Stefan Bembiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefan Bembiński
Stefan Bembiński-senat.jpg
Data i miejsce urodzenia 24 lipca 1917
Łagów
Data i miejsce śmierci 1 stycznia 1998
Radom
Senator I kadencji
Przynależność polityczna Obywatelski Klub Parlamentarny
Okres urzędowania od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Krzyż Armii Krajowej

Stefan Bembiński ps. Harnaś (ur. 24 lipca 1917 w Łagowie Opatowskim, zm. 1 stycznia 1998 w Radomiu) – polski weteran II wojny światowej, żołnierz AK, senator I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Zdobył wykształcenie nauczycielskie, ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie w Kielcach. Od 1936 pracował w szkołach powszechnych we Wsoli i Kobylniku, początkowo jako praktykant, następnie kierował szkołą w Kobylniku. W latach 1938–1939 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy 8. Dywizji Piechoty w Pułtusku, uczestniczył w kampanii wrześniowej w szeregach 21 Pułku Piechoty AK „Dzieci Warszawy”. Trafił do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł i powrócił do pracy w szkole w Kobylniku. Wkrótce zaangażował się w działalność radomskiej AK (pseud. Harnaś), dowodził placówką w Błotnicy, był zastępcą komendanta dywersji Inspektoratu Radom i dowódcą kompanii w 72 Pułku Piechoty AK.

Opuścił Radom po wejściu wojsk radzieckich, przez pewien czas przebywał w Krakowie. W kwietniu 1945 na krótko został aresztowany. Po powrocie do Radomia uczestniczył w kilku zbrojnych akcjach podziemia (rozbicie więzienia w Kielcach w sierpniu 1945, uwolnienie byłych AK-owców z więzienia w Radomiu we wrześniu 1945). We wrześniu 1945 ponownie aresztowany, w lutym 1946 skazany na karę śmierci, po złagodzeniu kary więziony w Rawiczu i Wronkach. Zwolniono go w 1952, uniemożliwiając podjęcie pracy w szkolnictwie. Po kilku latach utracił także zatrudnienie w Dyrekcji Przemysłu Leśnego w Radomiu, przez pewien czas pracował jako robotnik budowlany, później prowadził gospodarstwo warzywnicze. Studiował zaocznie historię na Uniwersytecie Warszawskim i nauki humanistyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Działał w organizacjach kombatanckich. Po wydarzeniach października 1956 organizował w Radomiu oddział Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, w którym objął funkcję prezesa. Od lat 80. był związany z „Solidarnością”, m.in. jako przewodniczący Sekcji Żołnierskiej przy zarządzie Regionu Ziemia Radomska. W czerwcu 1989 został wybrany senatorem z województwa radomskiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego. W Senacie, gdzie zasiadał przez jedną kadencję (do 1991), brał udział w pracach Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. Jako weteran wojenny był odznaczony Krzyżem AK, Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, a pośmiertnie w 2006, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność kombatancką i społeczną, Krzyżem Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[1].

Z małżeństwa z Aliną (urzędniczką, więzioną w latach 1945–1947), miał dwie córki (Ewę i Annę).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]