Stare Wasiliszki
| Stare Wasiliszki Старыя Васілі́шкі |
|
| Państwo |  Białoruś |
| Obwód | grodzieński |
| Rejon | szczuczyński |
|
Położenie na mapie Białorusi
  Stare Wasiliszki
Старыя Васілі́шкі |
|
| Na mapach: | |
Stare Wasiliszki (biał. Старыя Васілі́шкі) – wieś na Białorusi, w rejonie szczuczyńskim obwodu grodzieńskiego, 70 km od Grodna. W okresie dwudziestolecia międzywojennego na terenie II Rzeczypospolitej, w województwie nowogródzkim.
Spis treści |
[edytuj] Dane historyczne
Historia przynależności obszarów, na których położone są Stare Wasiliszki jest podobna do Wasiliszek. Należy tylko nadmienić, że to właściwie ta miejscowość powstała jako pierwotna osada, z czasem jednak nastąpiła budowa kolonii, która następnie zdominowała okolicę jako miasteczko stanowiące centrum dla okolicy, a to głównie za sprawą dość znacznego osadnictwa żydowskiego w Wasiliszkach.
Stare Wasiliszki to jednak odrębna parafia kościoła rzymskokatolickiego. Stary kościół uległ spaleniu. Z inicjatywy okolicznych parafian wybudowano w latach 1897-1903 nowy, murowany kościół neogotycki, który dziś – położony, jak cała wieś, na niewielkim wzniesieniu – góruje nad okolicą.
[edytuj] Czesław Niemen
W Starych Wasiliszkach urodził się znany polski piosenkarz i twórca Czesław Juliusz Wydrzycki występujący pod pseudonimem Czesław Niemen. Przez lata komunizmu w jego domu rodzinnym nie zdołano utworzyć żadnej, choćby symbolicznej, izby czy małego muzeum. W sierpniu 2010 roku w domu, w którym urodził się Czesław Wydrzycki, otwarto muzeum Czesława Niemena.
[edytuj] Opis i geografia
Miejscowość położona jest na niewielkim wzniesieniu, przy drodze Wasiliszki-Ostryna (i dalej do Grodna). Na południu rozciąga się dolina rzeczki Lebiedka, za którą na kolejnym wzniesieniu zlokalizowana jest wieś Arcisze. Na północnym wschodzie leży wieś Dworczany. W niewielkim oddaleniu do miejscowości, na północy, usytuowano cmentarz[1], na nagrobkach starej części dominują polskie nazwiska, choć w nowej części jest już więcej nazwisk białoruskich i rosyjskich, a także litewskich.
W miejscowości dominuje zabudowa drewniana. Nad tą zabudową dominuje, położony na zachodnim krańcu wsi kościół parafialny pw. św. ap. Piotra i Pawła.
Do dnia dzisiejszego większość mieszkańców to Polacy (podobnie zresztą jak w całej okolicy). Dominują osoby starsze, młodzież wybiera miasto, a kolejne domy albo podpadają w ruinę albo są zagospodarowywane przez Kołchoz lub Kompleks na potrzeby mieszkaniowe swoich pracowników.
