Starzec mnich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy ojca duchowego, nauczyciela życia chrześcijańskiego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Starzec - począwszy od starożytności chrześcijańskiej, szczególnie w tradycji wschodniej, doświadczony mnich uczący życia duchowego nowych adeptów życia mniszego i ascezy. Tzw. starczestwo było silnym ruchem duchowym w Rosji XIX w. Starcami, którzy na trwałe wpisali się w duchowość rosyjską byli m.in. Nil Sorski oraz Serafin z Sarowa. Żyjąc w odosobnieniu, w pustelniach byli starcy celem pielgrzymek wielu postaci znaczących w społeczeństwie, w kulturze, sztuce.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kołogriwow, J. SJ, O Świętym Starcu Serafinie [w:] Św. Serafim z Sarowa, Ogień Ducha Świętego, Kraków: Esprit, 2008, ISBN 978-83-60040-67-6, s.5-37.
  • Opowieści pielgrzyma. Tłumaczenie Andrzej Wojnowski. Wydawnictwo "W drodze", Poznań 1999, wyd. 3, s. 173.
  • Špidlík, Tomáš: Hezychazm w Rosji – Nil Sorski. W: Tenże: Wielcy mistycy rosyjscy. Kraków: Wydawnictwo "M", 1996, s. 115-132.
  • Wipszycka, Ewa Egipt - Ojczyzna mnichów, w: Apoftegmaty Ojców Pustyni, Opracowanie i wybór ks. M. Starowieyski, Warszawa 1986 ATK Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy 33, z.1 s. 17-47.