Staw barkowo-obojczykowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Staw barkowo-obojczykowy (łac. articulatio acromioclavicularis) – staw łączący wyrostek barkowy łopatki z obojczykiem.

Powierzchnie stawowe: koniec barkowy obojczyka, brzeg przyśrodkowy wyrostka barkowego łopatki.

Torebka stawowa jest luźna, z przodu grubsza niż z tyłu, wzmocniona więzadłami; przyczepia się do kości wzdłuż granic powierzchni stawowych.

Krążek stawowy nieraz wypełnia całą jamę stawową i przekształca staw w połączenie chrząstkozrostowe.

Wzmacniany jest przez:

  • więzadło barkowo-obojczykowe między powierzchnią górną końca barkowego obojczyka a przylegającą częścią wyrostka barkowego łopatki
  • więzadło kruczo-obojczykowe
    • czworoboczne stanowi część przednio-boczną, odchodzącą od kresy czworobocznej obojczyka
    • stożkowate stanowi część tylno-przyśrodkową, odchodzącą od guzka stożkowatego obojczyka

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.