Starszy chorąży sztabowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Starszy chorąży sztabowy
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna

Starszy chorąży sztabowy (st. chor. sztab.) – najwyższy podoficerski stopień wojskowy. Kod NATO: OR-09.

W Wojsku Polskim wprowadzony w 1967 roku[1]. Funkcjonuje w Wojskach Lądowych, Siłach Powietrznych, Wojskach Specjalnych. Stopień przynależy do korpusu podoficerów (do 2004 roku w osobnym korpusie chorążych). W hierarchii wojskowej stoi bezpośrednio wyżej od starszego chorążego i niżej od podporucznika. Odpowiada starszemu chorążemu sztabowemu marynarki w Marynarce Wojennej.

W czasie II wojny światowej istniał tylko stopień chorąży.

W Siłach Zbrojnych PRL należał do korpusu chorążych[2].

Oznaczenie stopnia[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy chorąży sztabowy nosił na środku taśmy otokowej czapki garnizonowej podoficera umieszczone w linii równoległej do krawędzi taśmy cztery gwiazdki, bez odstępów między ramionami gwiazdek. Naramienniki obszyte wokół (z wyjątkiem miejsca wszycia rękawa) jednolitą taśmą szerokości 5 mm. Ponadto cztery gwiazdki umieszczone wzdłuż linii prostej biegnącej przez środek naramiennika; w odległości 1,2 cm od wszycia rękawa, drugą w odległości 5 mm od wierzchołka ramienia pierwszej gwiazdki do kąta wklęsłego między dwoma ramionami drugiej gwiazdki, a trzecia i czwarta podobnie jak druga[3].

Przypisy

  1. Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. s. 411.
  2. Podręcznik dowódcy drużyny. s. 66.
  3. Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku. s. 49-55.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.
  • Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.