Staurolit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Staurolit
Staurolite-37002.jpg
Staurolit w formie "krzyża św. Andrzeja"
Staurolit w formie "krzyża św. Andrzeja"
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy granatyt
Skład chemiczny zasadowy krzemian glinu i żelaza
(2(Fe,Mg,Zn)O·AlOOH·4Al2O(SiO4))
Twardość w skali Mohsa 7 – 7,5
Przełam łuskowy, nierówny
Łupliwość wyraźna jednokierunkowa
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 3,65 – 3,83 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa czarna, brązowa, czerwona
Rysa biała
Połysk szklisty, woskowy, żywiczny
Inne dyspersja – 0,023
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Staurolit (granatyt) – minerał z gromady krzemianów. Minerał pospolity. Nazwa pochodzi od greckich słów stauros i lithos, co oznacza kamień krzyżowy.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Kryształy o pokroju słupkowym. Często występują zbliźniaczenia przenikające się w płaszczyźnie zrostu pod kątem zbliżonym do prostego (tzw. "krzyż grecki") lub pod kątem 60° (tzw. "krzyż św. Andrzeja"). Zawsze tworzy kryształy wrosłe. Niekiedy występuje w formie skupień ziarnistych. Jest kruchy, przeświecający, rzadko przezroczysty.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Tworzy się dzięki regionalnym przeobrażeniom skał osadowych, najczęściej łupków ilastych. Spotykany w łupkach mikowych, łupkach kwarcytowych i gnejsach. Współwystępuje z granatami szczególnie z almandynem, kwarcem, muskowitem, biotytem, paragonitem, dystenem.

Miejsca występowania:

  • w Polsce: w Górach Opawskich (w okolicach Głuchołaz), Masyw Śnieżnika, Góry Złote w Sudetach.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • W jubilerstwie ograniczone zastosowanie ze względu na ciemne barwy i nieprzezroczystość.
  • Poszukiwany jako kamień kolekcjonerski ze względu na interesujące formy krystaliczne.
  • Ma znaczenie naukowe – wskaźnik charakteru i stopnia przeobrażeń skał.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Autor: Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Leksykon przyrodniczy. Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1995, s. 206. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]