Stefan Kaczmarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stefan Kaczmarz (ur. 20 marca 1895 w Samborze, zm. po 1 września 1939) – polski matematyk.

Był adiunktem Katedry Matematyki Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, wykładał także na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i był pedagogiem w Gimnazjum im. Króla Stefana Batorego we Lwowie. 13 października 1924 roku obronił doktorat O związkach między pewnymi równaniami funkcyjnymi i różniczkowymi na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W 1925 został podporucznikiem rezerwy Wojska Polskiego II RP.

Zajmował się algebrą, teorią funkcji rzeczywistych, szeregami Fouriera i szeregami ortogonalnymi. Należał do kręgu współpracowników Stefana Banacha i przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej. Stworzył podstawy metody Kaczmarza – metody rozwiązywania układów równań liniowych. Jest to algorytm iteracyjny który znalazł szereg zastosowań, m.in. w tomografii komputerowej i cyfrowym przetwarzaniu sygnałów.

W 1937 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi za zasługi na polu pracy naukowej[1].

W kampanii wrześniowej 1939 walczył w randze porucznika WP. Okoliczności jego śmierci nie są bliżej znane. Przez długi czas przypuszczano, że zginął w Katyniu (taką informację podał Jan Draus[2]). Jego nazwisko nie znalazło się jednak zarówno na liście jeńców osadzonych w Kozielsku[3] jak też na liście ofiar Katynia[4] ani na żadnej z list katyńskich[5][6][7]. Bardziej prawdopodobna jest więc wersja, że zginął w czasie walk we wrześniu 1939 r.

Przypisy

  1. Odznaczenia w dniu Święta Niepodległości. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 258 z 13 listopada 1937. 
  2. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918-1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 92. ISBN 978-83-7188-964-6.
  3. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 222. ISBN 83-7001-294-9.
  4. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Katyń. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000. [dostęp 28 marca 2015]. s. 243.
  5. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. [dostęp 28 marca 2015]. s. 202.
  6. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Miednoje Tom I. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2005. [dostęp 28 marca 2015]. s. 324.
  7. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. [dostęp 28 marca 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]