Stare Sioło (obwód lwowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stare Sioło
Старе Село
Widok na wieś i ruiny zamku
Widok na wieś i ruiny zamku
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Rejon pustomycki
Powierzchnia 4,25 km²
Wysokość 290 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

2119
499 os./km²
Nr kierunkowy +380 8-03230
Kod pocztowy 81154
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Stare Sioło
Stare Sioło
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Stare Sioło
Stare Sioło
Ziemia 49°42′07″N 24°11′41″E/49,701944 24,194722
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Ukraina

Stare Sioło (ukr. Старе Село, Stare Seło) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie pustomyckim. W 2001 roku liczyła 2119 mieszkańców.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek
Zamek, wieża
Zamek, wieża

Nazwa wsi pojawia się po raz pierwszy w 1442 roku (oficjalne źródła Ukrainy podają rok 1211). Wcześniej Władysław II Jagiełło nadał osadę Zawiszy Czarnemu. Wnuczka Zawiszy Czarnego wniosła Stare Sioło w posagu hetmanowi Janowi Tarnowskiemu.

Pod koniec XIX wieku wieś wchodziła w skład powiatu bóbreckiego. Mieściły się w niej: stacja kolejowa, urząd pocztowy i telegraficzny[1].

W II Rzeczypospolitej wieś była siedzibą gminy Stare Sioło w powiecie bóbreckim, w województwie lwowskim.

We wsi został pochowany polski pułkownik Roman Wybranowski.

Zamek[edytuj | edytuj kod]

Zamek zbudowany został przez księcia Władysława Dominika Ostrogskiego w 1654 roku na planie pięciokąta z kamienia i cegły. W budowie prawdopodobnie brał udział Ambroży Przychylny. Nie został zdobyty przez buntowników Chmielnickiego, nie szturmowali go też w 1672 roku Turcy po zdobyciu Kamieńca Podolskiego.

Przypisy

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1880–1902, s. 242.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI, Warszawa, 1880–1902, s. 242

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]