Stare Kramsko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stare Kramsko
Tablica na dzwonnicy
Tablica na dzwonnicy
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat zielonogórski
Gmina Babimost
Strefa numeracyjna (+48) 68
Tablice rejestracyjne FZI
SIMC 0907645
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Stare Kramsko
Stare Kramsko
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stare Kramsko
Stare Kramsko
Ziemia 52°06′36″N 15°45′57″E/52,110000 15,765833Na mapach: 52°06′36″N 15°45′57″E/52,110000 15,765833

Stare Kramsko (niem. Alt Kramzig) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Babimost.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stare Kramsko, jako wieś rycerska zorganizowana na prawie polskim, powstało na przełomie XII i XIII wieku. W 1320 roku ówczesny właściciel wsi, rycerz Miron z Lasocic, podarował ją klasztorowi cystersów z Obry, którzy byli jej właścicielami do XVIII wieku. Podczas "potopu szwedzkiego" w 1657 r. wieś całkowicie zniszczono. W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793 roku znalazła się w Królestwie Prus.

Przez cały okres zaborów i okupacji wieś zachowała polski charakter. Od lat 80. XIX wieku działały tu liczne polskie organizacje. Pod przywództwem Teodora Spiralskiego mieszkańcy wsi uczestniczyli w Powstaniu Wielkopolskim, a po I wojnie światowej utworzyli Koło Związku Polaków w Niemczech. 1 maja 1929 roku powstała tu Polska Katolicka Szkoła Powszechna. Podczas akcji germanizacyjnej nazw miejscowych i fizjograficznych historyczna nazwa niemiecka Alt Kramzig została w 1937 r. zastąpiona przez administrację nazistowską sztuczną formą Krammensee.

29 stycznia 1945 roku obszar Starego Kramska znalazł się ponownie w państwie polskim.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Dzwonnica kościelna

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisana jest[1]:

  • dzwonnica wiejska, drewniana, z XIX wieku; w 1929 r. wybudowano dzwonnicę, którą ufundowali mieszkańcy wsi: Maria i Walenty Kubikowie. Służyła do ostrzegania przed kataklizmami jak pożar, powódź czy gradobicie oraz biciem dzwonów informowała o śmierci kogoś z mieszkańców. Została umieszczona w rejestrze zabytków pod numerem 1848. Dwukrotnie dokonywano jej renowacji w 1968 roku i w 2003 roku. Nadal jest użytkowana.

Przypisy

  1. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego – stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 25.2.13]. s. 103.