Stefan Jędrychowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stefan Jędrychowski
Stefan Jedrychowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1910
Warszawa
Data i miejsce śmierci 26 maja 1996
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 12 grudnia 1951
do 20 listopada 1952
Kierownik resortu informacji i propagandy PKWN
Przynależność polityczna Polska Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 21 lipca 1944
do 31 grudnia 1944
Następca Stefan Matuszewski (jako minister)
Minister spraw zagranicznych
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 22 grudnia 1968
do 22 grudnia 1971
Poprzednik Adam Rapacki
Następca Stefan Olszowski
Minister finansów
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 22 grudnia 1971
do 21 listopada 1974
Poprzednik Józef Trendota
Następca Henryk Kisiel

Stefan Jędrychowski (ur. 19 maja 1910 w Warszawie, zm. 26 maja 1996 w Warszawie) – polski publicysta i polityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym członek organizacji lewicowych intelektualistów w Wilnie, współwydawca czasopisma "Poprostu", współpracownik Żagarów, przyjaciel Czesława Miłosza, opisany w jego książce pt. Zniewolony umysł.

Po 17 września 1939 za namową Józefa Stalina i Wandy Wasilewskiej posłował do Sejmu Republiki Litewskiej oraz Rady Najwyższej Litewskiej SRR i ZSRR. W 1943 współorganizator Związku Patriotów Polskich i armii polskiej w ZSRR. Od 1944 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1956–1971 zasiadał w Biurze Politycznym KC PZPR.

W 1944 skierowano go do wydziału informacji i propagandy w PKWN, przejściowo bywał również ambasadorem w Paryżu i Moskwie. W latach 1945–1947 zajmował się w rządzie żeglugą i handlem zagranicznym. W latach 1951–1956 pełnił funkcję wicepremiera, po dymisji Adama Rapackiego w wyniku nagonki marcowej przejął resort spraw zagranicznych, a w początkowym okresie ekipy Gierka (1971–1974) pełnił funkcję ministra finansów. W latach 1956–1968 przewodniczył Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. W latach 1974–1978 ambasador PRL na Węgrzech.

Wyznaczony na posła do KRN (1944–1947), później regularnie pełnił mandat w Sejmie Ustawodawczym oraz PRL I, II, III, IV i V kadencji (1947–1972). 7 Grudnia 1970 roku wraz z Józefem Cyrankiewiczem podpisał Układ PRL-RFN o podstawach normalizacji wzajemnych stosunków.

Przez kilkadziesiąt lat (aż do 1990) członek Rady Naczelnej ZBoWiD. W latach 80. był często zapraszany do udziału w różnych komitetach honorowych i ciałach doradczych. W 1989 wybrany w skład Krajowej Rady TPPR.

W 1946 uchwałą Prezydium KRN odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy. W 1950 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]