Starzec mnich
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Starzec (mnich) - począwszy od starożytności chrześcijańskiej, szczególnie w tradycji wschodniej, doświadczony mnich uczący życia duchowego nowych adeptów życia mniszego i ascezy. Tzw. starczestwo było silnym ruchem duchowym w Rosji XIX w. Jednym z najwybitniejszych starców był Serafim z Sarowa. Żyjąc w odosobnieniu, w pustelniach byli starcy celem pielgrzymek wielu postaci znaczących w społeczeństwie, w kulturze, sztuce.
Zobacz też [edytuj]
- eremita (pustelnik)
- post
- celibat
- anachoretyzm
- monastycyzm
- Pachomiusz
- Antoni Wielki
Bibliografia [edytuj]
- Ewa Wipszycka, Egipt - Ojczyzna mnichów, w: Apoftegmaty Ojców Pustyni, Opracowanie i wybór ks. M. Starowieyski, Warszawa 1986 ATK Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy 33, z.1 s. 17-47.
- Opowieści pielgrzyma. Tłumaczenie Andrzej Wojnowski. Wydawnictwo "W drodze", Poznań 1999, wyd. 3, s. 173.
