założenia zachowały się zabudowania gospodarcze - murowane obory, budynek gospodarczy. Park o pow. 1,5 ha i charakterze leśnym, oddzielony od zabudowań kanałem łączącym się z rzeką Parsętą.
  • grodzisko z IX-XIV wieku, znajduje się 200 m na południowy wschód od byłego PGR na nizinnym stożkowym wzniesieniu o wysokości 7 m.

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości znajduje się przystanek komunikacji autobusowej.

Przypisy

  1. UM: Wykaz liczby mieszkańców w Gminie Tychowo, stan na 31-12-2013 r.
  2. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, str. 97, ISBN 83-7263-900-0
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 30.3.13]. s. 4.
  4. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 
  5. Andrzej Świrko, Elżbieta Mitura, Szlakami otwartych kościołów dorzecza Parsęty, str. 65, ISBN 978-83-7518-021-3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0