Stefan Edberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Edberg
Stefan Edberg
Państwo  Szwecja
Miejsce zamieszkania Londyn
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1966
Västervik
Wzrost 187 cm
Masa ciała 77 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1983
Zakończenie kariery 1996
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 41
Najwyżej w rankingu 1 (13 sierpnia 1990)
Australian Open W (1985, 1987)
Roland Garros F (1989)
Wimbledon W (1988, 1990)
US Open W (1991, 1992)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 1 (9 czerwca 1986)
Australian Open W (1987, 1996)
Roland Garros F (1986)
Wimbledon SF (1987)
US Open W (1987)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Stefan Edberg (ur. 19 stycznia 1966 w Västervik) − szwedzki tenisista.

Jeden z wybitnych woleistów, szukający rozwiązania niemal każdej akcji − zarówno w odbiorze, jak i przy własnym podaniu − przy siatce. Wysoko oceniano obok umiejętności wolejowych jego klasyczny, jednoręczny backhand.

Występując w gronie juniorów został pierwszym tenisistą w historii, który zdobył kalendarzowy wielki szlem w grze pojedynczej chłopców. Sztuki tej dokonał w 1983 roku. Rok 1983 zakończył jako lider klasyfikacji singlowej juniorów.

Jako zawodowy tenisista startował w latach 1983−1996. W listopadzie 1996 toku porażką w I rundzie turnieju w Sztokholmie z rodakiem Nicklasem Kultim zakończył karierę.

Wygrał w karierze 41 turniejów w grze pojedynczej oraz 18 turniejów deblowych o randze ATP World Tour. 6 razy wygrywał w singlu turnieje wielkoszlemowe – Australian Open z 1985 i 1987 roku (po raz ostatni rozgrywane na nawierzchni trawiastej); Wimbledon z 1988 i 1990 roku; US Open z 1991 i 1992 roku. Ma w swoim dorobku także 3 tytuły wielkoszlemowe w deblu; w 1987 roku wygrywał Australian Open i US Open w parze z Andersem Järrydem, a w 1996 roku Australian Open z Petrem Kordą.

13 sierpnia 1990 roku po raz pierwszy awansował na 1. pozycję rankingu światowego, zastępując Ivana Lendla. Łącznie był liderem rankingu ATP singlistów przez 72 tygodnie. Również jako lider listy ATP deblistów kończył sezony 1990 i 1991. Miejsce w pierwszej dziesiątce zajmował w latach 1985−1994 (do 1993 roku w czołowej piątce). W 1987 roku, wspólnie z Järrydem, został deblowym mistrzem świata (tytuł nadawany przez ATP).

W latach 1984−1996 Edberg reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa; czterokrotnie miał udział w końcowym sukcesie (1984, 1985, 1987 i 1994). W 1984 roku wygrał rywalizację pokazową na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w grze pojedynczej. Cztery lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Seulu, zdobył brąz zarówno w singlu, jak i w deblu.

Cieszył się uznaniem jednego z największych dżentelmenów kortów; pięciokrotnie otrzymywał wyróżnienie ATP za postawę godną sportowca; w 1996 roku został patronem tej nagrody.

W 2004 roku znalazł się w gronie członków międzynarodowej tenisowej galerii sławy.

Finały w turniejach wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (6–5)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 8 grudnia 1985 Australian Open, Melbourne Trawiasta Szwecja Mats Wilander 6:4, 6:3, 6:3
Zwycięzca 2. 25 stycznia 1987 Australian Open, Melbourne Trawiasta Australia Pat Cash 6:3, 6:4, 3:6, 5:7, 6:3
Zwycięzca 3. 4 lipca 1988 Wimbledon, Londyn Trawiasta Niemcy Boris Becker 4:6, 7:6(2), 6:4, 6:2
Finalista 1. 11 czerwca 1989 French Open, Paryż Ceglana Stany Zjednoczone Michael Chang 1:6, 6:3, 6:4, 4:6, 2:6
Finalista 2. 9 lipca 1989 Wimbledon, Londyn Trawiasta Niemcy Boris Becker 0:6, 6:7(1), 4:6
Finalista 3. 28 stycznia 1990 Australian Open, Melbourne Twarda Czechosłowacja Ivan Lendl 6:4, 6:7(3), 2:5, krecz
Zwycięzca 4. 4 lipca 1990 Wimbledon, Londyn Trawiasta Niemcy Boris Becker 6:2, 6:2, 3:6, 3:6, 6:4
Zwycięzca 5. 8 września 1991 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier 6:2, 6:4, 6:0
Finalista 4. 26 stycznia 1992 Australian Open, Melbourne Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier 3:6, 6:3, 4:6, 2:6
Zwycięzca 6. 13 września 1992 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 3:6, 6:4, 7:6(5), 6:2
Finalista 5. 31 stycznia 1993 Australian Open, Melbourne Twarda Stany Zjednoczone Jim Courier 2:6, 1:6, 6:2, 5:7

Gra podwójna (3–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 8 września 1984 US Open, Nowy Jork Twarda Szwecja Anders Järryd Australia John Fitzgerald
Czechosłowacja Tomáš Šmíd
6:7(5), 3:6, 3:6
Finalista 2. 7 czerwca 1986 French Open, Paryż Ceglana Szwecja Anders Järryd Australia John Fitzgerald
Czechosłowacja Tomáš Šmíd
6:3, 4:6, 6:3, 6:7(4), 12:14
Zwycięzca 1. 24 stycznia 1987 Australian Open, Melbourne Trawiasta Szwecja Anders Järryd Australia Peter Doohan
Australia Laurie Warder
6:4, 6:4, 7:6(3)
Zwycięzca 2. 13 września 1987 US Open, Nowy Jork Twarda Szwecja Anders Järryd Stany Zjednoczone Ken Flach
Stany Zjednoczone Robert Seguso
7:6(1), 6:2, 4:6, 5:7, 7:6(2)
Zwycięzca 3. 27 stycznia 1996 Australian Open, Melbourne Twarda Czechy Petr Korda Kanada Sébastien Lareau
Stany Zjednoczone Alex O'Brien
7:5, 7:5, 4:6, 6:1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]