Starszy szeregowy
| Starszy szeregowy Wojska Lądowe |
|
| Aktualne oznaczenie stopnia | |
 naramiennik |
|
 kurtka nieprzemakalna |
|
| Oznaczenie stopnia 1925-39 | |
 naramiennik |
|
| Oznaczenie stopnia 1919-25 | |
 naramiennik |
Starszy szeregowy (do 1977 r. starszy szeregowiec[1]) – najwyższy stopień w korpusie szeregowych w Wojsku Polskim. Obecnie żeby go posiadać trzeba m.in. mieć ukończone przynajmniej gimnazjum i posiadać przygotowanie zawodowe, np. zasadniczą szkołę zawodową, odbytą zasadniczą służbę wojskową w pełnym wymiarze (są wyjątki zwalniające z tego obowiązku), przejść testy sprawnościowe i psychologiczne, być osobą niekaraną.
Spis treści |
Odpowiedniki [edytuj]
Odpowiednikiem starszego szeregowego w innych rodzajach wojsk jest (był) stopień:
- starszy strzelec – dawniej w piechocie;
- bombardier – w artylerii;
- starszy ułan, szwoleżer i strzelec konny – w kawalerii;
- starszy strzelec pancerny – w broniach pancernych;
- starszy saper – w wojskach inżynieryjnych;
- starszy marynarz – w Marynarce Wojennej;
- starszy legionista – w Legionach Polskich.
W innych służbach niż wojskowe odpowiednikami są:
Oznaczenia [edytuj]
Oznaczeniem stopnia w Wojsku Polskim jest jedna pozioma belka.
W myśl Przepisu Ubioru Polowego Wojsk Polskich r. 1919 starszy szeregowiec posiadł na naramiennikach kurtki i płaszcza z tasiemki wełnianej karmazynowej szerokości 0,5 cm naszyty w poprzek naramiennika przeciętnie w połowie jego długości jeden pasek[2].
Zgodnie z przepisami ubiorczymi żołnierzy Wojska Polskiego z 1972 roku starszy szeregowiec nosił na przodzie otoku czapki garnizonowej wykonany z taśmy dystynkcyjnej[a] jeden pasek długości 3 cm i szerokości 5 mm, na naramiennikach kurtek jeden pasek szerokości 8 mm, podwinięty obydwoma końcami pod naramiennik (po 1 cm), naszyty w odległości 2 cm od miejsca wszycia rękawa[3].
Uwagi
- ↑ Starsi szeregowcy zasadniczej służby wojskowej, żołnierze rezerwy i studenci odbywający wojskowe szkolenie w ramach studium wojskowego nosili paski z taśmy dystynkcyjnej z kolorowym brzegiem: w wojskach lądowych – koloru czerwonego, w jednostkach wojsk obrony wewnętrznej – koloru granatowego.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979.
- Przepis Ubioru Polowego Wojsk Polskich. Warszawa: Zakłady Graficzno-Wydawnicze "Książka", 1919.
- Przepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego; sygn. Mund. 45/71/III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1972.
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
||||||||||||||||||||||
