Starokonstantynów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Starokonstantynów
Zamek w Starokonstantynowie
Zamek w Starokonstantynowie
Herb Flaga
Herb Starokonstantynowa Flaga Starokonstantynowa
Państwo  Ukraina
Obwód chmielnicki
Powierzchnia 40 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności

35 206
Nr kierunkowy +380-3854
Kod pocztowy 31100—31109
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Starokonstantynów
Starokonstantynów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Starokonstantynów
Starokonstantynów
Ziemia 49°45′N 27°13′E/49,750000 27,216667
Portal Portal Ukraina

Starokonstantynów, dawniej Konstantynów (ukr. Старокостянтинів, trb. Starokostiantyniw) – miasto w obwodzie chmielnickim Ukrainy.

Założone zostało w 1525 przez księcia Konstantego Ostrogskiego na miejscu innej wykupionej osady i otrzymało nazwę Konstantynów. Obecna nazwa miasta obowiązuje dopiero od XIX wieku.

Miasto położone jest w widłach rzeki Słuczy i Ikopotu, które tworzą obecnie zalew.

Dawniej wiódł tędy Czarny szlak – jedna z trzech głównych dróg najazdów tatarskich pustoszących niemal co roku Rzeczpospolitą. Z tego powodu Konstanty Wasyl Ostrogski wybudował tutaj małą twierdzę w kształcie czworoboku.

W 1870 w miejscowości urodził się Jakub Weinles – polski artysta malarz, a w 1889 Mikołaj Prus-Więckowski – polski inżynier i generał Wojska Polskiego.

Według spisu ludności z 2001 roku miasto liczyło 35 206 mieszkańców.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zamek[1] z XVI w., z przybocznym kościołem i dzwonnicą
  • obronna wieża klasztoru dominikanów górująca nad okolicą
  • klasztor kapucynów.

Miasto w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Stary Konstantynów pojawia się w przepowiedni Wernyhory. Według niej pod miastem Polacy mają ostatecznie zwyciężyć Rosjan.

(...) Moskale dwa razy na głowę pobici zostaną: raz pod Batowem (...), drugi raz pod Starym Konstantynowem w jarze Hanczarycha zwanym.

Miasto jest też głównym miejscem, w którym odgrywa się akcja autobiograficznej książki "Pożoga" Zofii Kossak-Szczuckiej, opisującej krwawe dzieje rewolucji bolszewickiej lat 1917–1919.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Starokonstantynów. [dostęp 4.9.13].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]