Stefan Edberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefan Edberg
Stefan Edberg
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Londyn
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1966
Västervik
Wzrost 187 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1983
Zakończenie kariery 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 42
Najwyżej w rankingu 1 (13 sierpnia 1990)
Australian Open W (1985, 1987)
Roland Garros F (1989)
Wimbledon W (1988, 1990)
US Open W (1991, 1992)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 1 (9 czerwca 1986)
Australian Open W (1987, 1996)
Roland Garros F (1986)
US Open W (1987)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Olympic rings with white rims.svg Igrzyska olimpijskie
Brąz Seul 1988 tenis ziemny
(gra pojedyncza)
Brąz Seul 1988 tenis ziemny
(gra podwójna)

Stefan Edberg (ur. 19 stycznia 1966 w Västervik) − szwedzki tenisista.

Jeden z wybitnych woleistów, szukający rozwiązania niemal każdej akcji – zarówno w odbiorze, jak i przy własnym podaniu – przy siatce. Wysoko oceniano obok umiejętności wolejowych jego klasyczny, jednoręczny backhand.

Wygrał w karierze 41 turniejów w grze pojedynczej oraz 18 turniejów deblowych. 6 razy wygrywał w singlu turnieje wielkoszlemowe – Australian Open 1985 i 1987 (po raz ostatni rozgrywane na nawierzchni trawiastej); Wimbledon 1988 i 1990; US Open 1991 i 1992. Ma na koncie także 3 tytuły wielkoszlemowe w deblu; w 1987 wygrywał Australian Open i US Open w parze z Andersem Järrydem, a w 1996 Australian Open z Czechem Petrem Kordą.

13 sierpnia 1990 po raz pierwszy awansował na pozycję nr 1 rankingu światowego, zastępując Ivana Lendla. Łącznie był liderem rankingu przez 72 tygodnie. Również jako lider listy ATP kończył sezony 1990 i 1991. Miejsce w pierwszej dziesiątce zajmował w latach 1985-1994 (do 1993 w czołowej piątce). W 1987 wraz z Järrydem został deblowym mistrzem świata (tytuł nadawany przez ATP).

W latach 1984-1996 Edberg reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa; czterokrotnie miał udział w końcowym sukcesie (1984, 1985, 1987 i 1994). W 1984 wygrał rywalizację pokazową na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w grze pojedynczej; 1988 zdobył brąz zarówno w singlu, jak i w deblu.

Cieszył się uznaniem jednego z największych dżentelmenów kortów; pięciokrotnie otrzymywał wyróżnienie ATP za postawę godną sportowca; w 1996 został patronem tej nagrody.

Od 1994 osiągał gorsze rezultaty, w 1995 wypadł z czołowej dwudziestki i podjął decyzję o zakończeniu kariery wraz z końcem 1996 roku; w swoim ostatnim roku zawodowej kariery ponownie był w dobrej formie, wygrał m.in. deblowe Australian Open oraz dotarł do finału singla na turnieju w Queens Club, a na US Open wyeliminował mistrza Wimbledonu Richarda Krajicka. W listopadzie 1996 porażką w pierwszej rundzie turnieju w Sztokholmie z rodakiem Nicklasem Kultim zakończył karierę (miał jeszcze zagrać w finale Pucharu Davisa, ale nie był w pełni sił).

W 2004 znalazł się w gronie członków Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Linki zewnętrzne [edytuj]