Stefan I (patriarcha Konstantynopola)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefan I
Στέφανος Α΄
Kraj działania Cesarstwo Bizantyńskie
Data i miejsce urodzenia listopad 867
Konstantynopol
Data śmierci 18 maja 893
patriarcha Konstantynopola
Okres sprawowania 886–893
Wyznanie chrześcijaństwo
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Wybór patriarchy 886

Stefan I (gr: Στέφανος Α΄, ur. w listopadzie 867 w Konstantynopolu, zm. 18 maja 893) – ekumeniczny patriarcha Konstantynopola w latach 886–893.

Stefan był synem Eudokii Ingeriny oraz – według wersji oficjalnej – cesarza Bazylego Macedończyka, jednak jego poczęcie miało miejsce w czasie, gdy Eudokia była metresą cesarza Michała III. Istnieje zatem podejrzenie, że podobnie jak jego starszy brat, cesarz Leon VI Filozof, Stefan mógł być synem Michała. Stefan został wykastrowany na rozkaz Bazylego I, co zamknęło przed nim karierę polityczną. Został natomiast mnichem.

Po objęciu rządów w 886 r. Leon VI dążył do osłabienia patriarchatu jako konkurencyjnego ośrodka władzy oraz do podporządkowanie go sobie. Ponieważ urzędujący patriarcha Focjusz cieszył się ogromnym prestiżem i mógł stanowić dla cesarza zagrożenie, ten wymógł jego ustąpienie, a na jego miejsce wprowadził własnego brata, który w momencie wyboru na urząd patriarchy miał zaledwie dziewiętnaście lat. Cesarz zyskiwał w ten sposób możliwość kontrolowania urzędu patriarchy oraz ograniczał do minimum możliwe spory między dwoma ośrodkami władzy. Intronizacja Stefana odbyła się w wigilię Bożego Narodzenia 886 r. Podczas uroczystości Leon VI wygłosił homilię, w której przypomniał zebranym o prawie cesarza do wynoszenia na godność patriarchy[1].

Stefan zdobył sobie wśród prostego ludu uznanie za swą pobożność, ascetyczne życie oraz opiekę nad najuboższymi, jednak jako patriarcha stał w cieniu swego brata. Niewiele wiadomo o jego działalności politycznej.

Zmarł w maju 893 r. Kościół prawosławny wspomina jego imię 17 maja.

Przypisy

  1. Historia chrześcijaństwa, t. IV: Biskupi, mnisi i cesarze 610-1054, red. G. Dagron, P. Riché, A. Vauchez, Warszawa 1999, s. 162.


Poprzednik
Focjusz I Wielki
Patriarcha Konstantynopola
od 886 do 893
Następca
Antoni II Kauleas